Í hádegisfréttum Ríkisútvarpsins 27.12.2017 var greint frá því að ríkisstjórn Íslands hefði ákveðið að leggja það til að vandi sauðfjárbænda yrði leystur með 665 milljóna króna framlagi úr ríkissjóði, sem kemur til viðbótar við 100 milljóna framlag, sem innt var af hendi af fyrri ríkisstjórn í því skyni að vinna bug á sölutregðu á erlendum vettvangi.

Þegar það var til umræðu (100 millj. kr. framlagið), þá lýsti undirritaður, sem þá var formaður Félags kjúklingabænda, yfir stuðningi við það og taldi það ekki vera stóra upphæð í heildarsamhenginu. Taldi sem sagt að ef það mætti verða til þess að leysa markaðsvanda kindakjötsframleiðslunnar, þá væri það þess virði.

Svo er að sjá sem það framlag hafi litlu skilað þrátt fyrir ferðalög heimsenda á milli til að leita markaða fyrir þessa framleiðslu. Með öðrum orðum: Ríkisrekin sölumennska af þessu tagi reyndist ekki skila neinu sem að gagni mætti verða frekar en svo oft áður, en eins og flestum er kunnugt hefur verið viðvarandi offramleiðsla í búgreininni svo lengi sem elstu menn muna og jafnvel mun lengra aftur ef út í það er farið.

Sauðfjárbændur gerðu um það tillögu til fyrri ríkisstjórnar að atvinnuleysisvandi dreifbýlisins yrði a.m.k. að hluta leystur með öðrum hætti en þeim, að framleiða nær óseljanlega kjötvöru sem að endingu yrði seld á undirverði til annarra landa. Tillaga þeirra gekk út á að dregið yrði úr framleiðslu á sauðfjárafurðum og að í þess stað tækju sumir þeirra sem í framleiðslunni hafa staðið, að sér ýmis þörf verkefni fyrir land og þjóð. Lögðu þeir til, sem hugmyndir til þessa markmiðs, að bændur tækju að sér uppgræðslu lands, t.d. í formi skógræktar, viðhald varnargirðinga og almennt eftirlit með hálendinu, sem m.a. fæli það í sér að aðstoða ferðafólk eftir því sem þörf reyndist vera á.

Ekkert er á þetta hlustað af hálfu núverandi ríkisstjórnar. Engin greining er unnin til að finna út stærð hins meinta vanda greinarinnar. Vanda sem ýmislegt bendir til að sé mjög óljós.

Við upphaf sláturtíðar síðastliðið haust, var af sumum sláturleyfishöfum látið svo sem birgðasöfnun milli ára væri slík, að ekki yrði hjá því komist að fella verð afurðastöðva um allt að 35%.

Afurðastöðvarnar greiða að öllu jöfnu um það bil helming þess sem bændurnir fá fyrir framleiðslu sína, en hinn hlutinn kemur úr ríkissjóði sem kunnugt er. Af því leiðir, að um hefði verið að ræða heildarskerðingu um ca 17,5% og þætti einhverjum það þungur baggi að takast á við. Sem betur fer fór svo að birgðavandi flestra afurðastöðvanna gufaði upp að hluta með einhverjum hætti og reyndist þegar upp var staðið vera mun minni en boðað hafði verið. Rétt er einnig að taka fram, að ekki höfðu heldur allar stöðvarnar boðað skerðingu að þeirri stærðargráðu sem hér er nefnd.

Nú lítur út fyrir að hinir ríkisreknu sölumenn þessarar búgreinar hafi séð nýjan möguleika til skapa sér atvinnugrundvöll til framtíðar. Því hafin er pínleg söluherferð, undir slagorði sem er eitthvað á þessa leið: ,Vissir þú að erfðabreytt fóður er bannað í sauðfjárrækt á Íslandi´.

Svo mun vera að þessi kjánalega herferð byggist á reglugerðarútgáfu sem Framsóknarmaður úr Skagafirði stóð fyrir er hann tyllti sínum kríufæti í ráðuneyti landbúnaðarmála rétt fyrir ein stjórnarskiptin á síðastliðnum árum og að reglugerð sú, hafi verið gefin út að ósk þáverandi stjórnar Landsambands sauðfjárbænda. Herferð þessi heldur hvorki vatni né vindi og þó fyrirmyndin sé sótt til þess ágæta lands Rússlands, þá er hún ekki betri fyrir það.

Engin þörf er á að upphefja íslensku sauðkindina með þessum hætti. Hún stendur alveg fyrir sínu, hér eftir sem hingað til, og eins og allir munu vita, þá er hún ekki nema í undantekningartilfellum alin á erlendu kjarnfóðri. Og þá helst þegar menn vilja víkja að henni góðu sér til gamans, eða þá til að bæta upp lélegt hey, svo ekki sé nú talað um þegar lömbin reynast fleiri en ærin getur með góðu móti ráðið við að næra.
Margir munu muna hve innantómt og vesælt gaspuryrðið ,,Vistvænt“ reyndist og hve hart þeir voru dæmdir sem notuðu það sér til til framdráttar og prangs á markaði landbúnaðarvara. Á bak við það hafði á sínum tíma staðið reglugerðarskrípi sem síðan var breytt enda reyndist enginn haldbær grunnur undir vitleysunni og vonandi er að hinir opinberu sölumenn finni sér eitthvað skárra til að dunda við en að ana með stétt bænda, sem sannarlega hefur ekki breiðari bök en annar almenningur í þessu landi nema síður sé, út í fen sem þetta.

Höfum einnig í huga að framganga af þessu tagi er ekki til þess að auka samstöðu bænda og munum að bændur stunda margvíslegan landbúnað. Allt frá garðrækt og til sauðfjárræktar, nú eða öfugt ef menn vilja heldur hafa það þannig.
Garðyrkjubændur gerðu tilraun til að eigna sér íslenska fánann í markaðssetningu sinni, við misjafnlega mikla hrifningu annarra, og stuðluðu ekki að samstöðu bændastéttarinnar með því framtaki. Enda vandséð hvernig ein búgrein umfram aðra, getur eignað sé tákn af því tagi.

Sauðfjárbændur eru að reyna að læða því inn með auglýsingaherferð sinni að íslenskt kindakjöt sé öðru kjöti betra ef ekki æðra, þar sem ekki sé notað við framleiðslu þess erfðabætt fóður. Nafnlaus fulltrúi þeirra, sem kemur fram undir ruglingslegu krabbi sem á að tákna að hin íslenska rolla sé búin að valsa frjáls um landið síðan 874 (svo jákvætt sem það nú er!), heldur því fram að önnur búgrein geti EKKI skreytt sig með gaspri af þessu tagi vegna þess að hún geti ekki staðið við að ekki sé notað erfðabreytt fóður í þeirri búgrein!

Um er að ræða stóra búgrein, ekki kannski í kjötframleiðslu, en búgrein sem framleiðir sannkallaða gæðavöru og það á heimsmælikvarða.

Réttast væri að sauðfjárbændur losuðu sig við lukkuriddara sem eru tilbúnir til að hleypa hrossi sínu út í hvaða fen sem er, í trausti þess að þeir geti vippað sér yfir á annan klár þegar sá fyrri er allur. Stilli framleiðslu sína af, þannig að hún hæfi sem best markaðnum þannig að verðþrýstingurinn sé ekki sífellt niður á við, og einhendi sér síðan í að vinna að samstöðu innan bændastéttarinnar, en ekki klofningi.

Sú staða getur einfaldlega komið upp að ekki sé hægt að ganga að því sem gefnu, að í ríkisstjórn Íslands sitji flokkar sem telji það sjálfgefið að ausa úr ríkissjóði með óskilvirkum hætti hundruðum milljóna til að halda uppi kjötframleiðslu sem ekki er þörf fyrir og undir því yfirskyni að um sé að ræða leið til að leysa atvinnuleysisvanda dreifbýlisins!

Höfum í huga að a.m.k. tveir þeirra flokka sem nú sitja í ríkisstjórn hafa fyrr á árum unnið gegn íslenskum landbúnaði með gjörðum sínum og geta hvenær sem er snúið því andliti fram að nýju, ef kaupin gerast þannig á hinni pólitísku eyri.

Eins og við vitum flest þá er framleiðsla á kindakjöti komin í öngstræti. Sú stefna sem hefur verið rekin um áratugi hefur leitt til þess að framleitt er langt umfram það sem markaðurinn hefur verið tilbúinn að taka við. Farin hefur verin sú leið að flutt hefur verið út til annarra landa það sem verið hefur umfram innanlandsmarkaðinn.

Með þeim útflutningi hefur verið greitt úr ríkissjóði og greiðslurnar gengið undir ýmsum nöfnum og nú síðustu árin hefur verið hafður sérstakur mannskapur í því að ferðast um heiminn í þeim vonlitla tilgangi að finna þá neytendur sem áttað gætu sig á því, að hin eina sanna frelsun felst í því að éta lambakjöt bæði seint og snemma, en vel að merkja, íslenskt lambakjöt: Kjötið eina og sanna, hreina og góða, komið af kindum sem ráfa frjálsar um heiðar og móa og hafa gert síðan 874 að sagt er, í þeim eina tilgangi að verða drepnar að hausti og síðan étnar.

Nú er stjórnendum þjóðarinnar orðið ljóst að þetta er allt eitthvert bull, draumórar sem standast ekki skynsamlega skoðun og hvað skildi nú hafa þurft til?

Fljótt á litið virðist það vera það helst að Framsóknarflokkurinn og aðrir flokkar með svipaða sýn á landbúnaðarmál og sá ágæti flokkur, eru ekki við stjórnartaumana. Ekki VG og ekki forveri þess Alþýðubandalagið sem einu sinni var. Sjálfstæðisflokkurinn er að vísu í ríkisstjórn, en fæsta rekur minni til þess, að stefna í landbúnaðarmálum hafi þvælst fyrir honum.

Nú virðist vera komin upp sú staða að tekið verði á málinu með sæmilega skynsamlegum hætti og þannig að bændur geti forðað sér út úr búgreininni með þokkalegri reisn.

Höfum í huga að blekið á búvörusamningunum er ekki nema rétt við það að þorna, þegar kerfið hrynur og öll sú staðleysa sem byggt hefur verið á kemur berlega í ljós.

Stefna Framsóknar í landbúnaðarmálum, sem hefur að mestu verið, að framleiða skuli sem mest af lambakjöti með góðu eða illu, liggur óvíg eftir og nú er kannski von til þess að sauðfjárbændur geti farið að sjá árangur erfiðisins; fari að fá greitt fyrir vinnu sína.

Kannski verður það síðan stefnan í framhaldinu að sauðfjárbændur, líkt og aðrir bændur, girði af sitt fé í stað þess að aðrir þurfi að girða sig frá fénaði þeirra; sæki það jafnvel sjálfir upp á ofbeitt hálendið að hausti í stað þess að senda öðrum reikninginn fyrir því ráðslagi?

Hver veit, kannski það komi eitthvað gott út úr þessu þegar upp verður staðið?

Það er svo alltaf jafn dapurlegt til þess að hugsa að flokkurinn sem talið hefur sig sjálfkjörinn til að fara með málefni landbúnaðarins, er sá sami og sem forystuflokkur ríkisstjórnar árið 2015, stóð fyrir því að semja við Evrópusambandið um stóraukinn tollkvóta fyrir kjötvörur inn til Íslands.

Vitanlega taka taka þær kjötvörur síðan sitt pláss á litla markaðnum okkar; pláss sem sauðfjárbændur sem aðrir bændur í kjötframleiðslugreinum hefðu verið betur komnir að.

Garðar Eymundsson

Sumarið eftir að ég fermdist var ég eins og alltaf áður frá sex ára aldri ,,í sveit“ og að þessu sinni á norðurlandi. Dag einn var ég kallaður inn og sagt að það væri maður í símanum sem vildi tala við mig. Ég vissi ekki hvaðan á mig stóð veðrið, það var ekki verið að hringja milli landshluta á þessum árum nema tilefni væri til. Í símanum var maður er sagðist heita Garðar Eymundsson, byggi á Seyðisfirði með sinni fjölskyldu og að hann langaði til að bjóða mér í heimsókn er vist minni lyki í sveitinni að liðnu sumri, þ.e. þegar ég væri kominn heim til Reykjavíkur.

Samtalið kom satt að segja töluverðu róti á hug unglingsins, sem fram til þessa hafði aðeins vitað það eitt, að til væri faðir í öðrum landshluta. Móðurforeldrarnir höfðu tekið að sér foreldrahlutverkið og hugtakið ,,pabbi“ var framandi. Kom að vísu stundum fyrir að ég væri spurður af skólafélögunum spurninga eins og: Áttu engan pabba? Og þegar tunga vafðist um tönn þá: Það er skrýtið, allir eiga pabba og síðan: Afi þinn er ekki pabbi þinn! Já, vitanlega! En afi nægði mér og að honum var ég hændur sem væri hann faðir minn.

Heim fór ég í lok sumars og aldrei þessu vant kvíðinn. Átti nú virkilega að fara að þvæla mér austur á land? Þangað sem ég þekkti engan. Til að hitta mann sem ég þekkti ekki, nema að afi sagði stutt og laggott þegar ég spurði hann út úr, líklegast eftir eina af yfirheyrslunum í skólanum: Pabbi þinn var ekkert verri en aðrir strákar.

Heim var ég kominn, en ekkert sérstaklega upprifinn yfir því að fara í reisu austur á firði og gerði hvað ég gat til að komast undan því, þar til að önnur hringing kom til sögunnar. Að þessu sinni var það Ríkarður stjúpi minn, sem var í símanum og tók mig á spjall og vék að því hvort ég væri að huga að ferðalagi. Ég sagði sem var að það vildi ég helst af öllu láta ógert. Í mér væri kvíði og mig langaði ekki að hitta mann sem ég þekkti ekki nokkurn skapaðan hlut. Skemmst er frá því að segja að Rikki, eins og hann var ævinlega kallaður, sagði mér að hann þekkti til pabba míns af afspurn. Hann væri vel látinn maður sem af færi gott orð, ég skildi engu kvíða, það væri með öllu óþarft að bera kvíðboga fyrir að hitta hann og hans fólk, ég skildi bara vera með öllu óhræddur og eftir því sem á samtalið leið hurfu allar áhyggjur og ég var brátt á leið austur á Seyðisfjörð.

Þar hitti ég nú í fyrsta skipti föðurfjölskyldu mína sem á þessum tíma voru þau Garðar og Karólína Þorsteinsdóttir og systkinin þrjú, Ómar, Sævar og Gréta og síðar bættist Júlíana við.

Þessu fólki hefði ég alveg verið til í að kynnast fyrr!

Ég var borinn á höndum í þessari fyrstu heimsókn, dálítið forvitinn og dálítið feiminn og óöruggur. Fékk að kynnast samfélagi sem var mér framandi. Sjávarplássi sem ég hafði oft heyrt talað um en aldrei séð og unglingurinn sem aldrei hafði séð skóg sá nú í fyrsta skipti Hallormsstaðaskóg!

Seinna urðu ferðirnar fleiri, símtölin fleiri og með tímanum myndaðist samband sem mér og mínum hefur verið kært. Ég eignaðist þarna fjölskyldu til hliðar við mína gömlu fjölskyldu; fólk sem gaman var að hitta og eiga samskipti við.

Sumarið 1971 fórum ég og konan mín Þórunn Kristjánsdóttir, í ferð norður um land og austur á Seyðisfjörð. Það voru hennar fyrstu kynni af föðurfólki mínu og óhætt er að segja að Þórunn, Garðar og Kalla og systkini mín náðu vel saman og áttu afar gott samband æ síðan.

Síðar varð það fastur liður að kíkja í heimsókn þegar ég var farinn að vera til sjós á millilandaskipum sem stundum fóru inn á Seyðisfjörð; koma í óvænt innlit, spjalla við Köllu um landsins gagn og nauðsynjar og njóta gestrisni hennar væri hún ein heima eða ef beðið var eftir að pabbi kæmi heim.

Þegar hann kom heim úr sinni vinnu, þá var oftar en ekki að hann gaf sér tíma til að fara með mig til að sýna mér ýmislegt, svo sem vinnustaðinn og vinnuteikningarnar. Byggingarnar sem verið var að byggja; fara í bíltúr um bæinn og þá var saga sögð! Öll virtust þessi hús eiga sér sögu líkt og bærinn sjálfur sem á sér mikla sögu frá fyrri tíð. Ógleymanlegur er bíltúrinn sem hann fór með mig í til að sýna mér norðurströnd fjarðarins. Þá var nú betra að halda sér fast! Alltaf var þess vandlega gætt í þessum ökuferðum að öryggisbeltin væru vandlega spennt og hjá honum var það einnig tryggilega gert, það er að segja fyrir aftan bak, þá þagnaði bjallan og allt var eins og það átti að vera!

Eftir að pabbi var hættur störfum og aldurinn farinn að færast yfir og við Þórunn í heimsóknum hjá honum og Köllu, þá fór hann að segja mér frá forfeðrum sínum. Mömmu sinni og pabba, uppruna þeirra og sitthverju fleiru sem var ómetanlegt að heyra, en einnig var gaman að því hve vel hann fylgdist með því sem var um að vera í þjóðfélaginu. Hann lá ekki á skoðunum sínum og talaði tæpitungulaust, sagði sína meiningu í meitluðum og velvöldum orðum. Sjaldan voru þau orð stór, heldur miklu frekar að orðunum væri þannig raðað að merkingin yrði stór, þó hitt gæti líka komið fyrir ef honum var verulega misboðið.

Á Seyðisfirði tengdist Ísland við útlönd um sæstreng um það leiti sem sunnlenskir bændur vildu tengjast umheiminum um loftskeyti og fóru í frægan útreiðatúr í tilefni þess. Aðrir tímar og önnur átök.

Nú er Seyðisfjörður, bærinn sem honum þótti svo vænt um breyttur. Í stað þess sem áður var, er komin ferja sem gengur milli Íslands og Evrópu, neisti sem þarf að blása lífi í með að tengja Seyðisfjörð vegakerfi landsins með jarðgöngum. Þau munu koma fyrr eða síðar og þá verður Fjarðarheiðin ekki til trafala. Lifna mun yfir bæ sem á undir högg að sækja og býr yfir einhverri traustustu höfn sem um getur. Ekki má heldur gleyma því að lífleg og blómstrandi listsköpun á sér stað í bænum og það var Garðar Eymundsson að öðrum ólöstuðum, sem átti svo drjúgan þátt í að kveikja það líf.

Kalla horfir nú á bak eiginmanni sínum og hefur mikils að sakna og margs að minnast. Samband þeirra kom mér fyrir sjónir sem afar fallegt og hlýtt. Talsvert ólíkar persónur sem náðu samt fullkomlega saman og áttu sér sameiginlegt markmið. Hann var byggingameistari og hefur komið að gerð margra mannvirkja, en hann átti líka önnur áhugamál sem hann hafði gaman af að tala um, eins og t.d. stangveiði, skák, steinasöfnun og myndlist.

Myndir sem hann ýmist teiknaði eða málaði munu vera víða til. Efst eru mér í huga teikningarnar af fjallahring Seyðisfjarðar sem hann teiknað og vann til bókar ásamt Vilhjálmi Hjálmarssyni og fleiru góðu fólki. Það var skemmtileg og eftirminnileg ferð, að aka á Seyðisfjörð fyrir um átta árum til að vera viðstaddur útgáfuhátíð höfðingjanna tveggja og annarra sem að henni stóðu.

Afi hafði rétt fyrir sér og meira en það. Pabbi var góður ,,strákur“ sem ég, kona mín og börn, nutum samverunnar með og sem gott er að minnast.

Hafi þau þökk fyrir Ríkarður og Karólína, hann fyrir að hafa talið í mig kjark og hún fyrir að hafa lagt sig fram um að halda tengslunum við.

Þökk fyrir allt.

Ingimundur, Þórunn og fjölskylda.

Það náði því ekki að vera ár á milli þeirra Garðars föður míns og Karólínu Þorsteinsdóttur. Hún var borin til grafar 10. febrúar síðastliðinn (2018); þau stóðu alla tíð þétt saman og voru oftar en ekki nefnd í sömu andrá og þess vegna þykir mér sjálfgefið að bæta þeim fátæklegu minningarorðum sem við hjónin settum saman um Köllu hér við.

Minning Karólínar Þorsteinsdóttur:

Í dag verður borin til grafar Karólína Þorsteinsdóttir, Kalla, eiginkona föður míns Garðars Eymundssonar og móðir fjögurra hálfsystkina minna.

Það var fermingarárið mitt sem ég hitti þau Garðar og Köllu í fyrsta skipti fyrir um 55 árum. Þau höfðu boðið mér til sín austur á Seyðisfjörð. Skemmst er frá því að segja að móttökurnar urðu ógleymanlegar og sama má síðan segja um öll þau skipti sem á eftir komu.

Tíminn leið og 1971 lögðum við Þórunn upp í ferð til Seyðisfjarðar til að hitta þau og efna til kynna milli þeirra og hennar. Ógleymanlegt var það ferðalag og fengum við höfðinglegar móttökur eins og við mátti búast. Kalla og Þórunn náðu afar vel saman og sama má segja um pabba. Þarna myndaðist það góða samband sem við hjónin nutum alla tíð síðan.

Börn okkar Þórunnar komu í heiminn eitt af öðru og í Köllu eignuðust þau ömmu, sem ætíð var ,,Kalla amma“. Ömmu sem þau minnast með mikilli hlýju.

Heimsóknirnar urðu fleiri eftir því sem árin liðu, bæði vegna þess að við fundum að til þeirra var gott og gefandi að koma, en einnig vegna ýmissa tilefna eins og gengur og þá var yndislegt í þau skipti þegar þau komu í heimsókn til okkar.

Á þeim tíma þegar ég vann á flutningaskipum, kom það nokkrum sinnum fyrir að skipin komu til Seyðisfjarðar. Þegar svo bar undir, var gott að fá sér göngutúr og banka upp á hjá þeim Köllu og föður mínum. Stundum bar svo við að hann var að heiman vegna vinnu sinnar og þegar þannig stóð á, naut maður þess að tylla sér niður og spjalla við Köllu. Hún kunni þá list að hlusta og þegar hún síðan lagði sitt til málanna, var ekki komið að tómum kofunum. Hún var með sterkar skoðanir á þjóðfélagsmálum sem og öðrum málum og tjáði sig þannig að eftir var tekið.

Nú er hún Snorrabúð stekkur og engin Kalla og enginn Garðar til að hitta í þessu gamla höfuðbóli austfirskra bæja. En maður kemur í manns stað, og þegar við Þórunn vorum á ferð um Austfirði síðastliðið sumar og komum á Seyðisfjörð, urðum við vitni að því að afa og ömmubörnin voru gengin í verkin; farin að lagfæra það sem farið var að láta á sjá og áhuginn og trúin á að hægt væri að ná árangri, fegra og bæta, leyndi sér ekki.

Þannig voru þau Garðar og Kalla, þeim þótti vænt um bæinn sinn og vildu honum allt það besta. Vonandi rætist draumur þeirra í því efni og kannski koma göng sem myndu þá tengja einhverja bestu höfn landsins við landið allt og verða firðinum og landshlutanum sem var þeim svo kær sú lyftistöng sem á vantar.
Blessuð sé minning Köllu og þökk sé henni fyrir hvernig hún auðgaði líf okkar. Hún var okkur afar kær.

Ingimundur og Þórunn.

Lífleg umræða for fram á Alþingi 22/02/2017 um landbúnaðarmál og matvælaframleiðslu.

Umræðuna hóf Silja Dögg Gunnarsdóttir frá Framsóknarflokknum og sagði m.a. um fæðuöryggi: ,, Matvælaöryggi er mjög hátt á Íslandi, ef ekki það hæsta sem gerist í heiminum. Tíðni sýkinga vegna matvæla er mjög lág. Ástæður þess að við höfum náð svo góðum árangri, […], er m.a. sáralítil notkun fúkkalyfja, […], gott eftirlit og bann við notkun hormóna í fóðri. Fátt er verðmætara en heilnæm og örugg fæða.[…] Ég tel að með innflutningi á hráu kjöti værum við að grafa undan matvælaöryggi á Íslandi en mig langar að heyra viðhorf hæstv. ráðherra varðandi það.” og síðar ,,Búfjárstofnar hér á landi eru afar viðkvæmir fyrir mögulegum utanaðkomandi sýkingum og mikilvægt er að íslensk stjórnvöld geti gripið til nauðsynlegra ráðstafana til að vernda íslenska búfjárstofninn og tryggja þannig fæðuöryggi.”
Þá vakti hún einnig athygli á að landbúnaðurinn væri háður ýmsum innfluttum aðföngum sem á þyrfti að halda til að tryggja svokallað fæðuöryggi.

Næst tók til máls Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, landbúnaðarráðherra, og sagði m.a. eftirfarandi:
,,Matvælaframleiðsla er okkur mikilvæg og hún er óumdeilanlega ein af undirstöðum íslensks atvinnulífs.[…], en landbúnaðurinn þjónar okkur með fjölbreyttri og góðri framleiðslu og þjónar fyrst og fremst innanlandsmarkaði með ákveðnum frávikum.”
,,[…] Markmið okkar er að samrýma enn betur hagsmuni bænda, neytenda, framleiðenda og umhverfis.” Þorgerður taldi þessa hagsmuni geta farið saman og lagði áherslu á hreinleika íslenskrar landbúnaðarframleiðslu og bætti síðan þessu við: ,,Í samræmi við þessa stefnu hefur nýlega verið tekin upp reglugerð um upprunamerkingar á kjöti. […] Það er einnig í skoðun að koma upp eftirlits- og vottunarkerfi vegna notkunar sýklalyfja í landbúnaðarframleiðslu sem ætti heldur betur að undirstrika sérstöðu íslenskrar framleiðslu.” Það kom einnig fram í máli hennar að mikilvægt væri að tekin yrði upp skimun fyrir fjölónæmum bakteríum.
Undir lok ræðu sinnar vék hún orðum sínum að tollasamningi þeim sem gerður var við ESB árið 2015, í tíð Sigurðar Inga Jóhannssonar sem þá var landbúnaðarráðherra. Samningur þessi er að mati ritara óheillaskref sem opnar fyrir aukinn innflutning á alifugla, svína og nautakjöti og er augljóslega gerðir með það fyrir augum að skipta á markaði fyrir kindakjöt inn til Evrópu í skiptum fyrir niðurgreidda afgangsframleiðslu á kjöti frá Evrópu inn til Íslands. Niðurgreidd afgangsframleiðsla Íslands er í þessu tilfelli lambakjöt, en frá ESB mun koma og kemur nú þegar kjúklinga- svína og nautakjöt.
Undir blálokin sagði Þorgerður eftirfarandi:,, Flest ríki hafa lagt áherslu á að draga úr framleiðslutengdum stuðningi og fara yfir í óframleiðslutengdan stuðning. Ég tel það vera jákvæða þróun.” Taldi hún nýgerðan búvörusamning vera til merkis um stefnu í átt til óframleiðslutengds stuðnings. Vist kann það að vera rétt að einhverju marki; vissulega finnast merki um breytingu í þá átt og eftir því sem líður á samninginn minnkar framleiðslutengdur stuðningur.

Síðar í umræðunni tók til máls þingmaðurinn Óli Björn Kárason og ætla ég að leyfa mér að birta hér drjúgan kafla úr ræðu hans:
,,[…] Fæðuöryggið felst hins vegar ekki einungis í því að tryggja nægilegt framboð af matvælum á hverjum tíma heldur líka í því að varan sem er í boði sé sú sem hún er sögð vera, hún sé heilnæm og heilbrigð og stefni ekki heilsu þjóðarinnar í hættu til lengri tíma. Ég hygg að við þurfum að ræða samspil fæðuöryggis við heilbrigðiskerfið og þann kostnað sem er fólginn í heilbrigðiskerfinu, sem er sívaxandi og verður eitt af mestu áskorunum sem fjárveitingavaldið á komandi árum mun standa frammi fyrir, að fjármagna heilbrigðiskerfið. Þar mun aðgangur að heilbrigðri fæðu verða eitt af lykilatriðum í lýðheilsu þjóðarinnar. Ef við ætlum að ná árangri í þessum efnum verður hæstv. landbúnaðarráðherra að gegna þar mikilvægu hlutverki.”
Geri ráð fyrir að flestir ábyrgir málsmetandi menn í samfélagi okkar geti tekið undir þessi orð þingmannsins og vonandi er að þeir sem harðast berjast fyrir óheftum innflutningi á landbúnaðarvörum hafi hug til að lesa orð hans.

Margir aðrir þingmenn lögðu sitt til málanna þó ég hafi ekki tekið það með í þessa samantekt og einna kúnstugastur var þar málflutningur þingmanns Pírata sem hafði það einna helst til málanna að leggja að kjötframleiðsla í núverandi mynd væri úrelt fyrirbrigði, því í framtíðinni yrði kjöt ræktað eftir pöntun án þess að dýr kæmu nokkuð þar við sögu.
Menn stigu svo sem fæti á Tunglið fyrir mörgum árum síðan en ekki eru neinir þeirrar tegundar sestir þar að svo vitað sé, ekki samt útilokað að á bakhliðinni sé eitthvað sem leynist, hver veit.

Ein þeirra leiða sem menn geta farið til að koma vöru sinni á framfæri og gera hana girnilega í augum neytenda er að láta líta svo út sem um einstaka og endurbætta útgáfu frá því sem áður var í boði, sé að ræða. Einna best er ef hægt er að auðkenna hina nýju útgáfu á einhvern hátt, annað hvort með því að hún líti eitthvað öðruvísi út frá því sem áður var, eða og ekki er það verra: að skreyta hana, t.d. á umbúðum með uppslætti sem er þannig, að allir hljóti að geta séð að um nýja framleiðsluhætti sé að ræða. Framleiðsluhætti sem að auki séu á einhvern hátt til fyrirmyndar.
Flest höfum við séð dæmi um þetta vera til umfjöllunar í fjölmiðlum að undanförnu. Vara var kynnt til sögunnar á íslenskum markaði á þann hátt að hún sé til orðin með nýjum framleiðsluaðferðum sem í flestu tilliti séu betri en þær sem áður hafi verið notaðar við framleiðslu sambærilegra afurða. Aðbúnaður dýranna sem notuð sé til framleiðslunnar, sem í þessu tilfelli voru hænur, sé þannig að þær gangi frjálsar um í sinni vist, gott ef ekki hamingjusamar og jafnvel hamingjusamari en venjulegar hænur í sínu varpstreði lífsins. Og allt hefði þetta nú verið gott og blessað, ef hinar umræddu hænur hefðu getað borið vitni um, að fullyrðingarnar um ágæti aðbúnaðar þeirra væri eins og haldið var fram.
,,Vistvæn“ átti varan, þ.e. eggin sem um ræðir í þessu tilfelli, að vera. Ekki er undirrituðum kunnugt um hvernig það kom til að farið var að bjóða uppá skreytingu landbúnaðarvara með orðinu ,,vistvæn“. Hitt er ljóst að varan stóð ekki undir þeirri ímynd sem reynt var að skapa, sem eflaust var gert í þeirri von að markaðurinn gleypti vel og skilvirkt við hinum ,,vistvænu“ eggjum. Nú er hins vegar svo komið, að orðið hefur misst gildi sitt fyrir alla sem það hafa notað, hvort heldur sem þeir hafa staðið samviskusamlega að notkun sinni á því eða ekki.
Hver var innistæðan? Voru eggin betri? Hænurnar lukkulegri með tilveruna? Svarið er nei og eggin eru í besta falli eins og hver önnur hænuegg. Satt að segja virðist svo sem um hafi verið að ræða brellu til þess gerða, að geta kafað með kröftugum og markvissum hætti ofan í vasa neytenda. Það er stundað á fleiri sviðum og ýmislegt er gert til glepja og afvegaleiða almenning með það fyrir augum að ná árangri á þeim vettvangi. Í þessu tilfelli skilaði það framleiðendum eggjanna, eftir því sem fram hefur komið, allt að 40% hærra verði en annars fékkst á markaðnum.
Vitanlega er það þannig að bændur, sem virða góða og viðurkennda búskaparhætti, stunda búskap sinn bæði á vistvænan og lífrænan hátt. Hefur einhver rekist á randi sínu um sveitir landsins, á ólífrænar kýr, kindur, hross, minka, hænsni eða svín? Gera má ráð fyrir að flestir myndu svara því neytandi, þó ekki væri nema vegna þess, að erfitt er að ímynda sér búfénað öðruvísi en sem lífrænan, sé hann á annað borð dragandi lífsandann í sveitum landsins.
Því er það að bændafólk sem stundar sinn búskap vel og hirðir vel um fénað sinn, gerir það örugglega á vistvænan hátt. Enda er það þannig, að bændur og búalið uppskera eftir því hvernig þau búa að bústofni sínum. Uppskera eins og þau sá og þannig hefur það ætíð verið, hvað sem líður alls kyns lukkuriddurum sem ríða um héruð, sláandi um sig með allskyns orðagjálfri og nýyrðum.
Það gildir hið fornkveðna að: ,,Bóndi er bústólpi – bú er landstólpi -, því skal hann virður vel“. Að minnsta kosti ef hann uppfyllir það sem hér var talið.
Vörumst orðagjálfrið og treystum eftirlitstofnunum fyrir hlutverki sínu, þó þær séu vissulega ekki yfir gagnrýni hafnar, eins og dæmi undanfarinna ára sanna. Gagnrýnum hiklaust það sem okkur líkar ekki í verklagi þeirra og gerum það á eins málefnalegan hátt og við erum fær um, því þegar á allt er litið, þá eigum ekki annarra kosta völ en að treysta þeim fyrir hlutverki sínu. Vörumst að láta dómstól götunnar taka við hlutverki þeirra, eins og nú eru uppi raddir um. Í störfum þessara stofnana verður að ríkja trúnaður milli aðila. Rökstuddar ábendingar um bætur og betrun eru af hinu góða. Það getur dómstóll götunnar seint orðið.

Að undanförnu hafa verið til umræðu tvö mál sem bæði liggja fyrir Alþingi þegar þetta er ritað. Annað er samningur Íslands og Evrópusambandsins um viðskipti með landbúnaðarvörur sem gengur í daglegu tali undir nafninu ,,Tollasamningurinn“ og var kynntur til sögunnar á haustdögum árið 2015. Hitt er samningur milli Bændasamtaka Íslands og Ríkisins um það sem kalla mætti kaup og kjör sauðfjárbænda, kúabænda og garðyrkjubænda og er ætlað að gilda í 10 ár. Vegna þessa er ef til vill rétt að líta aðeins yfir nokkrar fréttir sem borist hafa af íslenskum landbúnaði allra síðustu daga.

Eftirfarandi tilvitnanir eru úr nýlegu eintaki Bændablaðsins:

Forsíðufrétt undir yfirskriftinni ,,Verð til bænda vonbrigði“: ,,Sláturhús KVH á Hvammstanga hefur gefið út verð fyrir sumarslátrun og hefur verðið lækkað frá sama tíma í fyrra. Formaður Landssamtaka sauðfjárbænda segir lækkunina mikil vonbrigði og slæman fyrirboða fyrir haustslátrun.“
Á sömu síðu í sama blaði, yfirskrift: ,,Bjartsýn á að búvörusamningar verði samþykktir“: „Starf [Atvinnuvega]nefndarinnar hefur sem sagt fyrst og fremst legið í því að fara yfir umsagnirnar sem henni hafa borist vegna búvörusamninga og vinna að meiri sátt um þá, bregðast við ábendingum og umsögnum. Slíkt mun kosta breytingar en vonandi ekki það miklar að það verði að fara fram ný atkvæðagreiðsla meðal bænda um samninginn“, og síðan: ,,Ég á ekki von á öðru en að samningurinn verði samþykktur. Búvörusamningurinn og tollasamningurinn haldast í hendur og hvorugur verður samþykktur án hins,“ (haft eftir Haraldi Benedikssyni, fyrrverandi formanni Bændasamtaka Íslands).

Samkvæmt þessu kemur bændum það ekki við þó samningurinn, sem þeir greiddu atkvæði um, sé stokkaður upp og breytt frá þeim samningi sem þeir samþykktu! Síðan kemur það sem telja má stórfrétt, eða það sem kalla má rúsínuna í pylsuendanum þó súr sé: ,,hvorugur verður samþykktur án hins“ sem er haft eftir engum öðrum en öðrum varaformanni Atvinnuveganefndar Alþingis og fyrrverandi formanni Bændasamtakanna. Hvaðan kemur honum þessi vitneskja? Hvers vegna er þetta svona og ef svo er, því hefur það ekki komið fram fyrr?

Þá kemur fram í fréttinni að unnið hafi verið að sátt um búvörusamninginn, en síðar í sömu frétt kemur fram að ekki hafi allir nefndarmenn orðið varir við það sbr. eftirfarandi: ,,Lilja Rafney Magnúsdóttir, þingmaður Vinstri hreyfingarinnar – græns framboðs, og Kristján L. Möller, þingmaður Samfylkingarinnar, og fulltrúar í atvinnuveganefnd sögðu í samtali við Bændablaðið að þau gætu ekki sagt mikið um starf nefndarinnar í sumar hvað varðar búvörusamninginn þar sem fulltrúar stjórnarandstöðunnar hefðu ekki verið kallaðir á þá fundi“, og síðan: ,,Kristján L. Möller sagðist ekki hafa setið neina fundi í nefndinni í sumar vegna búvörusamningsins fyrir utan einn sem var haldinn skömmu eftir að þingi lauk. „Hafi atvinnuveganefnd komið saman í sumar til að funda um búvörusamninginn hafa þeir fundir einungis verið á vegum stjórnarmeirihlutans.“ Hér fer greinilega eitthvað á milli mála. Hvernig er annars farið að því að mynda sátt, þegar ekki er rætt við þá sem ósáttir teljast vera?

Á blaðsíðu 2 í sama blaði er haft eftir Ágústi Torfa Haukssyni framkvæmdastjóra Norðlenska: „Miðað við núverandi aðstæður á markaði fyrir sauðfjárafurðir, ekki síst á útflutningsmörkuðum þangað sem drjúgt af kjöti þarf að fara og flestar aukaafurðir, er því miður fátt sem bendir til þess að hægt sé að miða við tillögur LS [Landsambands sauðfjárbænda] við ákvörðun verðlagningar haustið 2016. Við höfum ekki annan kost en að miða við söluverð okkar afurða þegar innkaupsverð hráefnis er ákvarðað, það er veruleikinn í okkar rekstri,“

Einnig á sömu síðu, haft eftir Birni Víkingi Björnssyni framkvæmdastjóra Fjallalambs: ,,að á aðalfundi félagsins fyrr í sumar hafi verið rætt um að trúlega þyrfti að lækka verð til bænda á komandi hausti. Fjallalamb hefur ekki gefið út verðskrá fyrir komandi haust.“
Samkvæmt þessu er ekkert sérstaklega bjart yfir markaðsmálunum, því Steinþór Skúlason [Sláturfélagi Suðurlands] lætur hafa eftir sér í sama blaði að viðmiðunarverð sem sauðfjárbændur hafi sett fram: ,,[…] tekur ekki mið af markaðsaðstæðum og lágu verði innanlands og utan“.

Þegar svona er komið fyrir sauðfjárræktinni, þá virðist eitt helsta markmið ríkisstjórnarinnar vera að auka innflutning á ódýru afgangskjöti frá ESB. Kjöti sem framleitt er við aðstæður sem ekki teljast fullnægjandi hérlendis m.t.t. velferðar dýra og hreinleika afurðanna. Kjöt sem er niðurgreitt af þarlendum og framleitt þar sem vaxtakjör á rekstrarfjármunum eru margfalt hagstæðari en hér gerist. Að auki má gera ráð fyrir að um kjöt frá Asíu sé að talsverðu leiti um að ræða, jafnvel allt að 40%, sem selt yrði sem evrópskt.

Næst þegar viðkomandi taka sér það fyrir hendur að grýta fjöreggi þjóðarinnar út í loftið, væri þá til of mikils mælst að þeir skoðuðu málið og reyndu að sjá fyrir hverjar afleiðingarnar yrðu; létu fara fram ,,greiningu“ á því sem þeir ætluðu sér að gera og tækju síðan tillit til niðurstöðunnar?
Gæti jafnvel verið betra en að gefa sér niðurstöðuna fyrir og láta síðan skeika að sköpuðu.

Svo lengi lærir sem lifir.

6. september 2015

Um nokkra hríð hef ég vitað um hinn einlæga áhuga íslenskra verslunarmanna á að lífga upp á fábreytta matvörumarkað landsins okkar. Þeir hafa sem sé aftur og aftur verið að bjóða fram krafta sína til þess að flytja inn almennilegt kjöt frá útlöndum á lágu verði sem muni, bara ef þeir fái nú að gera eitthvað í málinu, koma kjörum þessarar þjóðar upp á allt annað og hærra og betra tilverustig en hún er á nú. Kjötið á sem sagt að verða bæði ódýrt og afspyrnu gott, væntanlega þegar fólk er búið að venjast hinum nýju gæðastöðlum sem farið mun verða eftir.

Margir kannast við thaílenska alifuglakjötið, sem matvöruverslunin Bónus hefur verið dugleg við að hafa á boðstólum. Kjöt það er, sem kunnugt er þeim sem reynt hafa, haldið þeirri náttúru að ekki þarf að hafa fyrir því að matreiða það þar sem þarlendir hafa af greiðasemi sinni bæði steikt það og soðið með kryddi og öllu tilheyrandi.

Í gær ákvað ég að slá upp grillveislu fyrir mig og mína ektafrú, og féll kylliflatur fyrir ungnautakjötssneiðum í kjötborði verslunarinnar Krónunnar á Selfossi, piparkrydduðum og í alla staði vel útlítandi og vandlega merktar: Upprunaland Danmörk. Með þessu var svo keypt ýmislegt annað góðgæti og eftir að heim var komið hófst eldamennskan. Allt gekk þokkalega, steikarkartöflur og grænmeti létu steikja sig eins og ekkert væri, en er kom að kjötinu kom babb í steikmeistarans bát.

Skemmst er frá því að segja að annað eins léttsteikt gúmmífóður hefur undirritaður ekki sett á sinn disk um ævina, sem þó er ekkert sérstaklega stutt orðin.

Eftir þessa reynslu ætla ég að leggja það til að kjötmarkaðsmálum verði sem allra minnst breytt að sinni, eða að minnsta kosti þar til að innkaupastjórar verslanakeðjanna sem ríkjandi eru á íslenskum matvörumarkaði hefur lærst að innkaupin eiga ekki bara að gerast undir þeim formerkjum að varan sé sem ódýrust í innkaupum svo hægt sé að græða sem mest á henni í endursölu, heldur að leggja sig fram að eiga viðskipti þar sem varan er góð og ósvikin að gæðum.

Forsætisráðherra vor er mættur til viðtals í ,,Pressunni“ og í viðtalinu sem er ógnar langt kemur hann víða við. Mynd sem skreytir viðtalið sýnir reffilegan mann sem stillir sér upp fyrir framan Stjórnarráðið og minnir mann á að hann hefur verið sperrtur fyrr á stéttinni fyrir framan Stjórnarráðið hann Sigmundur Davíð Gunnlaugsson. Hann var það einnig þegar hann brunaði þar fyrir nokkrum árum á greiðu yfirferðartölti með þanið brjóst og sperrt stél nýkominn úr víking frá Noregi. Hafði hitt einhvern norskan þingmann sem að hans sögn vildi láta norsku þjóðina lána Íslendingum fúlgur fjár. Ekkert reyndist það vera nema þvaður, auðvitað.

Hann er ekki síður sperrtur nú þegar hann kemst að þeirri niðurstöðu að þjóðin sem hann er að baksa við að stjórna sé veruleikafirrt en við því kann hann ráð, sem að vísu er ekki nefnt í viðtalinu. Ráðið er að skipta um þjóð og unnið er að því verkefni hægt og bítandi, því samkvæmt því sem Hagstofan greindi frá á dögunum, flutti hálft fjórða hundrað fleiri Íslendingar úr landi en þeir sem til baka fluttu á ársfjórðungi. Samt fjölgaði þjóðinni vegna þess að inn fluttu hundruð útlendinga sem vildu veðja á Ísland, svo Sigmundur og félagar geta glaðst. Allt gengur þetta í rétta átt.

Nýbúarnir hafa þann kost fyrir herra forsætis, að þeir skilja ekki íslensku og því er hægt að komast upp með að segja þeim hvað sem er, að minnsta kosti til að byrja með. Það hefur nefnilega plagað forsætisráðherrann talsvert, að menn láta ekki segja sér hvað sem er; kunna illa við ósannindavaðal og láta í sér heyra ef gengið er of langt í þeim efnum.

Í viðtalinu í ,,Pressunni“ eru tínd til nokkur gullkorn (fyrir utan þetta með þjóðina) og ber þar einna hæst að það er ekki á hreinu hvað meistari vor leggur sér til munns; man ekki hvort hann borðaði skúffuköku eða perutertu. Hann man samt greinilega að hann borðaði bara hálfa sneiðina. Vafalaust finnast þeir sem hafa einlægan áhuga á kökuáti og hljóta þetta að vera áhugaverðar upplýsingar fyrir þá.

Sigmundur er ánægður með árangur stjórnarinnar á fyrri hluta kjörtímabilsins; allt sé þar ekki bara á réttri leið, heldur gott betur og þakkar það ,,árangri stjórnvalda“.

Forsætisráðherra sést yfir að árangurinn sem hann er að tína til sögunnar, er vitanlega árangur þeirrar stjórnar sem sat á síðasta kjörtímabili, ríkisstjórnar Jóhönnu Sigurðardóttur.

Árangurinn er sem sagt til kominn, ÞRÁTT FYRIR ríkisstjórn Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar. Stjórnar sem mun verða minnst um ókomna tíð fyrir hroka yfirgang og lygar.

Ég var ekki í góðri aðstöðu til að fylgjast með fréttaflutningi í gær en heyrði þó bút af viðtali við Seðlabankastjórann, þar sem hann benti á þá staðreynd að það eru íslensk stjórnvöld sem hafa það í hendi sér hvernig þau jafna kjör í landinu; hafa til þess öll tæki og tól ef ég heyrði rétt og geta gert það án þess að verðbólgan, sem forsætisráðherrann hefur svo mikinn áhuga á að halda niðri, nái sér á skrið. (Hafði reyndar engar áhyggjur að því fyrirbrigði þegar hann hrinti ,,leiðréttingunni“ í framkvæmd).

Þegar dagur var að kveldi kominn fór ég aftur að geta fylgst með fréttaumfjölluninni og að sjálfsögðu var þessara ummæla þar að engu getið, þó þau sýni glögglega hve auðveldlega væri hægt að leysa úr þeim hremmingum sem atvinnulífið hefur ratað í, ef vilji væri fyrir hendi.

Sætu hér við völd þeir sem hægt væri að treysta, væri tiltölulega auðvelt að leysa flækjurnar sem öllu halda í lás nú um stundir, það sannaðist á síðasta kjörtímabili. Lygaþvæla Vigdísar Hauksdóttur varðandi þau mál, sannar aðeins að rjúfa verður þing og boða til kosninga strax, og er þá ekki átt við þá merkingu sem hún leggur í það orð. Sanna það að brýna nauðsyn ber til að inn á Alþingi komi nýtt fólk í stað þess sem kosið var þar inn í síðustu kosningum Þegar stór hluti kjósenda varði atkvæði sínu á þann veg sem raunin varð og lét glepjast af gylliboðum Framsóknarflokksins.

Gylliboðum sem byggðust á sandi, ef ekki hreinum og beinum lygum sem aldrei var ætlunin að standa við. Jafnvel vitað um, af þeim sem báru þau fram, að aldrei yrði hægt að standa við, og fiskað af fullkomnu miskunnarleysi í því grugguga vatni að halda því að fólki sem var í erfiðleikum, að hægt yrði að leysa allan vanda með ómerkilegum töfrabrögðum sem ekkert eiga skylt við raunveruleikann.

Kosningabarátta sú sem fram fór fyrir síðustu kosningar var vitanlega sett á svið til þess að þau, sem hafa sannað sig sem fulltrúa spillingar og hagsmunagæslu, kæmust að kjötkötlunum.

Nú má flestum vera orðið ljóst, að hafi þeir ekki kunnað að meta forsætisráðherra þjóðarinnar fram til þessa, þá þurfa þeir að endurmeta þá afstöðu.

Þann 1. apríl snéri Sigmundur Davíð Gunnlaugsson vopnum andstæðinga sinna svo í höndum þeirra að lengi verður í minnum haft. Vera kann að snillingurinn, mannvitsbrekkan og ofurmennið Davíð Oddsson hafi einhvern tíma á ferli sínum framið sambærilegan gjörning, og vel má það teljast líklegt. Það sannar aðeins hvílíka mannkosti þessi örsmáa þjóð okkar norður í Dumbshafi elur af sér.

Sigmundur stillti sér upp í viðtal og - án þess að ritara sé kunnugt um hvort það kom allt í sömu tæru lækjarbununni eða í tveimur eða fleiri kvíslum – tilkynnti að nú væri komið að því að þjóðin færi að byggja.

Í þessu sambandi er kannski vert að minnast þess að þjóðin hefur stundum byggt áður og þá ekki síst þegar hún hefur þurft að efla vitund sína og sanna fyrir sjálfri sér að um sé að ræða þjóð sem getur sitt af hverju, hvað sem hver segir og hvað sem öfundarfullar smáþjóðir annarra landa hafa hugsanlega látið sér detta í hug. Nefna má Þjóðarbókhlöðuna, Þjóðleikshúsið, Alþingishúsið, Þjóðminjasafnið og Háskóla Íslands og sitt hvað fleira þessu til sönnunar.

Hafi einhverjum fundist Alþingishúsið við Austurvöll lítið og lágreist, þá er nú sem sé komið í ljós, að það er vegna þess að það er bara tæplega hálfbyggt og nú verður ráðist í að bæta úr því. Byggður verður við það stúdentagarðurinn sem alltaf átti að vera, og til að ljúka hönnuninni verður stofnað til áður óþekktrar miðlunar upplýsinga í gegnum Sálarrannsóknarfélagið eða aðra þá sem gott samband hafa til heima þeirra er við taka þegar núverandi tilverustigi líkur.

Núverandi Landspítala verður snarlega breytt í hótel og það mjög fljótlega til að losa um fjármunina sem í hinu leka, myglaða og oftroðna húsnæði felast. Andvirðið verður notað til að bora jarðgöng milli núverandi Útvarpshúss og yfir, eða öllu heldur undir og í húsið, sem flestir munu kannast við sem Borgarspítalann. Útvarpshúsinu verður síðan breytt í spítala, sem eins og flestir munu sjá og skilja, er löngu tímabært.

Þeim sem veikjast meðan á þessu stendur verður tryggð örugg vist í kirkjugörðum landsins ef þeir geta ekki haldið í sér fram yfir þann tíma sem breytingarnar taka.

Og er nú spítalavandræðum þjóðarinnar lokið eins og hver maður sér.

Til að halda vel og veglega upp á þessi farsælu endalok spítalamálsins verður í framhaldinu byggt hótel (hvað annað?) á fegursta stað landsins í þjóðgarðinum á Þingvöllum og öllum þeim sem ekki tekst að veikjast og njóta spítalans, boðið til eilífrar veislu á völlunum við Öxará.

Ekki er með öllu útilokað að byggt verði annað hótel á fallegum stað á N-Austurlandi, hugsanlega í Ásbyrgi sem þá yrði einfaldlega reft yfir þannig að hamraveggirnir fengju að njóta sín, en vitanlega má einnig hugsa sér að tekið yrði bara af þeim sýnishorn og síðan steypt yfir, en það fer vitanlega eftir því hvernig núverandi forsætisráðherra tekur á málinu þegar þar að kemur.

Enginn skyldi vanmeta hve gott það er að eiga frjóa og vel hugsandi forystumenn og það sem ekki er minna um vert að fylgishruni Framsóknarflokksins mun hér með vera lokið um sinn, að sama skapi mun fylgisaukning Pírata stöðvast og ganga til baka, enda þeir með öllu þarflausir þar sem þeir berjast, þrátt fyrir nafnið, bara fyrir orðheldni og heiðarleika.

Hver þarf á slíku að halda þegar Framsóknarflokkurinn hinn nýi er í boði?