Góðar fréttir úr Ölfusi.

19. apríl kl. 17.17

Mér er minnisstætt þá ungur ég var, og starfaði sem vélstjóri á flutningaskipum, að erfitt gat verið að komast inn í Þorlákshöfn og eitt sinn var svo, að skip sem ég var búinn að ráða mig á komst ekki inn í höfnina. Eftir að það hafði lónað nokkra daga þar fyrir utan var því að lokum siglt til Reykjavíkur og hráefninu sem um borð var og átti að nota í húsdýrafóður, var síðan ekið á bílum til Þorlákshafnar.

Þetta var 1971.

Það er gott á tímum COVIT-19 að til séu þeir, sem vilja halda áfram, byggja upp og efla atvinnulíf og útflutning.

Hér greinir frá því að til standi að byggja stórt svínabú og efla laxeldi í Ölfusi.

Til staðar er höfnin í Þorlákshöfn og þangað sigla skip á milli Íslands og Evrópu í hverri viku.

Einnig munu vera uppi hugmyndir um að byggja nýja verksmiðju til fóðurframleiðslu fyrir húsdýrafóður í Þorlákshöfn og gaman verður ef þetta allt gengur eftir.

https://www.visir.is/g/2020200419965?fbclid=IwAR0Di7PFPnzEPsK-y6dtIRwyrBr_-39rzAB5zStqGhfwLKebLbMYG5yX210

Dagskráin fréttablað.

19. apríl kl. 10.38

Suðurland

Það kennir ýmissa grasa í Dagskránni fréttablaði Suðurlands.

Mögnuð mynd er á forsíðunni af því hvernig Suðurlandsundirlendið leit út eftir veðrið sem gekk yfir þann 5. apríl og þar er líka gleðileg frétt, þar sem sagt er frá því að fyrirtækið Jötunvélar, sem lenti í rekstrarerfiðleikum muni opna að nýju og með auknum krafti, auk þess sem fyrirtækið Aflvélar komi til með að flytja á Selfoss.

Grein er í blaðinu eftir umhverfisráðherra og önnur eftir Oddnýju Harðardóttur undir yfirskriftinni ,,COVID og Suðurland”, og á baksíðunni er sagt frá því að áfram verður haldið með breikkun og lagfæringu á Suðurlandsvegi að Biskupstungnabraut og í framhaldinu er einboðið að halda áfram með þann veg yfir Ölfusá.

Það er mál sem þolir ekki bið, því umferðarálagið á hinni gömlu og þröngu Ölfusárbrú er löngu orðið alltof mikið.

2020-04-18-2.png
Fyrir 50 eða jafnvel frekar 60 árum hefði maður trúlega getað sett sig í þær stellingar að þykjast geta skilið gjörning eins og þann sem hér er um að ræða.

Þá voru flestir bændur með sauðfé og byggðu afkomu sína að stórum hluta á því sem sauðkindin gaf af sér. Tímarnir hafa breyst og þau sem stunda landbúnað eru allskonar, og með margvíslegan búskap og hin gamla búgrein sem rekin er á styrkjum er ekki lengur búgreinin sem heldur uppi matvælaframleiðslu í landinu.

Í nútímanum er hún hluti af fjölbreyttri flóru búgreina og gera má ráð fyrir því að Eyfirðingurinn í ráðherrastólnum viti það. Þar um slóðir hafa um langa tíð verið stundaðar margvíslegar búgreinar og sauðfjárrækt, sem eflaust er þar stunduð líka, er einungis ein af þeim.

Nú hafa menn hjá Bændasamtökunum og í ráðuneyti landbúnaðarmála (ráðuneytinu sem Guðni Ágústsson telur vera þvísem næst gufað upp), komist að því að sauðfjárbændur hafi lent eitthvað sérstaklega illa í því að missa af ferðamannastraumnum!

Ver en aðrir bændur og jafnvel ver en aðrir landsmenn, svo sem sjá má af því, að til stendur að flýta greiðslum úr ríkissjóði. Greiðslum sem heita því fína nafni ,,stuðningsgreiðslur”. Ófínu nöfnin eru ,,gæðagreiðslur”, sem flestir landsmenn vita, að eru ekki greiðslur fyrir gæði af neinu tagi, svo sem sýnt hefur verið fram á í vísindalegri úttekt. Hitt orðið er ,,beingreiðslur”, sem er fallegt orð yfir það sem venjulega eru kallaðir styrkir.

Að þessu sögðu er rétt að taka fram að ekki er raunhæft, að mati undirritaðs, að gera ráð fyrir því að sauðfjárrækt sé stunduð án styrkja og samfélagið verður að gangast við því, ef menn vilja á annað borð geta gengið að þeirri kjöttegund vísri.

Þar með er ekki sagt, að réttlætanlegt sé að framleiða um þriðjung umfram innlenda markaðsþörf og flytja síðan það sem umfram er með samfélagslegum kostnaði á erlendra markaði.

Sauðfjárbændur hafa komið fram með áhugaverðar tillögur um endurbætur á styrkjakerfinu og samdrátt í framleiðslu, en lítið virðist hafa verið á það hlustað.

Það hlýtur að vera sárt fyrir sauðfjárbændur sem eru í framleiðslu til að skapa sér atvinnu, að horfa upp á það að úr ríkissjóði er varið fúlgum fjár í styrkveitingar til fólks sem er með kindur sem gæludýr og framleiðir einungis til eigin neyslu og rétt umfram það. Upplýsingar eru orðnar opinberar um þetta ráðslag eftir að Ólafur Arnalds prófessor náði því fram að þær væru opinberaðar.

Við vitum að til eru bændur í ótal búgreinum öðrum en sauðfjárrækt sem tengja ferðaþjónustu við búskap sinn og gera það með ýmsu móti. Þeir eiga ekki rétt á ,,gæðagreiðslum” og þó vitað sé að nautgripabændur fá tillegg frá ríkinu, þá hefur víst enginn verið svo hugmyndaríkur að láta sér detta í hug að greiða þeim gæðagreiðslur fyrir að beita gripunum á grasi gróið land.

Það gera þeir hvort sem er og vita að það er rétt og nauðsynlegt að gera, til að gripirnir skili afurðum. Og eru sumir hverjir líka með starfsemi á búum sínum, sem tengd er við ferðaþjónustu.

Síðan eru náttúrulega allar hinar búgreinarnar sem enga styrki fá, þær fá ekki ,,flýtingu“, enda engu til að dreifa sem hægt er að flýta og færi svo að þeim yrði léttur róðurinn með einhverjum ráðstöfunum ríkisvaldsins teldist það tíðindi.

Gera má samt ráð fyrir að eftir garðyrkjunni sé munað hjá Bændasamtökunum.

Eftirfarandi má lesa á vefnum bbl.is: ,,Flýta á stuðningsgreiðslum til sauðfjárbænda um nokkra mánuði vegna áhrifa af COVID-19. Þannig verða þeim greiðslum sem átti að greiða út 1. september og 1. október 2020 flýtt til 1. maí og 1. júní. Þetta er einkum gert til að mæta vandamálum þeirra bænda sem stunda aðra starfsemi einnig, eins og ferðaþjónustu.”

(Myndin fallega, sem fylgir þessari færslu er fengin af vef Landssambands sauðfjárbænda, þar sem sjá má sauðfé beitt á fóðurkál að hausti.)

Svo langt nær mannúðin sem…

17. apríl kl. 11.26

Í Morgunblaðinu 16.4.2020 er grein undir yfirskriftinni Litlar upplýsingar um tjón af völdum refa .

Samkvæmt því sem þar segir er árlegt refadráp á vegum hins opinbera á milli sex til sjöþúsund dýr.

Jafnframt kemur fram að tjón af völdum refa er ekkert samkvæmt skýrslum.

Og það er Umhverfisstofnun sem fer með umsjón refadrápsins!

Þá er sagt frá því að refir eru friðaðir (að nafninu til greinilega) samkvæmt lögum þar um.

Niðurstaðan er að hið opinbera heldur úti hernaði gegn eina villta og upphaflega íslenska spendýrinu og greiðir mönnum verðlaun fyrir að drepa það og greinilega í algjöru tilgangsleysi.

Veiðiaðferðirnar eru síðan sérstakur kapítuli, og í mörgu ekki sérlega geðslegar, svo sem eins og þegar áherslan er lögð á að drepa læðuna frá greninu, til þess að svelta yrðlingana til bana.

Allt er þetta gert til að ,,vernda” íslenskar sauðkindur sem valsa um í ,,gæðastýringu” íslenskra stjórnvalda, á meira og minna óbeitarhæfu landi og tilgangurinn með þeim búrekstri og búskaparháttum, er að útvega útlendingum ódýrt kindakjöt; ódýrt vegna þess að skattgreiðendur greiða að stórum hluta kostnaðinn við framleiðsluna.

Refir eru ekki hafðir til matar svo vitað sé, þannig að ekki er um dæmigerða niðurgreiðslu að ræða líkt og er með kindakjötið.

Tilgangsleysið er sem sé algjört eins og áður sagði.

Páskamatarumræðan.

13. apríl kl. 12.10

Vegna umræðu um hvað hafi verið í matinn í gær, páskadag skal upplýst, að páskadagsmaturinn hjá okkur var heimareykt lambalæri af heimaöldu og heimaslátruðu árgerð ca. 2019.

Blessað lambið var svift þeirri ánægju og lífsfyllingu sem fæst við að vera vindbarið, hálfsvelt og sandblásið á hálendi landsins.

Auk þess sem það naut þess ekki að vera hund-, hest-, og mótorhjólahrakið við haustsmölun og síðan flutt á heygrind aftaní dráttarvél um mislangan veg.

Hafði sem sagt haft nóg að éta þann skamma tíma sem það naut lífsins í þessum heimi; hvað forðast skal samkvæmt íslensku framsóknaríhaldsritúali um meðferð sauðkinda.

Kjötið var afbragðsgott og laust við þá dularfullu seigju og hrútabragð, sem svo mjög er rætt um af snöggfituðum, kálbeittum og ríkisreknum fjalllömbum.

Var algjört lostæti eins og best getur orðið, og laust við að vera til orðið með ríkisstyrk til gæludýrahalds, þó móðir þess og faðir hafi gæludýr verið.

Já eða nei, það er efinn.

9. apríl kl. 11.26

Ögmundur Jónasson ritar grein í Morgunblaðið í dag (9.4.2020) og ávarpar formann Framsóknarflokksins: Hvetur hann til að fylgja sannfæringu sinni og í fljótu bragði gæti einhverjum þótt sem ekki sé nú farið fram á mikið.

Ögmund langar til að hrósa formanninum en er ekki alveg sannfærður um að rétt sé að gera það; hefur verið að fletta blöðum og tímaritum og svo er að sjá sem Ögmundur sé ekki alveg viss.

Gleðst þó yfir því að í safninu hafi hann fundið tvær ,,prýðisgóðar“ greinar eftir foringjann sem birst hafi í Morgunblaðinu í nóvember 2018 og yfirskriftir þeirra munu vera: ,,Hugsum út fyrir búðarkassann“ og hin ,,Frelsi til heilbrigðis“.

Í báðum greinunum mun formaðurinn hafa varað við innflutningi á hráu kjöti eftir því sem Ögmundur segir og í þeirri síðarnefndu hefur hann eftir Sigurði:

,,Ég lít svo á að það sé þess virði að berjast fyrir breytingum á EES samningnum til þess að vernda þá góðu stöðu sem við höfum á sviði landbúnaðar, dýraheilbrigðis og lýðheilsu. Um þetta er gríðarleg vakning um allan heim en ekki síst á Norðurlöndum. Það erfiða við þetta mál er ekki síst það að ef við leyfum tímanum að leiða í ljós hvort það hafi áhrif á lýðheilsu Íslendinga að flytja inn hrátt kjöt þá verður okkur í Framsókn engin fró í því að standa upp eftir 20 ár og segja …„I told you so“.

Og eins og sjá má gerir formaðurinn ráð fyrir að Framsóknarmenn framtíðarinnar komi til með að tala ensku.

Í greininni þar sem Sigurður hvetur til hugsunar út fyrir búðarkassann, mun standa eftirfarandi texti samkvæmt Ögmundi:
„Viljum við þakka íslenskum bændum fyrir að byggja hér upp heilbrigðan bústofn og framleiða heilnæmar vörur með því að leyfa versluninni að flytja inn hrátt kjöt og stefna lýðheilsu í hættu? Viljum við knýja þá til að stíga niður á sama plan og mörg lönd Evrópu eru að glíma við að komast út úr? Framsókn segir nei.“

Framsókn segir nei, hvorki meira né minna! Og það er meira blóð í kúnni og tilvitnunin heldur áfram:

,,Á Íslandi höfum við verið svo lánsöm að búa við þær aðstæður að íslenskar landbúnaðarafurðir eru með því heilnæmasta sem finnst í heiminum. Búfjársjúkdómar eru sjaldgæfir vegna legu landsins og vegna þess hvernig bændur hafa staðið að búskap sínum. Við erum því í einstakri og eftirsóknarverðri stöðu þegar kemur að því að kaupa í matinn. Við getum valið íslenskt og verið örugg um það að sú vara er með því öruggasta og besta sem fyrirfinnst í matvöruverslunum í heiminum.“

Bara nokkuð gott og hér getum við verið sammála.

Síðan kemur þetta:

,,Síðan breyttist eitthvað því nokkrum vikum síðar, eftir nokkra fundi í ríkisstjórn, sagði Sigurður Ingi, flokksformaður og ráðherra, skyndlega já.“

Sigurður sagði sem sé nei og síðan já. Við könnumst við það. Ögmundur veltir því fyrir sér hverju sé um að kenna og er það að vonum; telur að það geti ekki verið VG að kenna og að fyrst svo sé þá liggi Sjálfstæðisflokkurinn undir grun og spyr hvort hann hafi verið tilbúinn til að fórna lýðheilsuhagsmunum?

Ögmundur vill fá svör við því hversvegna Framsóknarflokkurinn og Vinstri græn ,,gáfust upp í málinu“ og telur sig eiga rétt á svari og greininni lýkur með brýningu:

,, En þá er líka komið að kjarna erindis míns við Sigurð Inga Jóhannsson, […]. Ef þetta var þín sannfæring sem birtist í framangreindum skrifum þínum, sem ég hef trú á að hafi verið, þá er lag núna að taka málið upp að nýju! Hafi það verið rétt hjá þér í nóvember 2018 að „ um þetta “ (þ.e. hættu á að flytja inn sýklalyfjaónæmi) sé „ gríðarleg vakning um allan heim…“ þá má víst telja að ekki hafi dregið úr þeirri vakningu nú.
Þess vegna leyfi ég mér að segja, Sigurður Ingi Jóhannsson, fylgdu sannfæringu þinni! Gerirðu það áttu lof skilið, að öðrum kosti hlýtur fyrirvarinn sem nefndur var í upphafi að gilda.“

Upphafspunktur Ögmundar er árið 2018 en Sigurður er búinn að vera lengur í pólitík en síðan þá.

Hann var til dæmis landbúnaðarráðherra árið 2015 þegar hann samdi við Evrópusambandið um auknar innflutningsheimildir af ýmsu tagi. Þar má nefna auknar heimildir til aukins innflutnings á hráu kjöti af alifuglum, svínum og nautum auk osta.

Kjötið átti á þeim tíma að vera frosið en eigi að síður hrátt, óeldað og óhitameðhöndlað og ef Ögmundur er að hugsa um að með innflutningi á hráu kjöti geti borist bakteríur, sem vissulega getur gerst, þá er rétt að hafa í huga að bakteríur allflestar geymast ágætlega í frosti og sé frosið kjöt eldað er vaninn að þýða það upp fyrst.

Þannig að þar sem formaður Framsóknarflokksins spyr og svarar með orðunum: ,,Viljum við knýja þá [íslenska bændur] til að stíga niður á sama plan og mörg lönd Evrópu eru að glíma við að komast út úr? Framsókn segir nei.“

Sagði Framsókn nei, en gerði síðan allt annað.

Pólitíkin er stundum flókin og illskiljanleg, en að Framsókn segi nei og síðan já er kunnuglegt. Minnistætt er þegar Sigurður messaði yfir bændum á Hótel Selfossi eftir gerð fyrrnefndra samninga árið 2015 og hvatti þá til að standa sig.

Við munum sem heyrðum.

Fiskað í gruggugu vatni.

5. apríl kl. 10.49

Stundum falla menn í að ,,fiska í gruggugu vatni“ og nú er sem veirufaraldurinn hvetji til slíkra drauma. Drauma um afturhvarf til fortíðar.

Fortíðarþrá Framsóknarflokksins er þekkt og hefur birst í ýmsum myndum, flokkurinn hefur a.m.k. tvö andlit og er þekktur fyrir hentistefnu af margvíslegu tagi.

Vegna þess hve tvöfalt roð flokksins er, getur vel verið að fullyrðing Sigurðar Inga Jóhannssonar standist, þ.e.a.s. að Framsóknarflokkurinn hafi barist fyrir þeirri stefnu lengi að loka landamærum. En flokkurinn hefur eins og við munum, líka barist fyrir opnun landamæra og því að auka innflutning landbúnaðarvara svo sem sannaðist ágætlega árið 2015.

Mörgum er minnisstæð einlæg gleði Sigurðar eftir að hann hafði lokið samningum við ESB um mikla rýmkun fyrir innflutning á landbúnaðarafurðum. Innflutning þeirra búgreina sem líklega teljast vera ,,óhreinu börnin” í landbúnaðinum samkvæmt skilgreiningu Framsóknarflokksins.

Afurðir þeirra húsdýra sem ekki jarma og ekki ganga óheft um landið og ekki á heiðum uppi…

Því er óhætt að segja að öllu megi nú nafn gefa og líklega má segja að hér eigi vel við brot úr slagara, þar sem segir ,,bara þegar hentar mér” þegar því er haldið fram af formanni flokksins að:

,,„Framsóknarflokkurinn hefur barist fyrir þessari stefnu mjög lengi [,,að leggja áherslu á innlenda framleiðslu“]. Ég held að nú muni hljómgrunur fyrir slíkum sjónarmiðum vaxa og menn skilja af hverju við höfum verið að leggja áherslu á innlenda framleiðslu og þar með stuðning við bændur.“”(!)

Og síðan:

,,„Ég held reyndar að fyrirtækin okkar, og þá er ég ekki að tala um einstaka bændur því þeir eru í raun lítil fyrirtæki, heldur er ég að tala um afurðastöðvar í landbúnaði, enn frekar í sjávarútvegi, hafi ekki nægjanlega verið að horfa á nýsköpun, sækja fjármagn og koma með fjármagn og ýta undir þær hugmyndir sem þar eru.“

Ekki bændur því þeir eru lítil fyrirtæki, ekki menn sem reka lítil fyrirtæki og þetta er líka nokkuð gott: ,,sækja fjármagn og koma með fjármagn”.

Stjórnmálamenn tala stundum einkennilega, enda eru þeir að ,,prédika” og ,,boða” og við erum vön því!

Ekki er gott að segja hvað er best í þessu, en ef það sem kemur á eftir er ekki gott gullkorn, þá notum við bara einhverja ódýrari málma til viðmiðunar:

„Við eigum að forðast það að merkja alla peningana inn í háskóla á höfuðborgarsvæðinu. Ég held að við verðum að horfa á það að koma nýsköpunarfjármunum lengra út á land.“

Er ekki verið að skjóta föstum skotum á varaformann Framsóknarflokksins og menntamálaráðherrann?

Skipti á búgreinum?

29. mars kl. 18.27

Í Morgunblaði dagsins (20.03.2020) er viðtal við nýlega kjörinn formann Bændasamtaka Íslands. Nú skal það ekki fullyrt hér að viðtalið sé endanlega lýsandi fyrir það sem koma skal.

Formaðurinn er nýlega tekinn við formennsku í samtökunum og vel getur verið að hann sé ekki fyllilega búinn að ,,máta stólinn” ef svo má segja. Þannig er, að Bændasamtökin eru ekki heildarsamtök landbúnaðarins í raun og hafa ekki verið um áratugaskeið, þó svo að reynt hafi verið að láta svo út líta. Nema að þarsíðasti formaður reyndi að breyta því að nokkru, og gerði sér far um að hafa samstarf og samvinnu við greinarnar sem alla tíð hafa verið utanveltu í samtökunum, þ.e.a.s. allar nema sauðfjárræktina, nautgriparæktina og garðyrkjuna og í þessari röð, og kannski hefur hrossaræktin fengið að fylgja með á góðum stundum.

Í fyrrnefndu viðtali bendir hinn nýkjörni formaður á, að vegna ástandsins sem er í heiminum vegna COVIT-19 finnist honum jákvætt, ef ríkisstjórnin sýni landbúnaðinum skilning. Og segir: ,,[…] Bændasamtökin og Samtök garðyrkjubænda haf[a] kallað eftir því að brugðist verði strax við takmörkun á innflutningi grænmetis með því að bæta í niðurgreiðslu flutnkostnaðar rafmagns og auka landgreiðslur til útiræktunar grænmetis. Þannig sé hægt að auka framleiðslu innanlands en það taki tíma.(svo!) Þá hafi Bændasamtökin óskað eftir auknum framlögum til Ráðgjafarþjónustu landbúnaðarins vegna þeirrar vinnu sem hún hafi lagt í vegna faraldursins en ekki sé hægt að innheimta hjá einstökum bændum.”

Formaðurinn var kjörinn á Búnaðarþingi nýlega og kemur úr röðum garðyrkjubænda og samkvæmt því sem hér segir er hugur hans talsvert bundinn við þá búgrein. Vill að ríkið takmarki innflutning á grænmeti og bæti í niðurgreiðslur til þeirrar greinar. Auk þess telur hann þörf á að fá framlög til styrktar rekstri Ráðgjafarþjónustu landbúnaðarins vegna vinnnu sem hún hafi ,,lagt í vegna faraldursins”. Hver sú vinna er eða var, kemur ekki fram í fréttinni, en fróðlegt hefði verið að fá það fram.

Það er kunnara en frá þurfi að segja að ein búgrein hefur fram til þessa verið rekin að stórum hluta, ef ekki stærstum, af ríkinu. Og nú er svo að sjá sem hinn nýkjörni formaður Bændasamtakanna og sá sem kemur úr garðyrkjunni, vilji koma þeirri búgrein í flokk með þeirri grein landbúnaðarins.

Óskandi að það sé ekki rétt skilið, en ef af verður: að þá fari ekki á sama veg og með þá sem nú er rekin með opinberri markaðsskrifstofu til útflutnings- og innanlandsbrölts við markaðssetningu afurðanna.

Að minsta kosti má reikna með því, að grænmetið verði ekki ræktað á uppblástnu hálendinu.

Verði það úr og að á sama veg fari, er sem ekkert hafi breyst við kjör til formennsku í samtökum bænda; við að fá til forystu fulltrúa úr annarri búgrein en sauðfjárræktinni, annað en, að nú verði það garðyrkjan í stað sauðfjárræktarinnar verði sett í fyrsta sætið og í framhaldinu á fjálög ríkisins.

Fari svo, eru vonir um að samtökin þróist til Bændasamtaka allra bænda, í stað hluta þeirra, farnar út um þúfur.

Metum íslenskt sem vert er.

27. mars kl. 11.00

Á það hefur margoft verið bent af talsmönnum bænda og fleirum að ,gott væri heima hvað‘, að rétt væri af íslenskri þjóð að halla sér að íslenskum afurðum, en við misjafnar undirtektir.

Aðrir segja sem svo að það skerði kjör fólks að eiga ekki kost á að kaupa og neyta erlendra landbúnaðarafurða. Það er gilt sjónarmið svo langt sem það nær og ljóst er að ef innflutningur á erlendum landbúnaðarvörum væri einfaldlega bannaður, svo sem gert er í raun með t.d. kindakjöt, veldur það einkennilegri stöðu á markaði, svo það sé nú pent og gætilega orðað.

(Það þarf ekki að fjölyrða um ríkisreksturinn á sauðfjárræktinni, hvert hann er kominn og til hvers hann hefur leitt. Nægir þar að nefna markaðsinngrip, ofbeit, ríkisstyrki til gæludýrahalds, ríkisrekna markaðsskrifstofu til útflutnings og innanlandssölu, gríðarlega flókið og ógegnsætt styrkjakerfi, ,,gæðastýringu“ sem er nafnið tómt og fleira mætti til telja.)

Vegna viðskiptahagsmuna þjóðarinnar varðandi útflutningsvörur, var samið um innflutningsheimildir á landbúnaðarvörum fyrir nokkrum áratugum. Og síðan aukið við er núverandi formaður Framsóknarflokksins samdi um auknar heimildir fyrir innflutning á alifuglakjöti, nautakjöti, svínakjöti og ostum, í von(?!) um aukinn útflutning á kindakjöti til ESB. Sem ekki gekk eftir, enda engan markað að finna fyrir kindakjöt í því viðskiptasambandi, þ.e. markað sem greitt getur framleiðslukostnaðarverð íslensks kindakjöts.

Á endanum eru það neytendur sem ráða úrslitum og kaupa afurðir okkar bændanna ef verð og gæði afurðanna eru í lagi. Samt má ekki gleyma því að skilyrði þurfa að vera sem jöfnust hérlendis og í þeim löndum sem flutt er inn frá. Þar vantar mikið uppá, á mörgum sviðum og það er t.d. ekki tryggt að neytendur meti það sem skyldi, að ýmsar kröfur sem gerðar eru til framleiðslunnar og framleiðsluskilyrða eru strangar hér en þar.

Þeir vita sem rétt er að við höfum flest lifað af evrópskar landbúnaðarafurðir og það þó úr suður Evrópu væru!

Eða hafa lent í því líkt og undirritaður í veirufáti(!), að grípa danskar svínakótilettur í íslenskum umbúðum, en merktum sem danskar væru með örletri! Þær reyndust reyndar góðar svo sem við var að búast, en eigi að síður mun ég gæta mín betur næst!

Tryggjum svo sem unnt er að staða íslenskra bænda sé sambærileg við það sem gerist best. Hættum óþörfum ríkisrekstri og stöndum saman um íslenskt samfélag á sem heilbrigðustum grunni og eftir því sem við höfum best vit á.

Gerum eðlilegar og sanngjarnar kröfur til íslenskrar framleiðslu og búum henni sem best samkeppnisskilyrði. Munum að við búum á eyju í miðju N-Atlantshafi og því verður ekki breytt, nema með því að flytja af henni og það viljum við fæst og ekki nóg með það: það er fjöldi fólks sem vill flytja til okkar og telur að hér sé gott að búa.

Tökum því fagnandi og metum sem vert er, að hafa verið svo heppin að verða til í þessu góða landi.

Og vel á minnst: förum vel með landið okkar, og betur með það á morgun en í gær!

Hjólbörur úr steinsteypu.

16. mars kl. 11.29

Hjólbörur úr steinsteypu.

Sem barn man ég eftir stórum þungum heimasmíðuðum hjólbörum, sem voru með hjóli sem var lítið járnhjól úr steypujárni með gegnheilum og þunnum gúmmíborða.

Sá sem átti þessar börur var afi minn, stór og sterkur maður sem fór létt með að nota þetta verkfæri og það þó fullar væru af möl; hafði smíðað þær og raðað saman með því sem til var, enda efnin lítil en sjálfsbjargarviðleitnin næg. Fólk af þeirri kynslóð sem í heiminn kom um þar-síðustu aldamót reyndi að bjargast með því sem bauðst og hrópaði ekki í sífellu á aðra sér til bjargar eða til að kenna um.

Einkabíllinn var gamall Pontiac, sem við fórum á allar okkar ferðir og ég hafði það hlutverk að skipta í ,,þriðja“, svo því sé nú ekki gleymt! Sat vitanlega frammí og amma afturí og sjálfsagt hafa þau bæði haft lúmskt gaman að litla barnabarninu. Þetta var á þeim árum þegar ekki var búið að njörva samfélagið niður með reglugerðabunkum sem enginn sér yfir, né skilur til fulls.

Bílnum breytti afi minn síðan í pallbíl með því að skera aftan af húsinu, enda orðinn leiður á að troða þungum gaskútum inn í bílinn fyrir framan aftursætið. Hann var járnsmiður og var stundum að gera eitt og annað fyrir aðra, auk þess sem hann vann í Vélsmiðjunni Héðni hf.

En aftur að hjólbörunum.

Það er algjörlega útilokað að honum afa mínum hefði komið til hugar að smíða sér hjólbörur úr steinsteypu, því þó stór, sterkur og hraustur væri, hefði hann talið það óðs manns æði!

Afi var ekki menntaður í nýjustu tækni og vísindum þeirra tíma sem við sem nú erum á dögum, lifum á, en viss er ég um að hann hefði sett mörg spurningarmerki við að búa til bíla þar sem í væri troðið í hvert skúmaskot níðþungum rafgeymum til að rennireiðin kæmist með nokkrar hræður smá spotta og yrði þar síðan um langan tíma í hleðslu til að hægt væri að endurtaka leikinn og þannig koll af kolli.

Enn er ekki búið að finna upp rafgeymi sem er álíka þungur og bensíngeymir og inniheldur sambærilega orku og hann. Þetta vita allir sem vilja vita og jafnvel líka íslenskir ráðamenn sem gera það sér til öflunar vinsælda að fella niður skatta og gjöld af rafbílum, sem eru því miður mislukkuð fyrirbæri sem munu renna sitt skeið og hverfa, nema til komi uppfinningar sem engum sögum fer af.
Missum samt ekki móðinn, því líklegt er að lausnir séu handan við hornið t.d. í líki vetnis og metan og verði það raunin, mun sú lausn duga fyrir lítil sem stór ökutæki og brenna því sem er til óþurftar í andrúmsloftinu.

Skattleggjum rafbílana svo sem eðlilegt er með tilliti til vegaslits og gjalda sem eru lögð á önnur ökutæki og hættum að auka mismunun í samfélaginu með niðurfellingu gjalda fyrir þau efnameiri, á kostnað þeirra sem minna hafa handa milli.