2 + 2

13. febrúar 2014

Grundvallarreglur stærðfræðinnar voru teknar til umræðu af bankastjóra Seðlabanka Íslands.

Í viðtali við fréttamenn sá hann ástæðu til að minna á að reglan um 2+2 sé enn í gildi, en af tillitssemi við formann Framsóknarflokksins og fylgilið hans, lét hann útkomuna liggja milli hluta.

Þar sem ritara þykir frekar vænt um framsóknarmenn og hefur af þeim góða reynslu, telur þá vel viljað fólk sem öllum vill gott gera og láta gott af sér leiða, verður hann að lýsa yfir ánægju sinni með að ekki var lengra gengið í að leiða jöfnuna til lykta.

Flest vitum við að 2+2 gefur niðurstöðuna fjóra, það er þó ekki alltaf eins og kunnugt er, en reglan er eigi að síður góð og gild og á almennt vel við varðandi það sem venjulegt fólk er að fást við.

Þar stendur nú einmitt hnífurinn í vorri kú, eða gíraffa, ef einhver vill heldur hafa það svo.

Venjulegt fólk, þessir hversdagslegu brauðstritarar sem við flest erum, það getur sætt sig við að 2+2 = 4 og jafnvel líka að 2 x 2 = 4, hvernig sem það má nú vera að það gangi upp.

Fyrir daga Sigmundu var það ekki tiltakanlegt vandamál, langflestir sættu sig orðalaust við að svona væri þetta bara.

Það er hins vegar liðin tíð.

Nú eru komnir nýir tímar með nýju fólki, Sigmundi, Bjarna, Frosta, Vigdísi, Gunnari Braga og öllum hinum sem poppuðu upp á Alþingi þjóðinni til ómældrar blessunar.

Nú eru komnir þeir tímar að ýmsar skemmtilegar og líflegar reglur hafa tekið við:

Í fáum orðum mætti ef til vill orða það þannig að ,,allt verður af engu“ og ,,að engu“ bara ef rétt er að farið og svo auðvitað, og ekki má gleyma því, ,,að sólin kemur upp í Kína“ og einnig hitt sem mönnum hefur lengi sést yfir ,,að sólin sest (auðvitað) í Evrópu“.

Af þessu má ljóst vera að seðlabankastjórinn hefur rangt fyrir sér. Hann hefur ekki fylgst með þróuninni, tileinkað sér hin nýju vísindi, þarf að fara í endurhæfingu.

Utanríkisráðherrann mun, í góðu samstarfi við bóndann á Bessastöðum og í samvinnu við mannkynsfrelsarana í drekaríkinu sjá um það, enda þeir austur það í góðri æfingu við endurhæfingar af ýmsu tagi.

Það liggur sem sé fyrir og mátti staðfestast fyrr, að stærðfræðin er úrelt, hagfræðin líka og einnig allar hinar fræðigreinarnar sem við, sem um þetta höfðum alltaf óljósan grun og tókum því engin próf í neinni þeirra, eru bull eitt og að engu hafandi.

Nokkur orð um hin vammlausu

18. desember 2013

Hugsum okkur að við ætluðum að byggja álver.

Nokkur atriði þurfa að vera til staðar til að það geti orðið að veruleika, svo sem hráefni (súrál), starfsstöð á góðum stað, orka til að knýja verið, hafnaraðstaða og gott starfsfólk. Fleira mætti til telja.

Hvað af þessu var til staðar þegar framkvæmdir hófust við ,,svokallað” álver á Suðurnesjum?

Hráefni er flutt að um langan veg og komin er reynsla á hvernig að því skuli staðið.
Varðandi orkuna þá þarf hún að vera fyrir hendi og til þess að svo geti orðið, þurfa nokkur skilyrði að vera uppfyllt og eitt það helsta að orkan sé yfirleitt til, einhverstaðar, og að henni verði komið með tryggum hætti á vinnslustað.

Ekkert af ofantöldu var til staðar í þessu dæmi, nema, að hugsanlega var hægt að útvega súrálið.

Þessu til viðbótar hafði ,,gleymst” að gera ráð fyrir hafnaraðstöðunni fyrir skipin sem flytja skyldu hráefni að og afurðir frá verksmiðjunni og því var það að vællinn um fyrirgreiðslu Ríkisins og framlög til hafnarframkvæmda hófust á síðasta kjörtímabili.

Nú vill framsóknaríhaldið halda málinu til streitu og virkja til að virkja. Það vilja þau algjörlega án tillits til þess hvort það muni skila virkjunaraðilum hagnaði eður ei.

Þegar nær það eina sem Íslendingar leggja til í þessu dæmi er orkan til vinnslunnar, fyrir utan starfsmenn til starfa í álverinu, er svo að sjá að núverandi stjórnvöldum standi nákvæmlega á sama um hvort orkuframleiðslan skili arði. Hvers vegna er það? Hvort er verið að hugsa um þjóðarhag eða atkvæðaveiðar? Hangir eitthvað annað og óljósara á spýtunni? Spyr sá sem ekki veit.

En.

Miklir menn erum vér Mörlandar að hafa borið gæfu til að kjósa yfir okkur stjórn hinna vammlausu.

Það næsta sem hugsanlega gerist í stöðunni er að Birgir Ármannsson og Gunnar Bragi Sveinsson, sem eru í alkunnu fóstbræðralagi, taki höndum saman og stefni íslenska Ríkinu og orkufyrirtækjum þjóðarinnar fyrir að hafa ekki getað tryggt að allt ofangreint gengi upp samkvæmt formúlunni um að heimskum skuli á foraðið etja.
Hugsanlega fær Ragnheiður Elín Árnadóttir að vera með ef hún stendur sig vel í ,,hagsmunagæslunni“.

Ritstjóri á flugi.

29. nóvember 2013

Í gein í Fréttablaðinu þann 23. nóvember s.l. tekur ritstjóri blaðsins málefni íslenskrar kjúklingaframleiðslu og innflutning á kjúklingakjöti til umfjöllunar. Margt er þar ofsagt og sumt er ekki rétt með farið.

Ólafur Stephensen byrjar grein sína á fullyrðingu um að íslenskir kjúklingaframleiðendur hafi breitt afstöðu sinni til innflutnings á kjúklingakjöti. Hið rétta er að þeir hafa ekki haft neitt með það að gera. Um það var samið á sínum tíma að leyfður yrði innflutningur til landsins á ýmsu kjöti og þar á meðal kjúklingum, til að liðka fyrir að tollar á útflutt ísl. lambakjöt yrðu felldir niður.

Seinna í greininni setur Ólafur fram þessa fullyrðingu:
,, Samt gilda strangari reglur um innfluttan kjúkling en innlendan“.
Hafi Ólafur kynnt sér málið, veit hann að fullyrðingin er röng. Kröfur sem gerðar eru til heilbrigðis erlendra kjúklinga eru til þess að þeir komist nær því að uppfylla sömu kröfur og gerðar eru til innlendrar framleiðslu.

Ólafur lýsir yfir mikilli ánægju með að gerðar séu ríkar kröfur til að íslenskir kjúklingar séu lausir við salmonellu. Það kemur skemmtilega á óvart, því greinin gengur að öðru leiti út á að sýna fram á hve nauðsynlegt það sé, að heimilaður verði hömlulaus innflutningur á kjúklingakjöti, sem gera verður ráð fyrir að Ólafur viti vel, að ekki eru gerðar kröfur um að uppfylli heilbrigðiskröfur í sama mæli og gert er hérlendis. Hvort hinar íslensku kröfur séu réttar og eðlilegar og hvort og hvernig þeim er framfylgt, er hins vegar mál sem hafa má ýmsar skoðanir á.

Er til að mynda rétt að urða allt kjúklingakjöt sem salmonella hefur borist í? Ólafur bendir réttilega á, að hægt er að gera það að heilnæmri neysluvöru með þeirri einföldu aðferð m.a., að sjóða eða steikja kjötið. Íslendingar hafa valið þann kost að urða slíkt kjöt, líklega vegna þess að þeir telja sig öðrum þjóðum fremri í matvælaframleiðslu, en leitun er að þjóðum sem leifa sér slíka sóun á verðmætum. Hitt er annað mál að seint verður lögð of mikil áhersla á að matvara á neytendamarkaði sé góð og heilbrigð, laus við óhollar örverur og lyfjaleifar. Íslenskir kjúklingabændur hafa náð að uppfylla þær kröfur með árangri sem þeir geta verið stoltir af, svo sem nýlegar rannsóknir sýna.

Ólafur veður elginn í greininni og lætur sem hann sé að fjalla um málefni sem hann viti allt um, en þegar að er gáð, kemur í ljós að umfjöllun hans gerir í raun ekki annað en upplýsa vanþekkingu, nema að skrifað sé gegn betri vitund. Satt að segja verður að telja það líklegra, því fram til þessa hefur Ólafur verið talinn vel upplýstur um það sem hann hefur valið sér að fjalla um.

Með góðum óskum til ritstjórans sem valdi þann kost að fljúga í átt til sólar og ósk um að hann fari þar ekki of nærri, með kunnum afleiðingum.

Formaður Félags kjúklingabænda.
Ingimundur Bergmann.

Minning: Kristinn Erlendsson

27. október 2013

Kristinn Erlendsson fæddist í Reykjavík 9. mars 1946. Hann lést á Heilbrigðisstofnun Suðurlands 2. september 2013.
Foreldrar hans voru Sigrún Kristinsdóttir, f. 1924, d. 2005, og Erlendur Sigurðsson, f. 1919, d. 2009. Kristinn var elstur sex alsystkina: Helga, f. 1948, d. 2009, Sigrún, f. 1949, Guðrún Lísa, f. 1950, Sturla, f. 1954, d. 2007, Elísabet, f. 1958. Hálfsystkin, samfeðra eru: Jónína, Lýður, Erlendur Örn, Hrafnkell og Aðalheiður. Maki Ásta Guðmundsdóttir, f. 1948. Börn hennar eru: Sigríður og Unnur Helga Kristjánsdætur. Fyrrverandi maki og barnsmóðir Kristins er Dagbjört Halldórsdóttir, f. 1947. Börn: Haraldur, f. 1971, dætur: Hafdís og Helena. Brynja, f. 1977, maki: Kristján Þórðarson, dætur: Katla Björt, Hekla Sól, Ingibjörg og Lára Daníela. Garðar, f. 1984, unnusta Sigríður Skagfjörð Sigurðardóttir, sonur: Axel Freyr.
Kristinn ólst upp í Bústaðahverfinu í Reykjavík ásamt systkinum sínum. Eftir hefðbundna skólagöngu fór hann í Vélskóla Íslands og útskrifaðist 1971. Þaðan fór hann í Tækniskóla Íslands og síðan til Álaborgar í Danmörku í framhaldsnám og útskrifaðist þaðan sem rekstrartæknifræðingur. Kristinn var nokkur ár á sjónum t.d. á Hörpu og Vatnajökli. Að námi loknu í Danmörku hóf hann störf hjá Félagi íslenskra iðnrekenda. Hann starfaði einnig í mörg ár í Málningarverksmiðjunni Hörpu. Kristinn stofnaði fiskverkunarfyrirtækið Ísfold í Reykjavík ásamt bróður sínum Sturlu Erlendssyni. Þeir fluttu síðar fyrirtækið til Eyrarbakka.
_ _ _

Það var að áliðnu sumri árið 1996 sem Hestaferðafélagið, sem við Kristinn vorum báðir félagar í, stóð fyrir ferð um norðvesturland. Áætlun um ferðina barst mér í bréfi með góðum fyrirvara, en ég var þá búinn að vera til sjós í millilandasiglingum um nokkur ár og hafði ekki átt þess kost að fara í ferðir félagsins um nokkurra ára bil. Ég sló til og hafði samband við Kristinn Dag Gissurarson, einn af skipuleggjendum ferðarinnar og spurðist fyrir um hvort fullbókað væri, svo var ekki og það varð úr að ég bókaði mig.
Þetta er í raun forsaga þess að kynni okkar Kristins Erlendssonar endurnýjuðust.

Það var stillt og fallegt veður við Langavatn og ferðafélagarnir gengnir náða, er við Kristinn gengum út í nóttina og tókum spjall saman, rifjuðum upp veruna í Vélskóla Íslands og sögðum hvor öðrum hvað á dagana hefði drifið eftir að skólagöngu okkar þar lauk.
Er við nutum næturkyrrðarinnar þarna við vatnið, þá tókum við eftir því að mikil ókyrrð var komin í ferðahrossin vegna mýbitsins sem á þau sótti og þar kom að drjúgur hluti þeirra setti sig á sund út í vatnið til að komast burt frá óværunni. Brugðumst við þannig við að undirritaður hljóp sem mest hann mátti með ópum og óhljóðum til að gera sem hægt væri til að stöðva flótta hrossanna, en Kristinn hraðaði sér og ræsti þau er í skála sváfu til að bregðast við og koma til hjálpar.

Fór svo að einungis lítill hópur hrossa slapp úr girðingunni, en telja má víst að engin hefðu þau verið eftir að morgni hefðum við Kristinn ekki verið á þessu næturrölti. Skemmst er frá því að segja að aldrei bar skugga á vináttu okkar eftir þetta.

Með tímanum tókum við upp þann sið að hringja í hvorn annan ef okkur lá eitthvað á hjarta sem okkur langaði til að ræða um og voru þær margar stundirnar sem við áttum þar sem við spjölluðum um landsins gagn og nauðsynjar og krufðum málin til mergjar.

Nú er sá tími liðinn að ég geti tekið upp símann og rætt við Kristinn um eitt eða annað og borið undir hann hvað honum finnist um þetta eða hitt málefnið, ekki er heldur lengur hægt að skiptast á skoðunum á Fésbók, né senda hvor öðrum ábendingar um áhugavert efni sem við höfum rekist á.

Svona líður tíminn og Kristinn er farinn þá leið sem allir fara á endanum og leitt var að geta ekki fylgt honum síðasta spölinn, en þá var ég fjarri, í öðru landi og gat engu um það breytt.

Kristinn var líflegur maður og hafði vakandi áhuga á flestu því sem í umhverfi hans var. Hann hafði mikinn áhuga á hestum, hestamennsku og þjóðmálum, reyndar öllu sem í umhverfi hans var. Kunni fjöldann allan af vísum og kvæðum og ef svo bar undir, þá fengu ég og aðrir að njóta þeirrar kunnáttu þegar við átti. Margar voru þær eftir bróður hans Sturlu sem er látinn, en þeir höfðu átt og rekið saman fyrirtækið Ísfold á Eyrarbakka og deilt með sér ánægjunni af að ferðast á hestum um landið.

Það er gaman að hafa átt þess kost að kynnast mörgu góðu og skemmtilegu fólki á lífsleiðinni. Kristinn Erlendsson var svo sannarlega einn af þeim sem gott var að kynnast, en jafnframt sárt að sakna. Eftir stendur minningin um manninn, þennan skemmtilega persónuleika, sem af prúðmennsku og notalegheitum auðgaði tilveruna fyrir þá sem áttu þess kost að njóta samvista hans.

Samúðarkveðjur sendi ég aðstandendum hans öllum.

Ingimundur Bergmann.

27. október 2013

Illa upplýstur fulltrúi?

28. september 2013

Veruleikafirring afturkallastjórnarinnar kom fram með einkar skýrum hætti hjá svokölluðum ,,upplýsingafulltrúa“ hennar í þættinum Vikulokin rétt áðan.
Upplýsingafulltrúinn hélt því fram að ástandið hér væri nú harla gott borið saman við Kýpur, við gætum nefnilega tekið peningana okkar vandræðalaust út úr bönkum ef okkur sýndist svo.
Í raun er það þannig að eigi fólk peninga á reikningum í íslenskum bönkum, þ.e. erlenda peninga, þá fást þeir ekki afhentir, en í staðinn er fólkinu boðið uppá svokallaða íslenska peninga, ísl. kr., sem enginn vill hafa neitt með að gera, nema í landinu okkar góða.
Eigi maðurinn við íslenska peninga, þá er það varla neitt til að hæla sér af að þeir séu ekki hirtir af yfirvöldum ef fólki verður það á að leggja þá inn á reikning í banka.
Afstaða mannsins er einkar lýsandi fyrir afstöðu íslenskra stjórnvalda til almennings og sú afstaða nær yfir alla sögu íslenska lýðveldisins.
Það geta menn kynnt sér m.a. með lestri kversins ,,Spegill Þjóðar“ eftir Njörð P. Njarðvík. Þar segir m.a. frá svívirðilegum þjófnaði framsóknaríhaldsins á eigum föður Njarðar og vitanlega er þar aðeins um eitt lítið dæmi af mörgum að ræða.
Það liggur í augum uppi hvers vegna hagsmunagæsluflokkunum er svo í mun að halda í íslenska krónu. Það er vegna þess að hún gefur nær takmarkalausa möguleika á tilfærslum og eignaupptökum eins og Geir Haarde lýsti svo ágætlega í sama þætti og taldi það einmitt vera einn af kostunum sem fylgdu því að búa við krónuna.
Geir er síður en svo einn um þessa skoðun, t.d. eru þjóðrembingarnir í VG sama sinnis, svo er einnig ástatt um hina lánlausu ríkisstjórn sem nú situr við völd, ríkisstjórn sem virðist eiga sér það helsta takmark að einangra landið sem mest og auka svo sem hægt er svokallaðan spekileka til annarra landa.

Flugvallarmálið.

31. ágúst 2013

Umræða sú er fram hefur farið að undanförnu um flugvöllinn í Vatnsmýrinni í Reykjavík hefur komið mér í skilning um eftirfarandi:

Vegna þess að ég kaus þann kost til búsetu að búa ,,úti á landi“, utan höfuðborgarsvæðisins, þá á ég skýlausan rétt á því að í Reykjavík sé flugvöllur á bæjarhlaði stærsta spítala landsins, jafnframt skal honum svo fyrirkomið að hann kljúfi borgina sem mest í tvennt.

Best væri að flugbraut væri komið fyrir meðfram Tjörninni austanverðri frá núverandi velli og að braut sú endaði í flughlaði og rampi sem lægi inn í Hörpu, þá væru slegnar tvær flugur í einu höggi: Þau sem lasburða væru, færu úr vélinni á stoppistöð við spítalann, en hin sem hress væru héldu áfram og fengju sér andlega og líkamlega hressingu í tónlistarhúsinu víðfræga.

Ef ég fengi nú einhverja slæmsku sem ég reiknaði ekki með þegar ég ákvað að setjast að í dreifbýlinu þá verður skilyrðislaust að byggja upp fullgildan flugvöll sem næst mér, hvar sem ég yrði staddur, undir slíkum kringumstæðum.

Auk þess verður að vera í næsta nágrenni við mig, alltaf og örugglega, fullbúið hátæknisjúkrahús með skurðstofuvakt allan sólarhringinn ásamt fæðingardeild, ef svo illa tækist til að ég yrði ófrískur og næði því að ganga með allan meðgöngutímann. Lukkaðist mér það ekki þyrfti eigi að síður að vera í næsta nágrenni við mig slík deild til að taka á móti fyrirburði.

Vegna þessa skora ég á ríkisstjórn Íslands, forseta vorn, pottberjendur og allt annað gott fólk að safnast saman sem fyrst á Tjarnarbakkanum í Reykjavík til að koma málstað mínum sem mest og best á framfæri og hætta hvergi fyrr en máefnið er komið farsællega í höfn og helst þannig að ,,dreifbýlið“ allt verði orðið að höfuðborg og Reykjavík verði ,,úti á landi“.

Eyþjóðin

1. júlí 2013

Sú var tíð að Íslendingar tóku það svo alvarlega að vera sjálfstæð þjóð að þeir ráku fjölda flutningaskipa, sem bæði fluttu vörur og olíu, að ógleymdum farþegum.

Margir rekstraraðilar gerðu þessi skip út og þau voru ýmist að flytja vörur að og frá landinu, en einnig voru þau í ýmsum verkefnum erlendis og sigldu um öll heimsins höf.

Fjöldi manna hafði atvinnu af að starfa á þessum skipum og enn fleiri höfðu framfæri sitt af rekstri þeirra.

Nú er öldin önnur, íslensk skipaútgerð er nánast aflögð, þau fáu skip sem í flutningum eru á vegum íslenskra aðila eru skráð undir erlenda hentifána.

Stólað er á að útlendingar sjái sér hag í að flytja olíur til landsins með skipum sem eru í þeirra eigu og með erlendum áhöfnum.

Þetta er vegna þess að íslenskir stjórnmálamenn hafa ekki haft döngun í sér til að búa svo um, að hagkvæmt sé að skrá skipin undir íslenskan fána.

Flestir telja þeir sig samt vera afar mikla Íslendinga og sumir eru jafnvel svo þjakaðir af þjóðrembu að þeir geta tæpast tjáð sig opinberlega, án þess að belgja sig út í mikilmennsku og miklast yfir hve einstakt og merkilegt það sé að vera af víkingum kominn.

Telja jafnvel að annarra þjóða menn þurfi að ,,sanna sig“ fyrir Íslendingum.

Hvernig væri nú að þeir mönnuðu sig upp í að vera sæmilegir Íslendingar sjálfir, og sýndu það og sönnuðu fyrir sjálfum sér og öðrum að þeir séu það?

Nýju ríkisstjórninni, sem ekkert varanlegt nafn virðist tolla við, hefur gengið afar vel að koma helstu hugðarefnum sínum til framkvæmda.
Lánasjóður námsmanna er orðinn að Lánasjóði Sjálfstæðisflokksins.
Ríkisútvarpið verður gert að Ríkisútvarpi stjórnmálamanna, aðallega Framsóknar og Sjálfstæðis.
Bláfátækir útgerðar-kvóta-greifar hafa verið skornir úr snörunni og hafa í raun fengið ,,feita tékkann“.
Þá hefur bláfátækt stóreignafólk fengið eðlilega og sjálfsagða fyrirgreiðslu og þarf ekki lengur að basla við að taka þátt í að halda samfélaginu uppi.
Erfiðum og slítandi samningaviðræðum við ESB hefur verið hætt, enda óþolandi að ræða við fólk sem ekki skilur íslensku.
AGS hefur verið gefið langt og mikið nef, enda algjörlega ótækt að hann sé að skipta sér af því hvernig farið er með peningana sem hann lánaði Íslandi, samkvæmt lögmálinu um að ,,glatað er greitt lán“.
Skuldamál heimilanna hafa einnig verið leiðrétt með því að skipt var um skoðun á því hvort þyrfti að hafa áhyggjur af slíkum smámunum, þegar búið er að tryggja, að landið búi við hina einstöku íslensku krónu um ókomna tíð, sem ætíð kemur til bjargar þegar illa ætlar að fara í íslensku efnahagslífi.
Stjórnarandstaðan talar un ,,engar efndir, bara nefndir“ vegna þess að þeim er fyrirmunað að skilja hvernig hagkerfi virka, líkt og ,,sigldir“ hagfræðingar sem þykjast hafa vit á helst öllu sem snýr að íslensku aðstæðunum sem þeir botna vitanlega ekkert í og hafa enga yfirsýn yfir.

Hafi það ekki legið fyrir áður, þá er það ljóst nú hvernig ríkisstjórnin ætlar að snúa sig út úr loforðavandanum.

Það kom vel fram í máli Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar, að það ætlar að vefjast verulega fyrir stjórninni að hrista fram úr erminni hulduféð og vegna þessa vanda þarf að finna ráð; takið eftir ekki lausn.

Nú skal unnið að því að koma hlutunum svo fyrir að hægt verði að klína væntanlegum loforðasvikum á stjórnarandstöðuna. Bæði á hún að hafa skilað slæmu búi, sem er að því leitinu til satt, að enginn hélt öðru fram en að ríkissjóður stæði enn tæpt og væri með halla, en að því leitinu ósatt, að engar hagtölur hafa verið tíndar til sem sýna fram á annað en staða hans sé eins og gert var ráð fyrir og öllum mátti vera kunnugt.

Hitt er að loforðabýsnin sem rutt var út í kosningabaráttunni ætlar að reynast óframkvæmanleg eins og flestir vissu en vildu ekki vita, því skal nú búið svo um hnúta að það verði að forminu til þingið sem álykti um að staðið skuli við loforðasúpuna. Vandi stjórnarandstöðunnar er þá sá að ef hún leggst gegn slíkri tillögu, þá er hún í hlutverki geðstirða jólasveinsins sem ekkert setur í gluggann, en ef hún tekur undir, þá er hún orðin samábyrg fyrir óábyrgum gjörðum í meðferð fjármuna ríkisins.

Hafi einhvern tíma verið ástæða til að tala um smjörklípu, þá er nú ástæða til að tala um smjörklípu skreytta með þeyttum rjóma og sultuslettu.