Um síðustu mánaðarmót dvaldi ritari með konu sinni í góðum hópi nokkurra landa í vikutíma í dal í Austurríki. Ánægjuleg dvöl sem lengi verður minnst. Nær engar fréttir bárust af Íslandi og nöfn eins og  Jón Bjarnason, Steingrímur J., Ögmundur, Lilja Móses., Bjarni Benidiktsson og Sigmundur Davíð heyrðust aldrei nefnd. Óneitanlega var það mikill léttir að vera laus við Íslandsvilluna.

 

Í sveitinni þarna suður frá var dvalið innan um frjálsa bændur sem ekki eru þjakaðir af kúgunarkerfi eins og því sem tekið var upp fyrir margt löngu hér á landi til að koma Korpúlfsstaðabúinu fyrir kattarnef. Kerfi sem hefur verið haldið vel og vandlega við síðan. Fróðlegt var að verða vitni að því hve frjálsir bændurnir þarna eru og hve gott þeir hafa það – Austurríki er jú í ESB. 

 

Málflutningur íslensku Bændasamtakanna hefur gengið út á, að með inngöngu í Evrópusambandið væri það sjálfgefið að íslenskir bændur kæmust umsvifalaust á vonarvöl, heftir í helsi hins evrópska reglugerðarbákns og ekki nóg með það, heldur yrðu barnungir afkomendur þeirra skráðir í hulduher sambandsins, þannig að eftir eina kynslóð yrði búskaparbasli á Íslandi sjálfhætt, þó ekki væri nema vegna nýliðunarvanda! Her þennan hefur að vísu enginn heyrt né séð aðrir en bændur, en það sannar bara betur en flest annað tilveru hans og voðalega ætlan!

 

Hótelið sem við dvöldum á keypti kjöt, kartöflur, mjólk, egg og hvaðeina af bændum í nágrenninu og ekki var annað að sjá en öllum heilsaðist vel af þeirri vöru. Ekkert bar á því að maturinn stæði þversum í mannskapnum þó sölumeðferðin væri eins óíslensk og hugsast gat. Allt eins víst að sú hafi verið skýringin: að frjáls matvæli séu bara ágæt og  ekki verri en íslenskt reglugerðarfóður.

 

Þarna var húsdýraáburður borinn á tún og akra eftir að hafa brotið sig í hrúgum sem næst fyrirhuguðum notkunarstað og það án þess að nokkur fengi hland fyrir hjartað vegna lyktar eða sjónmengunar, enda gerir fólk á þessum slóðum sér eflaust grein fyrir því, að í því sem dýrin leggja af sér felast verðmæti sem rétt er og sjálfsagt að nýta. Sannindi sem á allra síðustu tímum hafa verið að renna upp fyrir æ fleiri landbúnaðarköppum íslenskum.

 

Á slóðum þeirra Heiðu og Péturs er náttúrufegurð afar mikil. Fjöllin eru feikihá og skógi vaxin nær upp á tinda, lækir renna, vatnið ferskt og gott beint úr krana og snyrtimennskan er allsráðandi. Helst að rekast mætti á eina og eina bjór eða gosdollu, sem gos og bjórþambendur höfðu vegna sljóvgunar ,,misst” út um bílgluggann í vegarkanti hraðbrautar. Lá við að Íslendingurinn yrði feginn að rekast á tengingu sem vísaði heim. Þeir eru þá sem sé ekki alfullkomnir þarna frekar en annarsstaðar.

 

Er heim var komið tóku við gamalkunnug stef:

 

Forseti lýðveldisins sér framtíðina fyrir sér í Kína. Mannréttindafrömuðirnir og hálaunagreiðendurnir sem þar sitja að völdum, munu fátt vita æskilegra til að taka í kjöltu sér en Ísland, enda kunna þeir eflaust vel að meta framlag þjóðarinnar til eflingar hagkerfis Evrópu. Það framtak kostaði íslensku þjóðina að vísu efnahagslega sjálfstæðið, en það finnst risanum í austri eflaust ekki verra. Á Alþingi ræðir fólk um það mest og lengst og í sem flestum orðum, hvernig ,,lögum” verði komið yfir þá stjórnmálamenn sem stóðu vaktina þegar Hrunið hvolfdist yfir. Árna og Geir, Ingibjörgu og Björgvin, en að sjálfsögðu  ekki Davíð og Halldór, né Valgerði og ekki heldur Finn Ingólfs, né þau önnur sem bjuggu til það umhverfi sem gerði það að verkum að íslenska Hrunið varð svo afdrifaríkt sem raun varð.

 

Miklir menn erum við Mörlandar og aldrei munum við verða í vandræðum með að finna réttlætinu góðan farveg.

Ráðherraraunir

19. ágúst 2010

  Jón flýr allt og alla og sérstaklega fréttamenn sem spyrja leiðinlegra spurninga, en Gylfi flýr engan enda munurinn sá, að Jón Bjarnason hefur vondan málstað að verja en Gylfi er í björgunarsveitinni sem er að reyna hvað hún getur til að koma þjóðarskútunni á réttan kjöl. Aðförinni að Gylfa virðist vera lokið, a.m.k. í bili, en ekki er eins víst að Jón sé sloppinn, enda ekki ástæða til.

  Annars hefur það verið dálítið fræðandi um mannlegt eðli, að eftir að reynt var að taka upp opnari stjórnsýslu og hafa meira uppi á yfirborðinu þegar ákvarðanir eru teknar af stjórnvöldum, þá gerist það æ oftar að ráðist er að þeim sem eru að gera sitt besta til að bæta og laga íslenskt samfélag. Samt virðast allir, a.m.k. í orði, vera þeirrar skoðunar að full þörf sé að breyta til og langflestir sakna ekki þeirra tíma þegar Davíð og Halldór fóru með völdin í bókstaflegum skilningi þess orðs.

  Núna þegar þeir eru blessunarlega farnir frá, þá hafa þeir hæst sem lægst höfðu á stjórnartíma þeirra félaga. Nú er fundið að nær öllu sem gert er, flest allt er ómögulegt, ef ekki af illum hvötum gert. Hvernig liti það út ef að í hvert sinn sem kalla þyrfti til slökkvilið og lögreglu þá streymdi að hópur fólks, líkt og við Héraðsdóm Reykjavíkur á dögunum þegar réttað var í máli níumenninganna svokölluðu, og gerði allt til bölvunar sem hægt væri.

  Gagnrýni er vissulega bæði góð og þörf, en henni þarf að beita á sanngjarnan hátt til að ekki missi marks og er þá komið að upphafsorðum þessa pistils.

  Jón Bjarnason hefur að mati ritara komið afar illa fyrir í viðtölum sem fréttamenn hafa lokkað hann í þar sem þeir hafa gripið hann á förnum vegi. Frægast er líklega þegar hann hentist eins og einhverskonar manngert jójó til og frá þegar rætt var við hann fyrir utan Ráðherrabústaðinn og umræðuefnið var fækkun ráðuneyta. Auðséð var og heyrt að maðurinn átti í mestu erfiðleikum með að ræða efnið sem til umræðu var, þ.e. fyrirhugaða fækkun ráðuneytanna. Flestum sem á heyrðu var vitanlega ljóst að óþægindi umræðuefnisins fyrir Jón voru þau, að hann sér fram á, að ef fækkað verður, þá er líklegast að ráðherraferli hans sé þar með lokið.

  Hitt tilfellið, sem er mun nýlegra, er þegar verið var að ræða við hann um kvótafrumvarpið varðandi mjólkurframleiðsluna. Það þótti Jóni ekki gott að ræða og ekki nema von. Ráðherrann sem hefur það á sinni könnu að koma fyrir kattarnef kvótakerfi því sem er í sjávarútvegi, var þarna kominn í þá lítt öfundsverðu stöðu að verja og reyndar herða til muna helsið sem komið var á af Framsóknar og bændaklíkunni á sínum tíma. Kerfi sem á einu augabragði hlóð undir valda aðila í bændastétt, en kippti eins snögglega grundvellinum undan öðrum sem ekki voru í náð klíkunnar.

  Jón Bjarnason getur nú tekið gleði sína að nýju, þ.e. hafi hann á annað borð, áttað sig á því að skugga hafi á hana fallið, því nú er hann búin að fá stuðning, sem kemur alls ekki úr óvæntri átt. Formaður Framsóknarflokksins ruddist fram á ritvöllinn á dögunum til þess eins að berjast fyrir og ,,rökstyðja” að í raun væri frelsi íslenskra bænda mest þegar það væri minnst. Framsóknarlegra getur það víst ekki orðið og minnir á söguna af manninum með kaffibollann: Hann gat alls ekki skilið af hverju bollinn datt sífellt ef hann sleppti á honum takinu og fannst alls ekki gefið að þó hann hefði dottið einu sinni, eða oftar, þá væri víst að slíkt henti næst þegar hann sleppti takinu.

  Já, það er ekkert einfalt mál að vera Framsóknarmaður.   

Ráðherra á flótta

10. ágúst 2010

  Þrír af fagráðherrum ríkisstjórnarinnar hafa verið í sviðsljósinu að undanförnu og hefur verið afar fróðlegt að fylgjast með því, en misjafnlega komast þeir frá þeirri raun. Þegar þau Katrín Júlíusdóttir iðnaðar og orkumálaráðherra og Gylfi Magnússon viðskiptaráðherra gera sér lítið fyrir og taka Helga Seljan í netta kennslustund í almennum mannasiðum, þá leggur Jón Bjarnason landbúnaðarráðherra á flótta undan fréttamönnum og veit eflaust að hann hefur slæman málstað að verja.

  Fram til þessa hefur margur litið svo á að hagsmunagæsluflokkarnir væru tveir, þ.e. Sjálfstæðis- og Framsóknarflokkur, en nú hefur staðan breyst og þeir eru greinilega orðnir þrír þar sem Vinstri grænir eru augljóslega komnir í þann hóp. Þegar svona er komið þá er kannski ekki nema von að ritstjóri ,,Fréttablaðsins” ákalli flokk sinn með svohljóðandi orðum: ,, Og hvað með sjálfstæðismenn… […]…Geta þeir kannski kreist upp lítið, hugrakkt tíst í þágu neytenda?”.

  Já, er nema von að örvæntingin geri vart við sig hjá fylgismönnum flokkanna þriggja, horfandi á, að öll fyrirheit um að tekin yrði upp hagsmunagæsla fyrir almenning, en ekki bara fyrir hagsmunahópa, eru vegin og metin og léttvæg fundin. Engum kemur á óvart að Framsóknarflokkurinn telji sitt helsta hlutverk vera að gæta hagsmuna kvótaaðalsins í bændastétt. Það kemur heldur ekki mörgum á óvart að Sjálfstæðisflokkurinn líti svo á að hans helsta hlutverk sé að gæta hagsmuna kvótaaðalsins í útgerðinni, sem og auðstéttarinnar í landinu almennt.

  Það sem kemur frekar á óvart, er að Vinstri grænir skuli telja það sitt æðsta hlutverk í stjórnmálum, þegar flokkurinn er loksins kominn til valda, að gæta þessara hagsmuna framar öðrum. Þjóðrembingsafstaða þeirra varðandi ESB málið er vitanlega vel kunn, svo og hin alkunna útlendingafælni sem þeir eru haldnir, en það hefur ekki legið fyrir skýrt og klárt fyrr en nú að þjóðrembingurinn, er þegar betur er að gáð, ekkert annað en yfirskin. Afstaðan byggist greinilega fyrst og fremst á því að stunda hagsmunagæslu fyrir fyrrnefndan aðal.

  Skipan togaraskipstjórans Björns Vals Gíslasonar sem varaformanns í nefnd um endurskoðun um stjórn fiskveiða, manns sem launaður er af Brimi hf., þrátt fyrir að sitja á alþingi, sýnir vel hvernig VG ætlar að móta stefnu sína í þeim málum. Greinilega er litið svo á, á Vinstri græna bænum, að hagsmunir flokksins fari þrátt fyrir allt saman með hagsmunum útgerðaraðalsins í landinu.

  Og nú liggur fyrir að Vinstri grænir telja hagsmunum þjóðarinnar best borgið með því að vernda kvótaaðalinn til sveita. Jón Bjarnason fer að vísu undan í flæmingi þegar reynt er að ræða við hann um málið, en það sama verður ekki sagt um formanninn Steingrím J., sem af alkunnri rökfimi tekur undir málflutning félaga síns án þess að roðna meira en venjulega.

  Framsóknarflokkarnir eru sem sagt orðnir tveir og kemur víst ekki mörgum á óvart, hitt er öllu óljósara, hve margir Vinstri grænu flokkarnir eru, en fróðlegt verður að fylgjast með hvernig málin þróast hjá þeim.

  Ætla má að einhverjir úr hópnum fylgi Ögmundi í eyðimerkurgöngu hans meðal fallinna frumbyggja Ameríku og kvalara þeirra. Ekki er að efa að femínistar allra heima munu fylkja sér um Atla, meðan einkaeigendur umhverfisins hópa sig um Svandísi og lýðskrumarar allra landa mynda flokk með Lilju Mósesdóttur.  

Tillaga að lausn

4. ágúst 2010

  Mikill og kröftugur hvellur hefur orðið að undanförnu vegna ráðningar á Umboðsmanni skuldara. Auglýst var eftir umsækjendum, tveir voru metnir hæfir og annar þeirra ráðinn.

Það sem hins vegar hafði farið framhjá þeim sem um ráðninguna sáu var, að auk annarra kosta, þá hafði sá hæfasti einn kost sem ótalinn var, s.s. að hann var einnig sérfræðingur í því sem kalla mætti skuldahvarf.

  Ekki ónýtur eiginleiki fyrir þann sem ætlar að taka það að sér að semja um skuldahvörf við peningastofnanir fyrir umbjóðendur hins nýja embættis. En ekki er allt sem sýnist. Þannig er, að á tímum hinnar nýju siðbótar í íslensku samfélagi, þá er ekki pláss fyrir hvað sem er og skuldahvarf er einmitt eitt af því sem ekki má, a.m.k. ef hvarfið fer fram úr öllu hófi. Vegna þessa varð niðurstaða málsins að hafna þeim aðila sem býr yfir umræddri reynslu og reyna að finna einhvern til starfans sem ekki hefur kunnáttu í skuldahvarfagaldri.

 

Af þessu öllu hefur spunnist mikil umræða og eins og staðan er á þessari stundu þá er ekki annað að sjá en auglýst verði að nýju eftir hinum títtnefnda Umboðsmanni, því sá sem hæfastur var talinn er farinn og sú sem næsthæfust var talin vera, er að því eð virðist farin í fýlu og þar sem aðrir umsækjendur voru ekki taldir hæfir, hlýtur að þurfa að finna einhverja nýja til starfans. 

Blaðurfulltrúi VG, Björn Valur Gíslason, fer mikinn í yfirlýsingum og telur ráðninguna hafa verið pólitíska og af gamla tímanum. Nokkuð athyglisverð yfirlýsing frá VG þingmanni og vissulega verð allrar skoðunar og kannski rétt í leiðinni að skoða sitthvað fleira. 

Skemmst er að minnast frekar sérkennilegs tölvupósts sem lak út frá aðstoðarmanni menntamálaráðherrans, en í póstinum kom fram að manninum var ákveðinn líkamspartur kvenna svo ofarlega í huga að hann gat ekki um annað hugsað er hann var í raun að fjalla um Magma málið. Líklega vill þingmaðurinn að menn séu nútímalegir og ef til vill er þankagangur af þessu tagi bara í takt við tímann og við hin sem ekki kunnum að meta orðbragðið bara gamaldags. Þær eru líkast til safaríkar umræðurnar á fundum hinna Vinstri grænu ef talsmátinn er í takt við þetta og gott ef hormónastarfssemi flugunnar á veggnum á fundum þeirra fer ekki úr skorðum, svo ekki sé nú talað um hina náttúrulegu og frjóu Vinstri grænu fundarmenn. 

Tillaga að lausn í málinu gæti verið þessi: Björn Valur verði ráðinn umboðsmaður, en þar sem ekki er vitað til að hann sé sérfræðingur í skuldahvarfi, þá verði honum útvegaður aðstoðarmaður sem sitthvað kann fyrir sér í þeim efnum, fyrrverandi Borgarstjóri, þingmaður, forsætisráðherra, Seðlabankastjóri og núverandi ritstjóri, svo fátt eitt sé talið. Björn gæti tekið að sér að vera blaðurfulltrúi embættisins á meðan Davíð Oddson tæki að sér skuldahvörfin og þá ættu báðir að geta fundið sig í hlutverkunum. 

Davíð er eins og alþjóð veit bæði röskur og fylginn sér, lögfræðingur að mennt (eins og hann hefur margbent á) og sannkallaður reynslubolti í því að vinna menn á sitt band ef á þarf að halda. Minnast má peningaúttektarinnar úr Kaupþingi forðum, einkavinavæðingu bankanna og snöfurmannlegrar stjórnar á Seðlabankanum þar sem honum tókst með undraverðum hætti að láta peninga hverfa. Því þá ekki skuldir líka? 

Einn er sá kostur við þessa lausn sem ótalinn er og það er að báðir mennirnir eru á launum frá hinu opinbera þannig að kostnaður ætti að verða lítill sem enginn. Annar kostur er að báðir færu við þetta að vinna þjóð sinni gagn í stað ógagns. Björn Valur gæti hugsanlega farið út með ruslið í stað þess að vera sífellt að gaspra um ekki neitt á alþingi. Davíð yrði hins vegar í skuldahvarfinu, þaulvanur maðurinn og allir gætu unað glaðir við sitt, nema náttúrulega kvótagreifarnir sem stæðu frammi fyrir því að þurfa að finna nýjan ritstjóra.  

Það er þó alls ekki víst, því allt eins má gera ráð fyrir að Davíð gæti skrifað Staksteina og leiðara í hjáverkum milli þess sem hann slægi óþæga bankastjóra í  kollinn með reglustikunni.

Vinstri græna hnotan

28. júlí 2010

Að undanförnu hefur verið mikil umræða um svokallað Magma mál. Málið snýst um það hvort kanadískum manni með bjartsýnisblindu á íslenskt hagkerfi sé heimilt að kaupa meirihluta í HS Orku á Suðurnesjum af kröfuhöfum banka, sem, er á reyndi, var ekkert annað en froða, enda stóð hann á grunni hins íslenska hagkerfis. Kerfis sem afar fáir vilja setja traust sitt á, nema vera annað hvort Vinstri grænir og/eða kvótagreifar til lands eða sjávar á Íslandi.

 

Að þessu sögðu verður að taka það fram að svo virðist að forstjóri Magma og félagar, hafi peningavit. Þeir munu hafa haft rænu á að kaupa svokallaðar aflandskrónur fyrir lítið í útlöndum og ætla síðan að nota þær til að greiða fyrir Geysi-græna góssið sem ævintýramenn úr íslenskri pólitík voru fyrir nokkrum árum búnir að einkavinavæða. Þetta hljómar ekki vel fyrir Vinstri græna, né aðra þá sem haldnir eru útlendingafælni og því eru taugar þeirra þandar. 

Að til skuli vera menn, búsettir í Kanada, sem hafi trú á að hægt sé að reka fyrirtæki á Íslandi, það þykir þeim ekki gott. Þau vilja nefnilega ríkisvæðingu á sem flestum sviðum og ef það er ekki hægt, t.d. vegna þess að ríkissjóður Íslands á ekki íslenska eðalkrónu, hvorki með gati né heila, þá finnst þeim bara alveg upplagt og sjálfsagt að ráðstafa fjármunum lífeyrissjóðanna til að klekkja á hinu kanadíska bjartsýnissvíni sem þau telja vera að ryðjast inn í hið heilaga íslenska samfélag. Bjartsýni hins kanadíska hefur sem sé smitað svo út frá sér að Steingrímur J.  telur fjármagni lífeyrissjóðanna best borgið í áhætturekstri á borð við HS Orku! 

Fólkið sem vill hafa allt sitt á þurru og ekkert gera, helst aldrei, hefur sem sagt fundið það út af visku sinni, að peningum annarra sé best borgið með því að spila með þá. Þarna sést inn að beini í Vinstri grænum. Fólkið sem vill hafa helst allt á vegum ríkisins, telur sjálfsagt að ,,hinir” borgi brúsann af  ríkisvæðingarhugmyndum þeirra. 

HS Orka, er sem stendur í eigu útlendinga, þó ekki sé almennt vitað nákvæmlega hverjir þeir eru og það er útlendingur sem er að reyna að kaupa fyrirtækið. Verði honum meinað um kaupin verður félagið bara áfram í erlendri eigu, hugmyndir um eitthvað annað eru bara vinstri grænir draumórar. Stjórnendur Magma hafa sýnt það viðskiptavit að kaupa íslenskar krónur fyrir lítið til að nota til kaupa á fyrirtækinu HS orku. Það sýnir að mennirnir hafa peningavit, nokkuð sem sárlega skortir í íslensku viðskiptalífi. 

Að Vinstri grænir skuli hafa allt á hornum sér varðandi kaup Magma á HS Orku, ætti eitt og sér að vekja fólk til umhugsunar um hvort ekki sé verið að gera eitthvað rétt varðandi fyrirtækið. Þegar Atli, Guðfríður, Ásmundur, Ögmundur og félagar hafa allt á hornum sér varðandi eitthvert mál, þá er allt eins líklegt að menn séu á réttri leið. 

Að stinga rannsóknarsnuði upp í hina vinstri grænu órólegu deild er bara gott og klókt, ekki er nema gott eitt um það að segja að flett verði ofan af því hvernig þessi hringekja fór af stað. Þau einu sem geta verið á móti slíkri rannsókn eru þau sem voru í ríkisstjórn þegar einkavæðingin hófst. Hér er nefnilega á ferðinni enn eitt dæmið um einkavinavæðingu þá sem stunduð var í boði Sjálfstæðisflokks og Framsóknar.  

Sjónvarp allra landsmanna brá á það ráð að hafa eingöngu listamenn í Kastljósinu miðvikudagskvöldið 28. júlí og var það einkar vel til fundið. Kvöldið áður hafði þjóðin nefnilega horft og hlustað á fjármálaráðherrann í sama þætti og ekki átt gott með að greina hvort þar fór Steingrímur J. Sigfússon, Georg Bjarnfreðarson eða bara hinn gamli og góði kunningi Ragnar Reykás.  

Hnotan sem Jóhanna varpaði í fang órólegu deildarinnar fór í flækju sem vonlegt var, það hefur aldrei gefist vel að hleypa köttum í hnotur; allt fer í flækju og enginn botnar neitt í neinu. Gerir kannski ekki svo mikið til þegar alvöru kisur eiga í hlut, en verður dálítið snúnara þegar þykjustunni kisur af vinstri grænu gerðinni eru gerendurnir.

Í hinu ríkisstyrkta ,,Bændablaði” sem kom út fimmtudaginn 8. júlí er heil blaðsíða lögð undir viðtal við Bjarna Benidiktsson formann Sjálfstæðisflokksins. Viðtalið er vitanlega í tilefni af því að Sjálfstæðisflokkurinn hélt Landsfund þar sem m.a. var samþykkt tillaga um að aðildarumsóknin að ESB yrði dregin til baka. Tillaga sem er svo barnaleg að ekki hefði hún komið á óvart ef að hefði staðið svokölluð ,,Hreyfing”.

  Hreyfingin er sem kunnugt er afsprengi Borgarahreyfingarinnar, þeirrar sem bauð fram í síðustu alþingiskosningum, fékk fjóra fulltrúa á þing, en var ekki fyrr komin þar inn að hún klofnaði í tvennt, einn hélt áfram að vera ,,borgari”, en hinir þrír sem eftir voru ákváðu, að því eð virðist, að vera á hreyfingu og þangað sækja þau víst nafnið.

  Bjarni stillir sér upp til myndatöku með krosslagðar hendur á brjósti sem, af sumum er talið vera til merkis um að búið sé að loka fyrir nýja strauma og það verður að segjast, að eftir lestur viðtalsins læðist að manni grunur um að það sé tilfellið. Þvergirðingsleg sjónarmið eru allsráðandi og vitanlega er það skýringin á, að einmitt þetta blað hampar hinum endurkosna formanni svo mjög.

  Flestum er ljóst að samþykktin hefur málað Sjálfstæðisflokkinn út í horn í málinu og að ástæða þess að hún var gerð er að á þinginu var samankomin hópur þeirra sem verja vilja hið gamla kvótagreifakerfi. Þeir hinir sömu og standa að Bændablaðinu og þar liggur skýringin á hinni takmarkalausu hrifningu blaðsins á Sjálfstæðisflokknum þessa dagana. Vinstri grænir hafa fram að þessu notið þess vafasama heiðurs að vera í uppáhaldi blaðsins, en nú er það breytt og hrifningin nær orðið til Sjálfstæðisflokksins líka.

  Líkt og barn sem óttast um að nammidagurinn verði ekki virtur, spyr blaðamaður hvort ekki sé nú alveg öruggt að ekki verði hvikað frá samþykktinni um að draga umsóknina til baka, ef Sjálfstæðisflokkurinn myndi nýja ríkisstjórn með Vinstri grænum og Framsókn. Bjarni svarar skýrmæltur að vanda: ,,Jú, við myndum setja það mál í forgang.[…]…teljum við að þetta sé röng forgangaröðun”. Formaðurinn ætlar sem sagt að draga umsóknina til baka, en á greinilega dálítið erfitt með að segja það skýrt og greinilega vitandi að ef hann stæði frammi fyrir því að þurfa að taka ábyrga afstöðu sem ráðherra, þá er málið ekki svona einfalt, en gott að gaspra meðan engin ábyrgðin!

  Bændablaðið er orðið að viðhengi Morgunblaðsins og eflaust skýrir það aðdáun blaðsins á Sjálfstæðisflokknum að hluta. Helsta ástæðan er þó eflaust sú að hagsmunir kvótagreifablaðanna tveggja falla saman. Bæði blöðin eru að gæta hagsmuna forréttindaaðalsins á Íslandi, en alls ekki hagsmuna þjóðarinnar. Það er flestum ljóst að landbúnaður og sjávarútvegur taka ekki við vinnuafli framtíðarinnar nema að litlu leyti, það skiptir hins vegar hagsmunaklíkurnar engu máli. Það eru hagsmunir kvótagreifanna bæði til sjávar og sveita sem eru aðalatriði í málflutningi blaðanna beggja.

  Þeim sem finnst gaman og gott að borga verðtryggða og himinháa vexti, búa við ónýtan gjaldmiðil sem enginn tekur mark á og greiða fyrir aðföng til rekstrar á margföldu verði miðað við nágrannalöndin – berjast fyrir óbreyttu ástandi. Þau sem vilja reyna að breyta þessu og fleiru, styðja aðildarumsóknina að Evrópusambandinu, en ef ekki, þá að benda á eitthvað annað, því það hlýtur að vera hverjum manni ljóst að það ástand sem ríkt hefur, ekki bara frá Hruninu, er nýjum kynslóðum ekki bjóðandi.

  Börnin okkar eiga annað og betra skilið en samfélag kolkrabba, smokkfisks, kvótagreifa og spilltra viðskiptamanna, að ógleymdum stjórnmálamönnum sem telja sitt æðsta hlutverk vera að gæta hagsmuna peningaaflanna. Aflanna sem steyptu þjóðinni fram af hengifluginu og eru þess algjörlega vanbúin að gera nokkuð til að mýkja lendinguna – gera ekkert annað en gaspra og stunda lýðskrum.

  Í Sunnlenska fréttablaðinu því sem út kom í síðustu viku er lítill greinarstúfur eftir þingmanninn Unni Brá Konráðsdóttur. Vonandi er að sem flestir hafi haft tækifæri til að lesa ritsmíðina, þó ekki sé nema vegna þess hve einlæg og opinská hún er.

  Í umræðunni að undanförnu hefur oftar en ekki komið fram að óskað er eftir ,,gegnsæi” og að helst allt sé uppi á borðinu. Flestir hafa eflaust talið að átt væri við í stjórnsýslunni, en nú er ljóst að til er a.m.k. einn þingmaður sem lítur svo á að rétt sé að opinberaðar séu bæði leyndustu hugsanir og þrár.

  Í pistlinum upplýsir Unnur hvers vegna hún hafi gengið til liðs við Sjálfstæðisflokkinn. Það sé vegna þess hve ,,karakter” flokksins sé góður og það er hinn margnefndi ,,karakter” sem ,,heillaði” og vegna hans er hún gengin til liðs við Sjálfstæðisflokkinn.

  Ekki kemur fram hjá Unni hvaða ,,karaktereinkenni” það eru hjá flokknum sem hrifu hana svo mjög á sínum tíma. Var það til að mynda afstaða hans til yfirgangs Bandaríkjanna er þau fóru eldi og eimyrju yfir fátækt Asíuríki? Var hún svona hrifin af stuðningi flokksins við innrásina í Írak, hermanginu, eða bara stjórn flokksins á efnahagsmálum þjóðarinnar? Stjórnsnillinni sem leiddi af sér hrunið svo sem alkunnugt er.

  Að sögn Unnar felst hinn einstaki ,,karakter” Sjálfstæðisflokksins í því að hann er ,,traustsins verður”, en ekki er víst að allir deili þeirri skoðun með henni. Ástæða er til að setja spurningarmerki við hve traustur flokkurinn sé nú um stundir. Formaðurinn nýtur ekki nema rétt rúmlega 60% fylgis á landsfundinum, fundi sem kallaður var saman til að kjósa nýjan varaformann, en eigi að síður þótti rétt að kjósa til öryggis um formanninn líka, svona eins og til að fá úr því skorið hvort flokksmenn mundu vefja sig um hann allir sem einn. Það gerðu sem sagt ekki nema sex af hverjum tíu.

 Unnur er afar hrifin af að flokksfundurinn skyldi álykta um að aðildarumsókn að ESB skyldi dregin til baka. Sem vonlegt er þá telur hún greinilega að slík samþykkt sé mikið afrek og verður að segja það eins og það er, að þar hefur hún rétt fyrir sér. Hafi markmið fundarins verið það helst að kynna flokkinn sem afturhaldsaman og þröngsýnan þjóðrembuflokk, þá tókst það vissulega mjög vel. Þjóðinni má nú ljóst vera að í Sjálfstæðisflokkinn verður ekki leitað eftir víðsýni, framsýni, né viðleitni til að leita eftir nýjum hugmyndum.

  Það er miður, að staðan í stjórnmálum þjóðarinnar skuli vera sú sem hún er. Er ekki nóg fyrir íslenska þjóð að sitja uppi með afturhaldsflokkinn Vinstri græn í ríkisstjórn, þó ekki bætist við annar enn verri afturhaldsflokkur í stjórnarandstöðu?

  Unnur Brá játar trú sína á sjálfstæði Íslands og telur að það verði best tryggt með yfirráðum yfir auðlindum þjóðarinnar. Hún segir hins vegar ekkert um hverjir eiga að fara með þessi yfirráð. Á landsfundinum alræmda voru hins vegar mættir fulltrúar kvótagreifa til lands og sjávar og hin makalausa samþykkt ber þess merki og því hlýtur að mega draga þá ályktun að þannig vilji Unnur hafa það: Auðlindirnar í höndum handvalinna einkavina.

  Þingmaðurinn lýsir hrifningu sinni á ,,karakter” Sjálfstæðisflokksins og trú á ,,sjálfstæði Íslands”. Hvernig það fer saman er hins vegar óupplýst og vægast sagt vandséð.

Enn um lánamál

25. júní 2010

Þann 23. júní skrifaði undirritaður hugleiðingar vegna dóms hæstaréttar varðandi svokölluð gengistryggð lán. Pistillinn var ritaður í hálfgerðum galsa, en nú skal reynt að bæta um og bæta nokkru við.

 

Á þeim tíma sem liðið hefur frá því pistillinn ,,Lán í óláni” var ritaður hefur ýmislegt verið að ljóstrast upp sem ritari vissi ekki  um áður. Nú liggur t.d. ljóst fyrir, að það var ekki bara Valgerður Sverrisdóttir fyrrverandi viðskiptaráðherra sem vissi allan tíman að lánin voru ólögleg. Alls ekki. Það vissu líka þingmennirnir sem enn sitja á þingi og greiddu á sínum tíma atkvæði með setningu laganna þann 19. maí 2001 þeir: Árni Johnsen, Einar K. Guðfinnsson og Pétur Blöndal. Það vissu líka margir burt flognir þingmenn s.s. Davíð Oddson, Halldór Ásgrímsson og Kristinn H. Gunnarsson.

 

Það vekur athygli að Kristinn H. Gunnarsson skuli vera á þessum lista yfir menn sem vissu, en þögðu þunnu hljóði og furðuleg grein hans í ,,Fréttablaðinu” á dögunum þar sem hann leggur til að dómurinn verði að engu hafður hlýtur að skoðast í því ljósi, að þar tjáði sig maður sem vissi meira en hann lét uppi.

 

Er hinn almenni neytandi fer í verslun til innkaupa, hvort sem verslunin er greiðasalan á horninu, viðskiptabanki hans eða allt þar á milli, þá gerir hann ráð fyrir að verið sé að höndla með löglega vöru. Því er það, að þau sem ginntust til að taka gengistryggðu lánin og í langflestum tilfellum eru ekki lögfrótt fólk, reiknuðu vitanlega með því að um væri að ræða löglega gjörninga. Flestir hafa eflaust hugsað sem svo, að gera mætti ráð fyrir að krónan gæti hugsanlega sveiflast ca. 10% eða svo til eða frá, en það er algjör ofætlan venjulegu fólki að reikna með því að krónugarmurinn allt að því hyrfi, sem hún hefði líkast til gert ef ekki hefði verið gripið inn í.

 

Ábyrgð þeirra sem að lagasetningunni stóðu er mikil, en mest er hún þeirra sem allan tímann vissu, að á hverjum einasta degi var verið að gera ólöglega og stórvarasama lánasamninga, en sátu hjá og þögðu. Þeir þrír sem hér voru áður nefndir eiga vitanlega ekki nema einn kost í stöðunni, þ.e. segja af sér þingmennsku og hafna öllum eftirlaunum frá þjóð sinni. Hinir 33 fyrrverandi þingmenn, ráðherrar og seðlabankastjórar verða vitanlega einnig að víkja úr núverandi embættum, ef einhver eru og afsala sér eftirlaunum. Ekki er hægt að ætlast til að þjóð sem enn á ný stendur frammi fyrir því að þurfa að endurfjármagna bankakerfi sitt geti sætt sig við neitt annað.

 

Hinir, þ.e. þeir sem stýrðu lánastofnununum af blindri græðgi og einskis svifust, brutu lög og vissu að þeir voru að gera það, koma ekki til með að eiga sjö dagana sæla. Það er algjörlega óhjákvæmilegt að allir sem ábyrgð bera á hinum ólöglegu lánum verði látnir fara þegar í stað og í þeirra stað fengið til starfa fólk sem ekki hefur stundað brotastarfsemi svo vitað sé.

 

Þau sem vissu en þögðu og ekkert sögðu, voru á þingi þegar umrædd lög voru samþykkt, en sátu hjá við atkvæðagreiðsluna, þurfa að skoða hug sinn vel. Hvers vegna sátu þau hjá? Það veit ritari ekki, en gott væri að fá það upplýst.

 

Það er að koma æ skýrar í ljós að reikningurinn sem þjóðin þarf að borga eftir stjórnarár Sjálfstæðis- og Framsóknarflokks verður stór. Afar stór. Einungis vextirnir af lánunum sem virkjuð voru á dögunum frá Norðurlöndunum og Póllandi er 12 milljónir á dag. Viðskilnaður flokkanna tveggja á sér engin dæmi í Íslandssögunni og verður vonandi lengi í minnum hafður.

Lán í óláni

23. júní 2010

Hvenær tekur maður lán og hvenær tekur maður ólán? Að taka íslenskt verðtryggt lán er ólán vegna verðtryggingarinnar, að taka óverðtryggt íslenskt lán er líka ólán vegna okurvaxta sem koma í stað verðtryggingar og að taka erlent lán, sem er raunverulega erlent, er líka ólán ef maður er íslendingur með tekjur í furðumyntinni ísl. krónur.

 

Líf hins skuldþyrsta íslendings er sem sagt fremur flókið, eða réttara sagt var það, þangað til hæstaréttardómurinn féll á dögunum og nú liggur það fyrir að ef maður er svo lánsamur að geta fundið einhvern lánfúsan og sem er nógu illa að sér í lögum, þá getur allt farið vel. Ólán verða að láni, svo er hinum vísu dómurum fyrir að þakka sem sáu villuna í lánasamningunum níu árum eftir að farið var að lána ólánin, sem nú virðast vera að breytast í lán fyrir lántaka, en að sama skapi martröð fyrir lánveitendur. Sannast þar hið fornkveðna að sá hlær best sem síðast hlær. Íslenskt peningakerfi er svo vitlaust, vanþróað og glært að ekki er til annars en hlæja að.

 

Stórasta land í heimi er þá bara það fáránlegasta þegar betur er að gáð, hafandi haft viðskiptaráðherra til margra ára sem fátt vissi kannski um viðskiptamál, en vissi þó að ekki mætti lána ólán sem tryggð væru í erlendri mynt og gætti þess vandlega að segja engum frá. Vafalaust rétt af Valgerði að þegja þunnu hljóði yfir vitneskjunni, því eflaust hefði enginn trúað framsóknarkonunni ef hún hefði opinberað sannleikann. Reynslan af stjórnsnilli framsóknarmanna enda slík, að fæstum hefði komið til hugar að taka mark á, ef varúðarorð hefðu komið úr þeirri áttinni - framsóknarmönnum fer víst flest annað betur en skynsamleg hagstjórn.

 

Deilt er um hver skuli borga. Lánveitendur vilja fá sitt og benda á Ríkið, sem eins og allir vita nema Vinstri grænir, er blankt. Gamall þingmaður og kunnur flokkaflakkari bendir á lánþegana og finnst þeir réttir til að borga, en þeir eru líka blankir og þar að auki nýbúnir að vinna málið fyrir hæstarétti. Það virðist hafa farið framhjá Kristni, enda ekki alltaf ljóst hvert hann er að fara í málflutningi sínum og er vorkunn þó hann ruglist dálítið í málinu, því hver gerir það ekki. Hundruð hámenntaðra lögfræðinga hefur í áranna rás legið yfir lánasamningunum sem til umræðu ertu og ekkert séð athugavert.

 

Merkilegt hve glögg Valgerður hin norðlenska er, að hafa tekið strax eftir veilunni og líklega eins gott að hún gætti þess að segja engum frá, því þá hefði þjóðin ekki getað sukkað eins verklega og raun ber vitni. Framsóknarmenn hafa haft þá skoðun að lán skuli ekki greiða heldur velta þeim yfir á aðra með alkunnum millifærslum. Hins vegar hafa þeir verið þeirrar skoðunar að ólán væru allt annarrar gerðar og því væri rétt og skylt að ólántakendur greiddu þau og því var það að þeir fundu upp hina alræmdu verðtryggingu sem enginn skilur, ekki einu sinni framsóknarmenn, sem þó hafa einstaka hæfileika til að greina kjarnann frá hisminu. Þeir sjá oft einfalda lausn á flóknum vandamálum og er tuttugu prósenta síbyljan gott dæmi þar um.

Frá því er greint í nýjasta tölublaði ,,Bændablaðsins” að nú sé því dreift með ,,Morgunblaðinu” og er það við hæfi.  Blað Bændasamtakanna styður að mestu sömu sjónarmið og blað sjávarkvótagreifanna og er gefið út af Bændasamtökunum. Rekstur þeirra er kostaður af þjóðinni og þau gefa út blaðið sem sent er inn á flest þau heimili landsins sem í dreifbýli eru, að öðru leyti liggur blaðið víða frammi og er fríblað. Minna má á að í landbúnaði ríkir kvótakerfi sem í flestu er jafn fáránlegt og óréttlátt og það sem er í sjávarútvegnum, þannig að sjónarmiðin í Hádegismóum og við Hagatorg falla eflaust í flestu saman.

  Morgunblaðinu er haldið úti til að berjast fyrir hagsmunum kvótagreifanna í sjávarútvegi og Bændablaðið er málgagn kvótagreifanna í landbúnaði og því er ekkert eðlilegra en að blöðunum sé slegið saman í eitt. Hagsmunirnir eru þeir sömu, kostunaraðilarnir eru einnig að hluta þeir sömu (þ.e. almenningur), þannig að í raun væri bara eðlilegast að blöðin rynnu saman í eitt og gæti nafn hins nýja blaðs þá t.d. Morgunbændablaðið eða kannski væri betra Bændamorgunblaðið. Hér með er lagt til að einhver hagur maður finni gott nafn á ritið, en vegna þess að gera má ráð fyrir að höfuðstöðvar hins nýja blaðs verði í Hádegismóum - ekki er svo líflegt í Bændahöllinni eftir að ráðstefnan góða var blásin þar af um árið - þá má hugsa sér að leggja til eitt nafn enn s.s.: Móabændablaðið.

  Þeir sem hrífast af íslenskri þröngsýni eins og hún gerist verst, nú eða best, eftir því hvernig á það er litið, geta nú glaðst yfir að hafa eignast málgagn sem stendur undir nafni, þ.e. þegar búið verður að finna því nýtt nafn. Í Sovétríkjunum sálugu var gefið út blað, sem reyndar kemur enn út og kallaðist ,,Rödd sannleikans” þegar einhver, sem taldi sig vera góðan í rússneskunni, fjallaði um ritið á gömlu Gufunni fyrir margt löngu. Hvort sú þýðing á nafninu ,,Pravda” er rétt ætlar ritari ekki um að dæma, en hins vegar var það haft fyrir satt að blað þetta væri ekki neitt sérstaklega góður fulltrúi fyrir sannar og áreiðanlegar fréttir á þeim tíma þegar Bréfsnef og  aðrir slíkir fulltrúar manngæsku og góðra gilda réðu ríkjum austur þar.

  Gera verður ráð fyrir að hið nýja sambræðslublað kvótahirðarinnar íslensku verði engu síðra en hið rússneska á sínum tíma og því er ekki neitt nema gott um það að segja að blöðin tvö renni saman. Það er vitanlega þægilegt að ganga að hlutunum á einum stað. ,,Einhvers staðar verða vondir að vera”, var víst sagt í eina tíð og alltaf er gott að geta gengið að hlutunum vísum. Þeir sem hafa hingað til talið sér trú um að ,,Bændablaðið” væri faglegt og hlutlægt blað, sem fjallaði um málefni landbúnaðarins á málefnalegan hátt sjá nú í gegnum grímuna. Það stendur nakið og rúið trausti líkt og keisarinn forðum.

  Hitt blaðið, hið gamla Morgunblað, hefur engu að tapa. Það traust, sem blaðið hafði þrátt fyrir allt skapað sér, fór forgörðum þegar blaðið komst í hendur kvótagreifanna og víst er að traustið jókst ekki við hin alræmdu ritstjóraskipti. Til að endurreisa blaðið þurfti að afskrifa nokkra milljarða sem að mestu féllu á íslensku þjóðina. Hefði blaðið haldið áfram að þróast í átt til víðsýns fjölmiðils eins og það hafði gert í mörg ár, hefði hugsanlega verið þess virði að endurreisa það, en svo fór ekki og ekki er því að treysta að vegur blaðsins aukist við samruna við Bændablaðið.