Framtíðarsýnin

24. mars 2009

Sjálfstæðismenn eru farnir að velta fyrir sér framtíðinni og er það vel. Nokkuð er það annað en hægt er að sjá út úr ályktunum VG og að því leiti er auðvelt að vera sammála Hjörleifi, það er fortíðarhyggjan sem þar ræður ríkjum, hundasúru og ullarlagðapólitík í ætt við Bjart í Sumarhúsum.

Bjartur kallinn tók þann kostinn er hann var kominn í þrot, að flytja sig úr einu kotbýlinu í annað. Taldi það vænlegra heldur en að lýta til annarra kosta. Svo er einnig með VG, þau vilja helst hökta í gamla krónufarinu, hvað sem tautar og raular, aldrei að gefast upp og helst halda sig við annars veldis framsóknarmennskuna sem lýst var svo snilldarlega í útvarpsviðtali fyrir nokkrum árum:

Framsóknarmaðurinn gengur ekki að því sem gefnu að ef hann sleppir kaffibollanum sem hann heldur á, þá detti hann og þó hann sjái bollann detta þá reiknar hann ekki með, að víst sé að það endurtaki sig í næsta sinn. Því reynir hann aftur og aftur, út í hið óendanlega.

Rétt er að Samfylkingin verður að gera þjóðinni skýra grein fyrir að ekki er hægt að reikna með að hún myndi stjórn með öflum sem haldin eru óyfirstíganlegri fortíðarhyggju. Þjóðin verður að gera það upp við sig hvort hún vill hökta í sama farinu, standa í stað um fyrirsjáanlega framtíð, eða sækja framá veginn.

Um það snýst valið í kosningunum sem fram fara eftir tæpa fimm vikur.

Framsókn eftir lofti

20. mars 2009

Framsóknarflokkurinn er í vanda: Guðni er farinn , Bjarni er farinn, Kristinn er farinn, Finnur er farinn, Valgerður er að fara, Höskuldur var í korter og er farinn, Björn Ingi er farinn og skildi eldhúsáhöldin eftir og svona mætti lengi telja, nánast út í hið óendanlega.

Stefna flokksins er líklega það eina sem ekki er farið veg allrar veraldar hjá þeim blessuðum, en af hverju fór hún ekki bara líka? Það er náttúrulega vegna þess, að það sem ekkert er, getur ekki farið eitt né neitt. Og því er það að stefnan fer ekki, því ef það gerðist þá hyrfi flokkurinn, þar sem stefna hans er ekki önnur en sú að vera til. Það er að segja Framsóknarflokkurinn er einungis til fyrir sjálfan sig og sína tilvist, svo loftkennt sem það er.

Þannig er það raunar með æði mörg samtök og félög og alls ekki þannig að Framsókn sé sér á báti hvað þetta varðar, það sem er sérstakt við maddömuna er hins vegar að hún þarf sífellt að reyna að láta líta út fyrir að tilvera hennar sé byggð á raunverulegri þörf, að þjóðfélagið geti notið góðs af að flokkurinn sé til og því er það, að alltaf þarf sífellt að vera að finna upp á einhverju sem gengur í fólkið.

Margir muna eftir slagorðunum um: Ísland án eiturlyfja, atvinnu fyrir ég man ekki hvað, mörg þúsund manns, 90% húsnæðislán fyrir alla svo unglingurinn væri ekki lengur að þvælast fyrir á heimilinu og síðan kórónan: Flugvöll á Lönguskerjum!

Nýjasta hugdettan er svo að koma fram með hugmynd sem er svo yfirmáta vitlaus að engu tali tekur, að skera 20% af skuldum landans hvort sem hann þarf þess með eða ekki. Loftbólukennt fyrirbrigði svo ekki sé nú meira sagt og ber þess vitni, að framsóknarmönnum er flest betur gefið annað en að gera sér grein fyrir orsök og afleiðingu.

Munurinn á framsóknarmanni og töframanni er, að töframaðurinn veit í hverju galdurinn er fólginn og að í raun er ekkert ,,hókus pókus” til.

Formaðurinn loftkenndi þyrfti að taka þetta til athugunar.

 Eitt er það fyrirbrigði í stórri flóru Íslenskra millifærslustofnana sem kallað er Bjargráðasjóður, stofnun sem á sínum tíma var komið á laggirnar í góðum tilgangi.  Um er að ræða nokkurskonar tryggingafélag sem gagnvart bændum virkar þannig, að með því að greiða hlut af verðmæti framleiðslu sinnar til sjóðsins kaupa þeir sér tryggingu gegn hugsanlegum áföllum í búskapnum.

Áföllin geta verið af ýmsum toga, s.s. sjúkdómar í bústofni eða afbrigðilegt náttúrufar sem valdið hefur tjóni og sem dæmi má taka kal í túnum.  Hugmyndin að stofnun sjóðsins var ekki, að búa til sjóð til að greiða niður aðföng til búrekstrar enda ekki gott að sjá hvar það gæti endað, né heldur til hvers það gæti leitt.

  Á nýloknu Búnaðarþingi kom fram hugmynd um að nota sjóðinn, þ.e. A deild hans, til að  greiða niður áburðarverð til bænda. Fróðlegt væri að vita hvort þeim sem að hugmyndinni stóðu finnist, ef til vill sjálfsagt að sjóðurinn verði notaður til að greiða niður fóður í hænsnfugla og svín? Ekki er ástæða til að búast við að þeim þyki það, því heldur hefur andað köldu til þeirra búgreina frá bændasamtökunum þar til nýlega, að það rann upp fyrir þeim, að hagsmunir þeirra sem framleiða hvítt kjöt og dökkt, færu á ýmsan hátt saman. Ástæðan er frekar augljós, því ef innflutningur á ódýru hvítu kjöti erlendis frá yrði leifður ótakmarkaður, þá bitnar það ekki bara á framleiðendum hvíta kjötsins innanlands, heldur einnig á þeim sem framleiða hið „hefðbundna” dökka kjöt. Það er nefnilega þannig að lækkað verð á hvítu kjöti myndar þrýsting á, að til dæmis lambakjöt, lækki einnig með nokkuð augljósum afleiðingum á afkomu bændastéttarinnar í heild. Þá má ekki gleyma þeirri áhættu sem fylgir slíkum innflutningi með tilliti til sjúkdómahættu fyrir íslenskan búfénað.

   Hugmyndin er satt að segja svo arfavitlaus að erfitt getur verið að ræða hana af nokkru viti. Allt eins væri hægt að hugsa sér að sjóðurinn væri notaður til að greiða niður fóður til svína og hænsnaeldis, en eins og kunnugt er hefur það hækkað umtalsvert í þeim efnahagslegu hamförum sem gengið hafa yfir að undanförnu. Gera verður ráð fyrir að flestir sjái í hendi sér hve galin slík ráðstöfun fjármuna sjóðsins væri.

  Annað mál er svo það, sem ekki verður rætt um í þessum pistli, hvernig afgreiðslum sjóðstjórnar á umsóknum hefur verið háttað á umliðnum áratugum. Það væri vafalaust verðugt verkefni fyrir duglegan rannsóknarblaðamann að skoða þau mál. Það er nefnilega þannig að, ekki er víst að þær afgreiðslur séu allar málefnalegar, né faglegar og jafnvel ástæða til að ætla að í a.m.k. sumum tilfellum hafi stjórnarmenn misnotað aðstöðu sína til að hygla þeim sem þóknanlegir hafa verið í það og það skiptið (jafnvel skyldmennum), en hafna umsóknum annarra sem ekki voru taldir „verðugir”.

  Þetta verður ekki fullyrt hér og nú, en æskilegt væri að sjóðurinn legði fram:

  Afgreiðslu umsókna undanfarin 20 til 30 ár, á hverju afgreiðslurnar voru byggðar, hvert var tjónið sem óskað var eftir að bætt yrði og ekki síst hvort viðkomandi styrk og eða lánþegar höfðu raunverulegan rétt til aðstoðar. Höfðu þeir t.d. staðið í skilum með iðgjöld sín og ef svo var ekki, hve mikil voru vanskilin og hve lengi hafði viðkomandi ekki greitt til sjóðsins. Þá gæti verið einkar fróðlegt að upplýst yrði hverjum var hafnað og hverjar ástæður þess hafi verið.

  Ekki er ástæða til að ætla annað en að þetta liggi allt fyrir hjá sjóðnum, því um er að ræða virðulega og opinbera stofnun.

Starfsumsóknin

6. mars 2009

Undirritaður sækir hér með um stöðu þá er auglýst hefur verið, þ.e. stöðu Seðlabankastjóra.Hæfi mitt til starfsins er eftirfarandi:

  • Hef ekki starfsmenntun til starfans, enga reynslu sem tengist bankastarfsemi aðra en þá að hafa tekið út innistæðu af reikningi mínum í banka.
  • Get verið fúll, ef svo ber undir (sem er frekar oft) og er einkar laginn að snúa út úr fyrir öðrum.
  • Mér finnst smjör frekar gott og nota það óspart.
  • Er kominn á þann aldur, að reikna má með að ég fari á eftirlaun um það leiti sem ég er kominn með lágmarks hæfni til starfans.
  • Er katta og hundavinur, en enginn sérstakur mannvinur.
  • Er ekki kominn með skalla og get safnað hári og haft það viðeigandi úfið.
  • Þekki ekki forsætisráðherra, en hugsanlega er hægt að bæta úr því.
  • Finnst leitt og óþarft að greiða reikninga óreiðumanna.
  • Þykir gaman að spila Bridge.
  • Get átt það til (frekar oft) að vera hrokafullur og leiðinlegur, ef það á við (sem er oftast).

Virðingarfyllst  Íslenskur ríkisborgari.

  Þangað leitar klárinn sem hann er kvaldastur segir máltækið, ef ég man rétt. Ó hve mér leið vel eftir að hafa séð Davíð í Kastljósinu, sagði sjálfstæðismaður um daginn og bætti því við að hann svæfi svo miklu betur eftir að hafa horft á leiðtogann (fyrrverandi?).  Hjarðeðlið er slíkt að minnir á höfrungahjarðirnar sem fyrirfara sér í stórum stíl án þess að sýnileg ástæða sé fyrir því. Það sem hins vegar kemur á óvart í þessu tilfelli er að nú er ekki augljóst hver foringinn/leiðtoginn er. Flokkurinn er í upplausn, stefnu vantar til framtíðar, nema að það sé stefna í sjálfu sér að  hafa enga stefnu í þeim málum sem einhverju skipta.

  Til stendur að halda landsfund og ræða málin, rétta upp hendur á réttri stundu, klappa þegar það á við, því að sögn kunnugra, innvígðra og innmúraðra, þá er umræða og ákvarðanataka á samkomunni hvorki þróuð, né í raun annað en sýndarmennska. Ekki gott ef satt er.

  Hvað um það, Flokkurinn, hinn eini og sanni, að áliti þeirra sem vilja halda í óbreytt ástand, er lagstur í innhverfa íhugun og fróðlegt verður að fylgjast með hvað út úr því kemur, en ekki rétt að búast við miklu.

  Það er nefnilega þannig, að best er að hafa allt eins og það er, ekki gott að segja hvað breytingar geta haft í för með sér, best að sofa dálítið lengur og vona að það sem við blasir sé bara martröð.

Framsókn: Pínu ólétt

17. febrúar 2009

Framsókn: Pínu ólétt 

  Það mun hafa komið til fyrir nokkuð löngu síðan að stúlka, í vandræðum sínum hélt því fram að hún væri „pínulítið ólétt”. Ekki er laust við að þau sem risið hafa til áhrifa í Framsóknarflokknum að undanförnu geti talist vera sama sinnis, þ.e. að flokkurinn sé pínulítið óléttur. Það má eflaust til sanns vegar færa, hvað það varðar, að ábyrgð þeirra á núverandi ríkisstjórn er bara að hluta til, en ef litið er til næstliðinna ára þá verður að telja að framsóknarmaddaman sé ekki pínulítið ólétt heldur hreinlega háólétt, langt gengin og ekki ljóst hvernig fer er hún verður léttari.

   Það er ef til vill hægt að dáðst að þeirri veruleikafirringu sem birtist í málflutningi hinna nýsköpuðu talsmanna sem flokkurinn hefur komið sér upp að undanförnu og skara þar ekki síst frammúr hinar nýútsprungnu valkyrjur sem geistust fram á völlinn eftir að þá Guðna og Bjarna Harðar þraut pólitíska örendið. Önnur saga er það að tungutak þeirra mun fara ofurlítið fyrir brjóstið á þeim sem ekki kunna við bölv og ragn úr ræðustóli alþingis.

  Ekki er hægt að horfa fram hjá því að Framsóknarflokkurinn var í stjórn með Sjálfstæðisflokknum lengst af þann tíma sem það tók að byggja upp fjármálakerfið sem hrundi með svo miklum hvelli í haust er leið. Víst er og kannski eðlilegt að framsóknarmenn vilji gleyma því öllu saman, en ekki er eins víst að þjóðin geri þeim þann greiða, svo hart leikin sem hún er eftir stjórnsnilli þeirra.

  Fátt af því sem verst hefur komið við þjóðina á seinustu árum hefur Framsókn ekki átt þátt í að skapa, svo sem kvótakerfi í sjávarútvegi og landbúnaði, einkavinavæðingu bankanna, þar sem þess var vel gætt að þeir færu nú í „réttar” hendur og ekki má gleyma símasölunni og splundrun Rafmagnsveitna Ríkisins svo fátt eitt sé talið. Ekkert af þessu hefur gefist vel, svo ekki sé meira sagt og ekki er einu sinni þörf á að rekja það í smáatriðum  svo hörmuleg sem staðan er og öllum kunn.

  Óléttan fyrrnefnda hjá Framsókn er tvenns konar: Sú mikla bumba sem á hana er komin eftir frjálshyggjufrjóvgun Sjálfstæðisflokksins og  síðan hin pínulitla sem fylgir því að styðja minnihlutastjórnina sem nú situr. Sú stjórn er raunar ekki til langs tíma ætluð og eiginlega ekki annað en neyðarstjórn sem varð að mynda eftir að Sjálfstæðisflokkurinn sprakk á limminu.

Áhyggjur Björns

13. febrúar 2009

  Þegar þjóðin er að reyna að átta sig á hruninu, þegar skuldir heimilanna hafa vaxið fólki yfir höfuð, þegar atvinnuleysi er komið uppí hæstu hæðir, margfalt hærri en sést hefur í langan tíma, bankakerfið hrunið og fyrirtækin mörg hver gjaldþrota og orðspor þjóðarinnar er stórskert, þá hafa sjálfstæðismenn með Björn Bjarnason í broddi fylkingar áhyggjur, og krefjast skýrslu. Það er sem sé komið að því, að þeir telja, að skoða þurfi málið, eitthvað alvarlegt hafi gerst.

  Björn stendur í ræðustól alþingis og er alvörugefinn, enginn sem á horfir getur verið í minnsta vafa um, að eitthvað mjög slæmt hafi komið fyrir. Þunginn í málflutningnum er mikill og alvaran slík að athygli vekur og hvert skildi nú umræðuefnið í ræðunni vera. Er það ástandið á fjármálamörkuðunum eða atvinnuleysið, er það kannski gagnrýni á ríkisstjórnina, er eitthvað sem hún  ætti að gera öðruvísi, eða betur. Er þessi reyndi þingmaður að vanda um við flokksmenn sína sem hafa tileinkað og tekið sér til fyrirmyndar frammíkallahegðun sumra þeirra þingmanna sem áður voru í andstöðu, voru í stjórnarandstöðu er maðurinn sem nú stendur í púltinu var dómsmálaráðherra.

  Er hann kannski að reka á eftir því að eitthvað raunhæft verði gert í efnahagsmálunum til framtíðar litið, eins og til dæmis að sækja um aðild að ESB og taka upp evru. Nei, auðvitað er hann ekki að því, það er nefnilega nokkuð sem ekki má nefna, svoleiðis framsækni á ekki uppá pallborðið hjá flokkssystkinum hans, ekkert frammúrstefnukjaftæði á því heimili. Heimili þar sem húsbóndinn hefur ekki rænu á að taka upp símann til að hringja, líklegast vegna þess að hann hefur ekki vitað númerið hjá kollega sínum og ekki munað eftir hve liprar og flinkar að finna númer þær eru stúlkurnar á símanum.

  Björn er heldur ekki í púltinu til að biðjast afsökunar á að hann og flokkur hans hafi farið með stjórn efnahagsmálanna árum saman, hafi byggt upp og stýrt hagkerfi því sem er svo nöturlega komið í strand.      

  Nei, Björn er alltof áhyggjufullur til að hann geti verið að hugsa um svoleiðis hégóma og hann vill fá skýrslu frá utanríkisráðherra, um misskilning. Forseti þjóðarinnar hefur nefnilega fallið í þá gryfju, að spjalla við þýskan blaðamann og smáatriði í texta hafði skolast til, skolast til á þann veg, að Geir félagi Björns hefur líkast til glaðst við, svo ekki sé nú minnst á leiðtogann hinn eina og sanna.

  Blaðamaðurinn hafði það sem sagt eftir forsetanum, að íslenska þjóðin væri orðin blönk og gæti ekki borgað allt sem krafist er.

  Um misskilning virðist að ræða, en hvernig má það vera, að það fari svona fyrir brjóstið á sjálfstæðismönnum að forsetinn segi það sem þeir eru búnir að tala um í margar vikur?

  Er ef til svo auðvelt að skipta um hlutverk, að Björn hafi eitt andartak gleymt, hvoru megin línunnar í pólitíkinni hann stendur?

Sonur sólarinnar

9. febrúar 2009

  Hinn ástsæli sonur sólarinnar og leiðtogi Sjálfstæðisflokksins hefur svarað bréfinu og nú veit þjóðin hvað hann ætlar ekki að gera. Hann ætlar ekki að borga óreiðuskuldir, ekki ræða við Alþjóðagjaldeyrissjóðinn, ekki hætta í Seðlabankanum, ekki hætta í pólitík og ekki hætta að svara bréfum. Hann virðist ekki hafa getað hætt að upplifa sig sem formann Sjálfstæðisflokksins og ábyggilega ekki heldur sem borgarstjóra Reykjavíkur. Hér er um að ræða mann sem ekki hleypur frá hálfkláruðu verki og það er nú ekki gott, að flestra áliti, en að sjálfsögðu ekki allra, því söfnuðurinn snýst í kringum guð sinn.

  Já, söfnuðurinn gerir það og er svo sem ekki neitt einsdæmi, sagan greinir frá mörgum slíkum tilfellum, ekki bara mannkynsagan heldur íslandssagan líka. Fylgispekt Sjálfstæðismanna við foringja sinn er alþekkt og það sama má segja um framsóknarmenn svo dæmi séu tekin. Nefna má nöfn í þessu sambandi, eins og Jónas þann er kenndur var við Hriflu svo ekki sé minnst á Halldór Ásgrímsson sem flestir muna eftir. Ekki er gott að segja um hvað veldur, en oft endar þetta með því að hjörðin hrinur innan frá, eins og Framsókn er gott dæmi um, og er þá svo komið að engum virðist vera vært á toppnum. Ætli geti verið að það sé framundan hjá Sjálfstæðisflokknum?

  Sjálfstæðismenn hafa verið ólatir að nudda vinstri mönnum upp úr því að þeir séu ekki nægjanlega fylgispakir við foringja sinn og eru afar fundvísir á dæmi um slíkt. Vinstri menn svara því þá gjarnan til að þetta sé einungis til marks um að þeir hugsi meira sjálfstætt og að þeir hafi ekki þessa miklu þörf fyrir hinn sterka leiðtoga, en auðvelt er að finna mörg dæmi um, að er vinstrið er komið svo langt til vinstri, að það er farið að nálgast öfgahægrið þá kveiknar á þörfinni fyrir hinn mikla og óskeikula leiðtoga.

  Benda má sjálfstæðismönnum á, í þessari stöðu, að lesa þó ekki væri nema upphafið á bókinni AUSCHWITZ eftir Laurence Rees og hugleiða dálítið t.d. fyrsta kaflann.

  En víkjum aftur að hinum mikla leiðtoga, þeim sem ekki ætlar að hlaupa frá hálfkláruðu verki.      

  Það er búið með einstæðum árangri, slíkum að sagan kann vart að greina frá öðrum eins, að rústa bankakerfi þjóðarinnar, koma heimilunum á vonarvöl og fyrirtækjunum í rekstrarvanda slíkan að fá eða engin dæmi eru til um. Sjávarútvegurinn er á vonarvöl, iðnaðurinn líka, verslun og þjónusta í hvínandi vandræðum og landbúnaðurinn á hausnum. Bankarnir, gjaldþrota, Seðlabankinn líka og ef til siðs væri að tala um það, þá er ríkissjóður í sama hópi. Og ekki má gleyma því að þjóðin er búin að vera í yfirlýstu stríði við, og lýsa þar með yfir blessun sinni á eyðileggingu menningarverðmæta og manndrápum Bandaríkjanna í Írak.  

  Landflótti er hafinn og það þrátt fyrir alheimskreppu sem segir sína sögu um ástandið í landinu okkar góða, þjóðin er rúin trausti á alþjóðavettvangi og dæmi eru um að íslendingar erlendis segist vera annarrar þjóðar en þeir eru.

  Hverju á maðurinn eiginlega ólokið?

Allt sem við vildum vita

9. febrúar 2009

Allt sem við vildum vita um Sjálfstæðisflokkinn en þorðum ekki að spyrja um, hefur að undanförnu verið að koma í ljós. Við þurftum ekki að spyrja, þingmenn og aðrir „varðhundar valdsins” hafa séð um að upplýsa okkur. Það er nú endanlega upplýst hvers vegna stjórnarsamstarf Samfylkingarinnar og Sjálfstæðisflokksins gekk ekki, þrátt fyrir góð samskipti forystumannanna og eflaust góðan vilja þeirra til að láta gott af sér leiða fyrir bæði land og þjóð.

  Flokkurinn er eins og áður hefur komið fram ekki fyrir þjóðina, heldur öfugt, og þingmenn ásamt öðrum minni spámönnum telja meginatriðið vera að gæta hagsmuna hinna innvígðu, en annað er látið sitja á hakanum.

Söguskýring þeirra um hvernig uppúr slitnaði milli Sjálfstæðis  og Samfylkingar stenst ekki neina skoðun og ljóst má vera að það var Flokkurinn sem brást; þjóðinni aðallega en einnig sjálfum sér.

  Það að vilja ekki gera það sem gera þurfti, svo ömurlegt sem það er, var fyrst og fremst vegna óttans um að friði og ró þeirra sem plantað hafði verið hér og þar í kerfinu yrði raskað og það mátti ekki. Ástæða þess að ekki var hægt að samþykkja forsætisráðuneytið í höndum Samfylkingarinnar var náttúrulega einungis að þá var ekki hægt að gæta þeirra hagsmuna sem öllu ofar eru settir. Loforð um að tekið yrði til í stjórnsýslunni voru einungis til málamynda og til þess sett fram að blekkja. Nákvæmlega það sama hefði verið uppá teningnum ef komið hefði til þjóðstjórnar: þá hefði Flokkurinn, sem stærsti flokkurinn krafist þess að fara með forsætisráðuneytið til þess eins að gæta þessara sömu hagsmuna.

   Það sem sannar þessar fullyrðingar er framkoma þingmanna Flokksins er til umræðu komu frumvörp um tiltekt í Seðlabankanum og breytingu á greiðsluaðlögun. Úr pússi sínu dró þá fyrrverandi dómsmálaráðherra gamalt frumvarp nánast um sama efni og eyddi miklu púðri í innantómt karp um hvort hefði komið fyrr í sandkassann, hann eða núverandi dómsmálaráðherra, eins og að það væri nú það sem skipti þjóðina mestu máli á þessum tímum!

Það er haft eftir Halldóri Blöndal að ákvörðun ríkisstjórnarinnar um að endurnýja ásýnd Seðlabankans jaðri við einelti. Fílabeinsturninn sem sumir bitlingarnir lifa í er greinilega bæði gluggalaus og hljóðeinangraður, sambandslysið við umheiminn er algjört, ekki vottar fyrir iðrun og afneitunin er slík að minnir á kvikmyndina  -Allt í besta lagi- . Því er ástæða til að leiða hugann að því hvort að sumir fyrrverandi og núverandi stjórnmálamenn líti á stofnunina sem verndaðan vinnustað fyrir þá sem hættir eru í pólitík, eða vilja að minnsta kosti láta líta svo út að þeir séu það. Staðan er hins vegar sú núna að nauðsynlegt er að taka til í stofnuninni, endurskipuleggja hana og það án þess tillits til þess hvort menn telja bankann ábyrgan fyrir því hvernig til tókst við stjórn efnahagsmálanna.

VG er greinilega í hvínandi vandræðum í hinu nýja hlutverki, þau eru svo vön að vera á móti að hið nýja hlutverk fer þeim dálítið illa, svona eins og vansniðin flík. Steingrím langar greinilega til að banna hvalveiðar (enda eru þær atvinnuskapandi) og Kolbrún skilur ekki textann í stjórnarsáttmálanum þar sem m.a. er fjallað um ný álver. Hún virðist ekki hafa áttað sig á því að bygging álvers er margra ára verkefni og að því er ekki verið að fjalla um þau álver sem þegar eru í undirbúningi né byggingu, en hægt er að deila þeirri skoðun með henni, ef hún er til staðar, að æskilegt er að  meiri fjölbreytni sé í iðnaðaruppbyggingunni.