Enn um lánamál

25. júní 2010

Þann 23. júní skrifaði undirritaður hugleiðingar vegna dóms hæstaréttar varðandi svokölluð gengistryggð lán. Pistillinn var ritaður í hálfgerðum galsa, en nú skal reynt að bæta um og bæta nokkru við.

 

Á þeim tíma sem liðið hefur frá því pistillinn ,,Lán í óláni” var ritaður hefur ýmislegt verið að ljóstrast upp sem ritari vissi ekki  um áður. Nú liggur t.d. ljóst fyrir, að það var ekki bara Valgerður Sverrisdóttir fyrrverandi viðskiptaráðherra sem vissi allan tíman að lánin voru ólögleg. Alls ekki. Það vissu líka þingmennirnir sem enn sitja á þingi og greiddu á sínum tíma atkvæði með setningu laganna þann 19. maí 2001 þeir: Árni Johnsen, Einar K. Guðfinnsson og Pétur Blöndal. Það vissu líka margir burt flognir þingmenn s.s. Davíð Oddson, Halldór Ásgrímsson og Kristinn H. Gunnarsson.

 

Það vekur athygli að Kristinn H. Gunnarsson skuli vera á þessum lista yfir menn sem vissu, en þögðu þunnu hljóði og furðuleg grein hans í ,,Fréttablaðinu” á dögunum þar sem hann leggur til að dómurinn verði að engu hafður hlýtur að skoðast í því ljósi, að þar tjáði sig maður sem vissi meira en hann lét uppi.

 

Er hinn almenni neytandi fer í verslun til innkaupa, hvort sem verslunin er greiðasalan á horninu, viðskiptabanki hans eða allt þar á milli, þá gerir hann ráð fyrir að verið sé að höndla með löglega vöru. Því er það, að þau sem ginntust til að taka gengistryggðu lánin og í langflestum tilfellum eru ekki lögfrótt fólk, reiknuðu vitanlega með því að um væri að ræða löglega gjörninga. Flestir hafa eflaust hugsað sem svo, að gera mætti ráð fyrir að krónan gæti hugsanlega sveiflast ca. 10% eða svo til eða frá, en það er algjör ofætlan venjulegu fólki að reikna með því að krónugarmurinn allt að því hyrfi, sem hún hefði líkast til gert ef ekki hefði verið gripið inn í.

 

Ábyrgð þeirra sem að lagasetningunni stóðu er mikil, en mest er hún þeirra sem allan tímann vissu, að á hverjum einasta degi var verið að gera ólöglega og stórvarasama lánasamninga, en sátu hjá og þögðu. Þeir þrír sem hér voru áður nefndir eiga vitanlega ekki nema einn kost í stöðunni, þ.e. segja af sér þingmennsku og hafna öllum eftirlaunum frá þjóð sinni. Hinir 33 fyrrverandi þingmenn, ráðherrar og seðlabankastjórar verða vitanlega einnig að víkja úr núverandi embættum, ef einhver eru og afsala sér eftirlaunum. Ekki er hægt að ætlast til að þjóð sem enn á ný stendur frammi fyrir því að þurfa að endurfjármagna bankakerfi sitt geti sætt sig við neitt annað.

 

Hinir, þ.e. þeir sem stýrðu lánastofnununum af blindri græðgi og einskis svifust, brutu lög og vissu að þeir voru að gera það, koma ekki til með að eiga sjö dagana sæla. Það er algjörlega óhjákvæmilegt að allir sem ábyrgð bera á hinum ólöglegu lánum verði látnir fara þegar í stað og í þeirra stað fengið til starfa fólk sem ekki hefur stundað brotastarfsemi svo vitað sé.

 

Þau sem vissu en þögðu og ekkert sögðu, voru á þingi þegar umrædd lög voru samþykkt, en sátu hjá við atkvæðagreiðsluna, þurfa að skoða hug sinn vel. Hvers vegna sátu þau hjá? Það veit ritari ekki, en gott væri að fá það upplýst.

 

Það er að koma æ skýrar í ljós að reikningurinn sem þjóðin þarf að borga eftir stjórnarár Sjálfstæðis- og Framsóknarflokks verður stór. Afar stór. Einungis vextirnir af lánunum sem virkjuð voru á dögunum frá Norðurlöndunum og Póllandi er 12 milljónir á dag. Viðskilnaður flokkanna tveggja á sér engin dæmi í Íslandssögunni og verður vonandi lengi í minnum hafður.

Lán í óláni

23. júní 2010

Hvenær tekur maður lán og hvenær tekur maður ólán? Að taka íslenskt verðtryggt lán er ólán vegna verðtryggingarinnar, að taka óverðtryggt íslenskt lán er líka ólán vegna okurvaxta sem koma í stað verðtryggingar og að taka erlent lán, sem er raunverulega erlent, er líka ólán ef maður er íslendingur með tekjur í furðumyntinni ísl. krónur.

 

Líf hins skuldþyrsta íslendings er sem sagt fremur flókið, eða réttara sagt var það, þangað til hæstaréttardómurinn féll á dögunum og nú liggur það fyrir að ef maður er svo lánsamur að geta fundið einhvern lánfúsan og sem er nógu illa að sér í lögum, þá getur allt farið vel. Ólán verða að láni, svo er hinum vísu dómurum fyrir að þakka sem sáu villuna í lánasamningunum níu árum eftir að farið var að lána ólánin, sem nú virðast vera að breytast í lán fyrir lántaka, en að sama skapi martröð fyrir lánveitendur. Sannast þar hið fornkveðna að sá hlær best sem síðast hlær. Íslenskt peningakerfi er svo vitlaust, vanþróað og glært að ekki er til annars en hlæja að.

 

Stórasta land í heimi er þá bara það fáránlegasta þegar betur er að gáð, hafandi haft viðskiptaráðherra til margra ára sem fátt vissi kannski um viðskiptamál, en vissi þó að ekki mætti lána ólán sem tryggð væru í erlendri mynt og gætti þess vandlega að segja engum frá. Vafalaust rétt af Valgerði að þegja þunnu hljóði yfir vitneskjunni, því eflaust hefði enginn trúað framsóknarkonunni ef hún hefði opinberað sannleikann. Reynslan af stjórnsnilli framsóknarmanna enda slík, að fæstum hefði komið til hugar að taka mark á, ef varúðarorð hefðu komið úr þeirri áttinni - framsóknarmönnum fer víst flest annað betur en skynsamleg hagstjórn.

 

Deilt er um hver skuli borga. Lánveitendur vilja fá sitt og benda á Ríkið, sem eins og allir vita nema Vinstri grænir, er blankt. Gamall þingmaður og kunnur flokkaflakkari bendir á lánþegana og finnst þeir réttir til að borga, en þeir eru líka blankir og þar að auki nýbúnir að vinna málið fyrir hæstarétti. Það virðist hafa farið framhjá Kristni, enda ekki alltaf ljóst hvert hann er að fara í málflutningi sínum og er vorkunn þó hann ruglist dálítið í málinu, því hver gerir það ekki. Hundruð hámenntaðra lögfræðinga hefur í áranna rás legið yfir lánasamningunum sem til umræðu ertu og ekkert séð athugavert.

 

Merkilegt hve glögg Valgerður hin norðlenska er, að hafa tekið strax eftir veilunni og líklega eins gott að hún gætti þess að segja engum frá, því þá hefði þjóðin ekki getað sukkað eins verklega og raun ber vitni. Framsóknarmenn hafa haft þá skoðun að lán skuli ekki greiða heldur velta þeim yfir á aðra með alkunnum millifærslum. Hins vegar hafa þeir verið þeirrar skoðunar að ólán væru allt annarrar gerðar og því væri rétt og skylt að ólántakendur greiddu þau og því var það að þeir fundu upp hina alræmdu verðtryggingu sem enginn skilur, ekki einu sinni framsóknarmenn, sem þó hafa einstaka hæfileika til að greina kjarnann frá hisminu. Þeir sjá oft einfalda lausn á flóknum vandamálum og er tuttugu prósenta síbyljan gott dæmi þar um.

Frá því er greint í nýjasta tölublaði ,,Bændablaðsins” að nú sé því dreift með ,,Morgunblaðinu” og er það við hæfi.  Blað Bændasamtakanna styður að mestu sömu sjónarmið og blað sjávarkvótagreifanna og er gefið út af Bændasamtökunum. Rekstur þeirra er kostaður af þjóðinni og þau gefa út blaðið sem sent er inn á flest þau heimili landsins sem í dreifbýli eru, að öðru leyti liggur blaðið víða frammi og er fríblað. Minna má á að í landbúnaði ríkir kvótakerfi sem í flestu er jafn fáránlegt og óréttlátt og það sem er í sjávarútvegnum, þannig að sjónarmiðin í Hádegismóum og við Hagatorg falla eflaust í flestu saman.

  Morgunblaðinu er haldið úti til að berjast fyrir hagsmunum kvótagreifanna í sjávarútvegi og Bændablaðið er málgagn kvótagreifanna í landbúnaði og því er ekkert eðlilegra en að blöðunum sé slegið saman í eitt. Hagsmunirnir eru þeir sömu, kostunaraðilarnir eru einnig að hluta þeir sömu (þ.e. almenningur), þannig að í raun væri bara eðlilegast að blöðin rynnu saman í eitt og gæti nafn hins nýja blaðs þá t.d. Morgunbændablaðið eða kannski væri betra Bændamorgunblaðið. Hér með er lagt til að einhver hagur maður finni gott nafn á ritið, en vegna þess að gera má ráð fyrir að höfuðstöðvar hins nýja blaðs verði í Hádegismóum - ekki er svo líflegt í Bændahöllinni eftir að ráðstefnan góða var blásin þar af um árið - þá má hugsa sér að leggja til eitt nafn enn s.s.: Móabændablaðið.

  Þeir sem hrífast af íslenskri þröngsýni eins og hún gerist verst, nú eða best, eftir því hvernig á það er litið, geta nú glaðst yfir að hafa eignast málgagn sem stendur undir nafni, þ.e. þegar búið verður að finna því nýtt nafn. Í Sovétríkjunum sálugu var gefið út blað, sem reyndar kemur enn út og kallaðist ,,Rödd sannleikans” þegar einhver, sem taldi sig vera góðan í rússneskunni, fjallaði um ritið á gömlu Gufunni fyrir margt löngu. Hvort sú þýðing á nafninu ,,Pravda” er rétt ætlar ritari ekki um að dæma, en hins vegar var það haft fyrir satt að blað þetta væri ekki neitt sérstaklega góður fulltrúi fyrir sannar og áreiðanlegar fréttir á þeim tíma þegar Bréfsnef og  aðrir slíkir fulltrúar manngæsku og góðra gilda réðu ríkjum austur þar.

  Gera verður ráð fyrir að hið nýja sambræðslublað kvótahirðarinnar íslensku verði engu síðra en hið rússneska á sínum tíma og því er ekki neitt nema gott um það að segja að blöðin tvö renni saman. Það er vitanlega þægilegt að ganga að hlutunum á einum stað. ,,Einhvers staðar verða vondir að vera”, var víst sagt í eina tíð og alltaf er gott að geta gengið að hlutunum vísum. Þeir sem hafa hingað til talið sér trú um að ,,Bændablaðið” væri faglegt og hlutlægt blað, sem fjallaði um málefni landbúnaðarins á málefnalegan hátt sjá nú í gegnum grímuna. Það stendur nakið og rúið trausti líkt og keisarinn forðum.

  Hitt blaðið, hið gamla Morgunblað, hefur engu að tapa. Það traust, sem blaðið hafði þrátt fyrir allt skapað sér, fór forgörðum þegar blaðið komst í hendur kvótagreifanna og víst er að traustið jókst ekki við hin alræmdu ritstjóraskipti. Til að endurreisa blaðið þurfti að afskrifa nokkra milljarða sem að mestu féllu á íslensku þjóðina. Hefði blaðið haldið áfram að þróast í átt til víðsýns fjölmiðils eins og það hafði gert í mörg ár, hefði hugsanlega verið þess virði að endurreisa það, en svo fór ekki og ekki er því að treysta að vegur blaðsins aukist við samruna við Bændablaðið.

Unni Brá: Brá.

9. júní 2010

  Gott er til þess að vita að á Alþingi skuli sitja þingmenn sem alltaf og ævinlega eru tilbúnir að taka upp hanskann fyrir íslenska þjóð og ekki spillir að viðkomandi sitji á þingi fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Unnur Brá Konráðsdóttir er ein af þeim sem stendur á verði og gætir þess að ekkert það sé gert hérlendis né erlendis sem hrukkað eða gatað getur huluna sem breidd er yfir raunveruleikann, nefnilega þann að nákvæmlega engu máli skiptir hvort rætt er um hugsanlega aðild Íslands að ESB 17. júní eða hvern þann annan dag sem mönnum dettur í hug. Það er hins vegar einkar athyglisvert að þingmaður Sjálfstæðisflokksins skuli finna fyrir ónotum af slíkri umræðu, flokksins sem ekkert á skylt við umræddan dag nema nafnið eitt.

  Sjálfstæðisflokkurinn hefur nefnilega alltaf verið flokkur ósjálfstæðisins, daðursins og hermangsins, að ógleymdri hagsmunagæslunni. Flokkurinn sem flaðraði af þvílíkum dugnaði upp um heimsveldið  í vestri að sárafá dæmi eru um annað eins í heimssögunni. Þegar Bandaríkin voru að murka lífið úr saklausri bændaþjóð í Asíu á síðustu öld, þá þótti Sjálfstæðisflokknum það bara gott. Þegar sama heimsveldi ruddist inn í Dóminíkanska lýðveldið var það líka bara gott og þegar fasistar steyptu löglegri stjórn Chile af stóli, þá var það Sjálfstæðisflokknum hreinasta ánægjuefni. Nýjast er svo það að flokkurinn styður og hefur alla tíð stutt hið ofbeldisfulla leppríki Bandaríkjanna fyrir botni Miðjarðarhafs og ekki er vitað um eitt einasta fólskuverk sem yfirvöld þar hafa framið sem Sjálfstæðisflokknum hafi ekki þótt afsakanlegt.

  Þingmaður sem situr fyrir Sjálfstæðisflokkinn er sem sé viðkvæmur fyrir 17. júní! Í hvaða heimi lifir konan? Veit hún ekki í hvaða stjórnmálaflokki hún er? Ef svo illa er komið fyrir henni, verður að gera þá kröfu til formanns Flokksins að hann hnippi í viðkomandi þingmann og vísi honum veginn, því ekki er gott ef þingmenn hins eðla flokks fara að brölta eftir mjóa veginum. Eins víst að á þeim vegi finnist ekki styrkir og vafningar svo sem þurfa þykir og því væntanlega best að vera ekkert að álpast á slíkar slóðir.

Sólin skín björt og fögur dag eftir dag, Eyjafjallajökull heldur í sér og hitastig daganna er sem um miðjan júlí sé á góðu ári, en sólin skín ekki alls staðar. Hún skín ekki í hjörtum fulltrúa spillingarflokkanna á alþingi, þeim líður illa og það svo að einn helsti fulltrúi Morfís- blaðursins er farinn að tala um smjörklípu og finnst þá sumum að verið sé að snúa faðirvorinu upp á andskotann.

  Enginn þarf að vera hissa á að hinn dagvistaði fyrrverandi Seðlabankastjóri og núverandi ritstjóri málgagns kvótagreifanna, hafi áhuga á að fjalla um allt það sem að þeirri stofnun snýr, nema vitanlega gjaldþrotið sem snilli ritstjórans leiddi yfir bankann og þar með þjóðina. Hitt vekur meiri furðu að ,,önnum” kafnir alþingismenn, sem vel að merkja eru fulltrúar þeirra sömu afla og ritstjórinn þjónar, skuli hafa tíma til að gaspra um ekkert í tíma og ótíma.

  Bankastjórar sem ekki höfðu staðið sig voru látnir taka pokann sinn (ekki einu sinni sviptir svimandi háum eftirlaunum) og í staðinn var ráðinn maður sem getið hafði sér gott orð með störfum sínum erlendis. Maðurinn var ráðinn til starfans á mun lægri launum en hinir brott viknu höfðu haft hver um sig, þannig að allir sjá að hagræði af mannaskiptunum er talsvert. Ekki bara vegna þess að fjármunir til launa viðkomandi sparist þegar fram líða stundir, því einhvern tíma kemur að því að þeir losni af spena ríkissjóðs, heldur ekki síður vegna þess að gera má ráð fyrir að bankanum verði betur stjórnað hér eftir en hingað til.

  Glæpur forsætisráðherra á að vera sá að hún hafi hlutast til um að laun hins nýja seðlabankastjóra yrðu það sæmileg að hugsanlegt væri að hann fengist til starfans. Hefði hún gert það væri það ekki annað en gott og blessað, fyrst hin ringlaða þjóð vill endilega vera að montast við að reka sjálfstætt hagkerfi, sem reyndar er fullreynt að hún ræður ekkert við.

  ,,Hagkerfi” íslensku þjóðarinnar hefur ekki verið neitt annað en prívat hagkerfi spillingarflokkanna tveggja Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks. Því þarf ekki að koma neinum á óvart hve mikinn áhuga flokkarnir hafa á að halda óskapnaðinum við. Það kemur vitanlega ekki til af öðru en áhuga á að halda við hinu rotna kerfi spillingar og sérhagsmuna.

  Eyðimerkurganga Samfylkingar með hið ráðvillta og allt að því galna VG lið verður helst réttlætt með því að hugsanlega verði hægt að höggva örlítið í rætur spillingaraflanna, en vegna þess hve ráðvilltir græningjarnir eru og fljótir til að flaðra upp um spillinguna – sbr. Heimsýnardaðrið - , þá er ekki nokkur minnsta von til að hægt verði að uppræta allt það illgresi sem plantað hefur sér niður í íslensku samfélagi.

  Spillingaröflin sem fyrrverandi formaður flokksins sem kennir sig við sjálfstæði var búinn að koma auga á áður en lýðveldið var stofnað, áður en flokkarnir tveir voru farnir að helmingaskipta á milli sín hermangi og kvóta. Áður en þeir fundu upp á að ræna þjóðina öllum helstu stofnunum til þess að gefa þær flokksgæðingum.

  Ekki furða að styrkþegunum finnist þeir hafa efni á að gapa og reyna  að níða skóinn niður af heiðarlegu fólki sem er að reyna að uppræta óþverrann sem þeir sáðu.

Shangri-la

28. maí 2010

  Svandís, Lilja, Ögmundur, Atli, Ásmundur, Jón, Álfheiður, Steingrímur… Svandís er ráðherra, það er Álfheiður líka og svo vitanlega Steingrímur, en ekki er víst alveg öruggt að Jón verði ráðherra til lengdar, þó hann sé það í dag. Landbúnaðar- Jón og sjávarútvegs er ekki alveg öruggur með að fá að halda stöðu sinni í ríkisstjórninni og víst er að eftirsjá verður að honum fyrir þau sem gaman hafa af uppákomum allskonar. Jón hefur nefnilega haft alveg einstakt lag á að vekja á sér athygli, en hvort það hefur verið honum og málaflokkum þeim sem hann fer með til framdráttar er annað mál, en íslenska þjóðin hefur alltaf gaman af sérkennilegum einstaklingum og kann því vel að meta þá takta sem Jón hefur tamið sér. Jón brosir ævinlega í viðtölum, líkt og Skötuselurinn sem hann ber svo mjög fyrir brjósti, segir oft eitthvað skondið og furðulegt og þjóðin skemmtir sér.

  Forveri hans, sá sem var á undan Einari vestfirðingi, hafði það fyrir sið að kyssa bæði kýr og strúta til að vekja athygli á hve yndislegar þessar skepnur eru; fékk að vísu í magann af kossaflensinu við þá síðarnefndu, en það jafnaði sig allt saman. Jón gæti allt eins tekið til við að gera eitthvað í þessu líkt og er þá alveg öruggt að engum mun leiðast sem á horfir. Hver gæti t.d. ekki hugsað sér að horfa á Jón í faðmlögum við sætan og krúttlegan hrút sem ekki er búið að súrsa, nú eða þá gölt sem ekki er orðinn að beikoni. Huggulegur geithafur með laglegt hökuskegg tæki sig líka ábyggilega vel út í víðum faðmi Jóns, en ekki er víst að við fáum nokkurn tíma að njóta þessa og það er miður.

  Nú mun vera komið að því að hagræða í Stjórnarráðinu og finnst mörgum að það megi ekki seinna vera. Til stendur að sameina atvinnuvegaráðuneytin í eitt og því er það að styttast mun í ráðherratíð Jóns, þessa uppáhalds allrar þjóðarinnar, en Jón getur þó alltaf gengið í Besta flokkinn hjá nafna sínum og þar á hann heima. Ekki vegna þess að hann sé svo góður í að segja aulabrandara, því enginn kemst með hælana þar sem Jón besti hefur tærnar í því efni, heldur vegna þess að Jón græni gæti dempað nafna sinn niður með súru þegar Jón besti gengur of langt í glöðu (sem hann náttúrulega gerir aldrei).

  En ef Jón gengur í Besta flokkinn, eða það sem betra væri, stofnar Besta flokksdeild fyrir norðan, hvað verður þá um félaga hans? Ásmundur gæti náttúrulega stofnað Bestu flokksdeild í Dölunum og auðvitað er bara sjálfsagt og eðlilegt að Svandís stofni mannasiðadeild á vegum Besta flokksins í Reykjavík. Álfheiður gæfi svo öllu liðinu heilbrigðisvottorð (ekki áminningu), Lilju, Ögmundi og Atla, ekki mun af veita. Ekki er gott að segja hvað verður um Steingrím ef þetta gengur eftir, hann hefur jú eiginlega ekki gert annað en reyna að vera til friðs eftir að hafa klúðrað Icesave- inu, en hugsanlegt er að finna mætti honum hlutverk í Brussel.

__ __ __

 

  Fyrrverandi útvarpsmaður steig fram og kvað upp úr með að samflokkskona hans, sem ekkert hafði til sakar unnið annað en vera dugleg við að afla fjár til að standa straum af kosningabaráttu sinni, skyldi útlæg úr pólitíkinni vera og segja af sér. Þáttagerðarmaðurinn telur sér greinilega trú um að sviðið verði hreinna fyrir framabrölt hans í pólitíkinni þegar borgarstjórinn fyrrverandi er farinn úr þeirri sömu tík. Vonandi er ekki verið að kasta steinum úr glerhúsi, tíminn mun leiða það í ljós. Lausir ganga hins vegar á eftirlaunum, kreistum undan nöglum almennings í landinu, vitringarnir þrír sem höfðu það af með snilli sinni að setja Seðlabankann á hausinn. Enginn nefnir þá og greinilegt er að ekki á við þeim að hrófla.

   Það hefur stundum þótt skynsamlegt að velja sér andstæðinga við hæfi og ekki mun vera verra ef þeir finnast innan eigin raða.

 Eftirfarandi grein birtist í ,,Sunnlenska fréttablaðinu” fimmtudaginn 20. maí 2010:

Í ,,Sunnlenska fréttablaðinu” þann 12. maí er haft eftir Ólafi Sigurjónssyni að …stór hópur [manna] sé agndofa og ævareiðir… og ekki er annað af textanum að skilja en að hinn ævareiði hópur tilheyri Flóahreppi. Þetta geta ekki talist góðar fréttir, ef sannar eru, því vitað er að þegar reiðin er komin á þetta stig getur svo farið að rökrétt og skipuleg hugsun fari forgörðum. En hvers vegna eru menn svona reiðir?

  Jú, ástæða reiðinnar er, að sögn Ólafs, að sveitarstjórn hreppsins hefur loksins tekið á sig rögg og ráðist í að finna lausn á viðvarandi vatnsskorti í hreppnum. Hún felst í því að gerður var samningur við Sveitarfélagið Árborg um að þaðan verði veitt vatni inn á dreifikerfi Flóahrepps og yfir þessu eru þeir reiðir, að sögn Ólafs. Reiðin sem um er rætt snýr ekki að því að svo illa sé komið málum Vatnsveitu Flóahrepps vegna skeytingarleysis fyrrverandi sveitarstjórna að grípa þurfi til neyðarúrræða til að leysa málin, enda væri reiðin þá búin að vera kraumandi um mörg liðin kjörtímabil.

  Til upplýsingar er rétt að geta þess að vatnsveitu þeirri sem er til umræðu, var komið upp á áttunda áratug síðustu aldar og var hún á þeirrar tíðar mælikvarða allmikið framtak. Hvernig að framkvæmdunum var staðið mætti margt um segja, en ef til vill réði þar meira kapp en forsjá, enda þörfin fyrir vatn afar brýn. Neysluvatn á svæðinu hafði frá öndverðu verið bæði lítið og gæði þess léleg, misjafnt eftir bæjum, en víða var ástandið ekki gott, einkum þar sem engar uppsprettulindir var að finna. Ráðist var í að virkja lindir sem koma upp undan holtunum við Hurðarbak og Þingdal svokallaðar ,,Ruddakróks- og Samúelslindir”. Þó vatnið í þeim sé talið koma undan holtunum, þá er málum svo háttað að lindirnar eru í mýri neðan við holtin. Engar raunhæfar ráðstafanir virðast hafa verið gerðar til að fyrirbyggja að mýrarvatnið renni saman við uppsprettuvatnið og því er það þannig að gæði vatnsins hafa verið afar lítil. Þar að auki eru lindirnar á svæði þar sem nær engar líkur eru á miklu og góðu neysluvatni, þó vissulega sé um mikla bót að ræða frá því sem áður var. Nú er þó rennandi vatn að öllum bæjum, þó gæði þess séu engan vegin nægjanleg. Auk þess hefur borið á því að lindirnar afkasti ekki lengur eins og áður og kenna menn undanförnum jarðhræringum um, auk þurrkakafla sem gengið hafa yfir.

  Fyrrverandi sveitarstjórnir í Villingaholtshreppi hundsuðu allar ábendingar um að gæði vatnsins væru ekki nægjanleg og gerðu ekkert til að rannsaka vatnssvæðið í Bitrulandi. Slík rannsókn tekur tíma þó Ólafur telji svo ekki vera og nú er svo komið að málið þolir enga bið. Lausnin sem gripið hefur verið til er vitanlega engan vegin nægjanleg og sjálfsagt hlýtur að vera, að kannað sé hvort gott og mikið vatn sé að hafa í Bitru. Lausnin sem undirritaður hefði viljað sjá, hefði falið það í sér að mýrarlindirnar sem nú eru í notkun hefðu verið lagðar niður, en samkvæmt lýsingu sveitarstjórnar stendur ekki til að gera annað en tryggja vatnsmagnið, með því að dæla vatni undan Ingólfsfjalli saman við sullið úr fyrrnefndum lindum.

  Reiði Ólafs og félaga virðist vera algjörlega óþörf. Hún beinist aðallega að því að Flóahreppur komi ekki til með að rísa undir kostnaði þeim sem af framkvæmdunum hlýst. Hér er um einhvern misskilning að ræða því umræddur kostnaður fellur ekki á hreppinn þar sem Landsvirkjun kemur til með að greiða hann, verði Urriðafossvirkjun að veruleika.

  Ólafur og félagar þurfa ekki að hafa neinar sérstakar áhyggjur af því máli, það er ekkert sem bendir til annars en að af virkjuninni geti orðið og óskandi að ekkert komi fyrir sem hindri það. Nægar eru náttúruhamfarirnar búnar að vera að undanförnu, þó ekki komi til þess að Þjórsá hætti að renna í farvegi sínum.

  Einhvern tíma kemur samt að því, en vonandi er að þá verði virkjunin löngu búin að borga sig upp, landi og þjóð til heilla.      

Á Ríkissjónvarpinu hafa verið sýndir Breskir lögregluþættir sem ganga undir nafninu ,,Barnaby leysir gátuna” og fjalla þættirnir um lögreglumann á einni af Ermasundseyjunum.  

Við Íslendingar erum svo heppnir að eiga okkar útgáfu af slíkum snillingi, mann sem leysir hverja þraut, hræðist ekkert, gengur í verkin og nær árangri. Að vísu barst sú frétt á dögunum að til stæði að innkalla ,,leikbrúðuna”, eins og þeir leifðu sér að kalla Jón Bjarnason okkar á fréttastofu Baggalúts. Vitanlega kemur ekki til greina að heimila slíkt, svo mikla lukku sem Bjarnason vekur hér á landi. Hver vill missa af því þegar Bjarnason lendir í sjónvarpsviðtali, eða ræðir málefni súrmetisins á Búnaðarþingi?

 

Ráðherra kvótagreifa í sjávarútvegi og landbúnaði hefur enda staðið sig nokkuð vel í því að vekja furðu og kveikja þá tilfinningu í hrundum brjóstum Íslendinga að þeir séu nú þrátt fyrir allt mestir og bestir, ef ekki í því að gera eitthvað af viti, þá að minnsta kosti í því að gera hið gagnstæða. Þetta tekst ekki hverjum sem er og því er það, að ómetanlegt er að hafa slíkan vormann í Stjórnarráðinu. Mann sem veit og getur flest öðrum betur, hefur ráð undir rifi hverju og leysir málin.

 

Þjóðin hrundi sem sagt niður í það að kjósa til valda afl þar sem hver höndin er upp á móti annarri, kannski sem betur fer, því ekki er gott að segja hvaða óskunda þeim VG-ingum tækist að fremja, ef þau slysuðust til að standa saman. Fyrirmyndin að Bjarnfreðarsyni, sem búið var að gera að ráðherra, hrökklaðist úr embætti við lítinn orðstír og sú sem við af honum tók vekur litla lukku, það gerir umhverfisráðherrann ekki heldur og fjármálaráðherrann hljómar eins og rispuð plata sem hrekkur alltaf í sama farið aftur og aftur.

 

Nú er upplýst, ef eitthvað er að marka fréttir, að landbúnaðar- og sjávarútvegsráðherrann hefur a.m.k. tvær mismunandi skoðanir varðandi forréttindastéttirnar sem búnar voru til í íslensku samfélagi þegar úthlutað var svokölluðum ,,kvóta” í atvinnugreinunum sem undir hann heyra. Annars vegar er um að ræða kvótagreifana í sjávarútvegnum, sem ráðherrann segist vilja innkalla kvótann frá á heilum tuttugu árum, hins vegar eru kvótagreifar landbúnaðarins sem ekki stendur til að hrófla við. Bæði kerfin bera keim af spillingu hins gamla samfélags, sem óskandi væri að stjórnmálamenn frá vinstri hefðu kjark til að breyta.

 

Svo virðist ekki vera, því annars vegar á til málamynda að gaufa við kvótainnköllun á aldarfimmtungi og í hinu tilfellinu ekki að gera neitt, en það virðist reyndar vera hið leynda kjörorð Vinstri grænna. Það er ekki svo að sjá, að stjórn hinna sundruðu og klofnu Vinstri grænu og Samfylkingarinnar hafi burði til að leiðrétta eina stærstu svívirðuna í íslensku samfélagi, kvótasukkið. Það er miður, því flokkarnir verða m.a. dæmdir af árangri í leiðréttingu þessara mála og það hlýtur að vera hverjum hugsandi manni ljóst hve gengdarlausir fjármagnsflutningar hafa átt sér stað út úr atvinnugreinunum báðum með kvótasölu og kvótaleigu.

Kvótakerfið hefur  orðið til þess að nær ómögulegt er fyrir nýja aðila að hasla sér völl, þar sem kvótinn er orðinn verðmæti í sjálfu sér og ekki bætir úr, að Lánasjóður landbúnaðarins, sjóður sem byggður var á félagslegum grunni, var lagður í rúst af ríkisstjórn Framsóknar og Sjálfstæðisflokks. Það var reyndar gert undir því yfirskini að efla ætti Lífeyrissjóð bænda, en svo er að sjá sem peningarnir sem fyrir sjóðinn fengust, ef hann var þá í raun greiddur, hafi að mestu farið í að byggja reiðhallir vítt og breitt um landið.

Pollapólitík

17. maí 2010

Þátturinn ,,Á Sprengisandi” var á dagskrá á útvarpsstöðinni Bylgjunni sunnudagsmorguninn 16. maí. Í þeim hluta þáttarins sem undirritaður varð áheyrandi að tóku þátt þau Valgerður Bjarnadóttir alþingismaður, Unnur Brá Konráðsdóttir alþingismaður og Örn Arnarson blaðamaður. Sigurjón M. Egilsson stýrði þættinum og hóf umræðuna með því að taka fyrir Evruna og vandamál Grikkja sérstaklega í því samhengi. Sneri hann málinu að Valgerði og vildi fá hennar skoðun á málinu, s.s., hvort samstarf Evrópuþjóða væri að fara í hundana, Evran ætti undir högg að sækja o.s.frv..

 

Valgerður svaraði vel og málefnalega að vanda, ræddi málið á mannamáli, benti á að fjármálakreppan herjaði á allan heiminn og minnti á að vandræði Grikkja væru þeim sjálfum að kenna. Þeir hefðu hegðað sér á óábyrgan hátt í fjármálum, hegðað sér eins og ,,bavíanar”, rétt eins og Íslendingar, en öfugt við okkur þá kæmi ESB til hjálpar þar sem Grikkir væru aðilar að því samstarfi.

 

Örn tók það fremur óstinnt upp að Grikkir væru kallaðir bavíanar og kom í framhaldinu með þá bráðsnjöllu kenningu að það væri nú munur á að við hefðum blessaða krónuna okkur til bjargar og því þyrftum við ekki að lækka launin (svo!), öfugt við aumingja Grikkina sem ekki ættu völ á öðru vegna Evrunnar. Alveg hafði farið framhjá blaðamanninum að laun hefðu lækkað á Íslandi; ef ekki í krónum þá hafa víst flestir tekið eftir því að kaupgetan hefur stórlega minnkað.

 

Það var síðan Unnur Brá sem toppaði bullið, þegar hún fór að halda því fram að það eitt að sótt hefði verið um inngöngu í Evrópusambandið hefði valdið því að tvíhliða samningar við Kínverja væru í uppnámi. Það er sem sagt framtíðarsýn hinnar ungu sjálfstæðiskonu að íslenskur verkalýður skuli keppa við kínversk starfssystkin sín. Á þessu tuðaði konan á milli þess sem hún gaspraði um að nú væri komið að því að horfa þyrfti til framtíðar!

 

Það verður að segjast eins og það er, að varla getur framtíðin verið björt þegar vonarstjörnur, þess sem einu sinni var stærsti flokkur þjóðarinnar eru gjörsamlega ljóslausar og kunna ekki annað fyrir sér en að láta eins og ærslafullir krakkar sem stampa í vatnspolli. Það er auðveldlega hægt að skilja að barnið hafi gaman af leiknum, en hlýtur að mega ætlast til að fólk sem búið er að láta kjósa sig til þingmennsku og er vel að merkja ekki í Vinstri- grænum, láti af barnaskapnum og fari að hugsa málin í alvöru. Ekki kom fram í umræðunni af hálfu blaðamannsins né þingkonunnar að ástæða þess hvernig komið er fyrir íslensku samfélagi mætti rekja til galla í samfélagsgerðinni; hafi þau tæpt á því þá fór það framhjá hlustanda. Vitanlega er svo sem ekki við því að búast að þingkona Sjálfstæðisflokksins, flokks kvótagreifa, hermangs, helmingaskipta og hagsmunagæslu vekti athygli á slíkum hlutum, en blaðamaðurinn hefði hugsanlega getað leitt hugann að því.

 

Valgerði og Sigurjóni var nánast vorkunn að þurfa að láta sem svo að fram færi vitræn umræða um málið, en þau héldu út og eiga heiður fyrir það. Þau sem á heyrðu vita enn betur en áður hvernig Heimssýnarhópurinn hugsar, horfir á naflann og virðir veröldina fyrir sér í gegnum örgrannt rör.

Þórðargleði

13. maí 2010

Þessa dagana ríkir gleði í íslensku samfélagi, en sú gleði er ekki einlæg og fölskvalaus. Það er komin út skýrsla sem rekur hvernig svo fór sem fór, að spilling, græðgi, sérhygli og skeytingarleysi um hag náungans varð alls ráðandi meðal svo alltof margra. Ekkert sem þar er fram dregið hefur komið þeim verulega á óvart sem fylgst hafa með í samfélaginu undanfarna áratugi.

 

En Skýrslan er ekki ein á ferð, síður en svo. Á sínum tíma var skipaður ,,Sérstakur saksóknari” til að fara yfir málin og sækja til saka þá sem við ætti og árangurinn af störfum hans er óðum að koma í ljós. Jakkafataklæddir ,,peningamenn” eru hver af öðrum leiddir í tukthús til að vera þar í geymslu á meðan mál þeirra eru til frekari skoðunar.

 

Skilanefndir eru einnig að störfum og frá þeim berast fregnir smátt og smátt og ekki allar fagrar frekar en við er að búast. Skilanefnd Glitnis virðist vera komin einna lengst, að minnsta kosti er svo komið að búið er að stefna einum aðalleikaranum á sviði peningaleikhússins og er þetta er ritað vantar það helst að finna heimilisfang hins fræga manns til að hægt sé að birta honum stefnu. Fjölmiðlum hefur hins vegar tekist að hafa samband við manninn og ef eitthvað er að marka það sem eftir honum er haft, þá er þetta allt saman runnið undan rifjum Davíðs ritstjóra og fyrrum borgarstjóra, alþingismanns, forsætisráðherra og Seðlabankastjóra m.m..  Afreksmaðurinn í Hádegismóum ber sem sagt ábyrgð á þessu öllu ef marka má Bónusbóndann. Ekki gott um að dæma fyrir oss óinnvígða, armur bláu handarinnar mun vera langur og kannski er lengd hans næg til þess að framvegis megi henni kenna um allt illt sem hendir.

 

Hvort sem armur hinnar bláu handar er langur eður ei, þá er hitt víst að armur laganna er það og því munu flestir vera fegnir, en greinilega ekki allir. Til eru þeir sem vilja fá að hegða sér eins og þeim sjálfum sýnist. Virðast telja að þeir séu á einhvern hátt yfir það hafnir að þurfa að horfast í augu við afleiðingar gjörða sinna. Reynt var að rétta yfir slíkum hóp í dag í Héraðsdómi Reykjavíkur og gekk það heldur stirðlega vegna skrílsláta sem hópur fólks hafði uppi þar á staðnum. Ekki er annað vitað en þetta sama fólk vilji að réttað sé yfir fjárglæframönnunum, yfir þá á réttvísin að ná, en ekki þau sem svívirtu Alþingi. Lögin eiga að því eð virðist að ná einungis yfir suma en ekki aðra. Hvert er stefnt?

 

Hetjurnar hugprúðu, sem létu öllum illum látum við Alþingishúsið og víðar, eru þá ekki hugprúðari en svo, að þegar kemur að því að taka afleiðingum gerða sinna telja þær sig vera á einhvern yfirskilvitlegan hátt hafnar yfir lög og rétt. Er það sem þau vilja þá þannig að lög landsins gildi bara um suma en ekki aðra og er það framtíðarlandið sem þau sjá fyrir sér?

 

Hvernig halda menn að hefði farið ef lögreglan og síðan almennir borgarar hefðu ekki gripið í taumana þegar skrílslætin stóðu sem hæst? Gera má ráð fyrir að Alþingishúsið og Hótel Borg væru rústir einar að viðbættu Stjórnarráðinu og eflaust fleiri stofnunum. Ef svo illa hefði tekist til, gætu hin hugdjörfu í sakborningastúku Héraðsdóms líklega glaðst yfir vel unnu verki og  drægi það væntanlega ekki úr ánægjunni, að gera má ráð fyrir að samfélagið væri að mestu orðið samfélag ómennskunnar. Var Hrunið ef til vill ekki nóg fyrir þetta fólk?

 

Gott er til þess að vita að þessi sjálfskipaði her alþýðunnar skuli eiga sér aðdáendur og stuðningsmenn hjá Vinstri- grænum. Það er ekkert sem kemur á óvart. Þau vilja sjá um sína, gæta þeirra og vernda. Ást þeirra á skrílnum er eins og við var að búast, því sagt er: að sækist sér um líkir. Það hefur þá sannast.