Viljinn til að hylja

5. júlí 2009

Undanfarnar vikur hefur verið hægt að fylgjast með því hvernig þörfin til að komast hjá því að horfast í augu við afleiðingar stjórnartímabils Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks hefur þjakað þá þingmenn sem sitja í nafni þessara flokka. Engu er líkara en þeir hafi ekki verið á nokkurn hátt meðvirkir í að búa til það umhverfi efnahagsmála sem svo illa hefur reynst og valdið að stórum hluta hruninu sem yfir hefur dunið. Afneitunin er slík að er foringinn, hinn eini og sanni, sá sem allt veit, allt getur og gerir betur en annað fólk, að eigin áliti, fer frammúr sér með yfirlýsingar og vaðal sem í raun gerir ekki annað en opinbera ábyrgð hans á hvernig komið er, þá dettur þeim ekki í hug að koma honum til hjálpar og segja sem svo: Við berum nú líka ábyrgð á hvernig komið er, þetta er ekki allt þér að kenna. Nei, hann er látinn sitja einn uppi með skömmina, sem hann finnur reyndar ekki á eigin skinni, þannig að líklega er ofætlan að gera því skóna að félagar hans finni til sinnar ábyrgðar.

 

Stjórnarandstaðan er ekki með í spilinu í dag og virðist ekki heldur hafa verið með áður en ósköpin dundu yfir. Vissulega er það hlutverk stjórnarandstöðu að veita aðhald, stíft, málefnalegt og helst af öllu uppbyggilegt. Á það hefur nær ætíð skort og er núverandi andstaða ekkert einsdæmi í því sambandi, en núna eru engir venjulegir tímar, því frá lýðveldisstofnun hefur annað eins eða sambærilegt ekki yfir dunið. Á slíkum tímum hefði verið hægt að búast við að stjórnmálamenn væru ekki í hinu gamla fari, að þeir kæmu fram af meiri yfirvegun og reyndu að láta gott af sér leiða. Því er ekki að heilsa, því miður og við getum ekki reiknað með að stjórnarandstaðan bæti það upp sem á vantar hjá stjórnarliðum. Að minnsta kosti er ekki hægt að sjá að þinglið andstöðunnar sé í nauðsynlegu jafnvægi til að geta starfað þannig; þar eru hróp, frammíköll og svívirðingar það sem þau helst hafa til málanna að leggja.

 

Hvers vegna? Hvað veldur þessari framgöngu? Hafa þau eitthvað að fela, er eitthvað sem þau vilja ekki að upplýsist og komi upp á yfirborðið? Óttast þau kannski að rannsókn mála leiði í ljós ábyrgð þeirra á því hvernig komið er, að víða leynist fiskur undir steini varðandi hvernig stjórnsýslunni var hagað í tíð þeirra. Það sem upplýst var fyrir kosningar um risaframlög til flokkanna var ef til vill aðeins toppurinn á ísjakanum.

 

Við erum mörg sem teljum að svo sé, en ekki er víst að núverandi stjórnarandstaða deili með okkur áhuganum á að allt komi upp á borðið sem miður hefur farið. Kannski það sé ástæðan fyrir framgöngu þeirra, að þau vilji allt til vinna að sundra núverandi ríkisstjórn og setjast sjálf við stjórnvölinn og geta þar með verið í betri aðstöðu til að hylja og sópa undir teppið. Það getur hins vegar reynst skammgóður vermir, því á endanum kemur sannleikurinn í ljós. Þau ættu að leiða hugann að því að oft er best að ljúka óþægilegum málum af og byrja að nýju með hreint borð.

Vikulokin

2. maí 2009

Þátturinn „Í vikulokin” var í útvarpinu áðan, gestir þáttarins voru þau Gylfi Arnbjörnsson, Gísli Tryggvason og Jórunn Frímannsdóttir, ýmislegt athyglisvert kom fram í umræðum þeirra og umfjöllun um málefni líðandi stundar.

 

Talsvert var fjallað um tillögu Gísla Tryggvasonar sem hann setti fram nýlega varðandi uppkaup húsnæðislána og kynnti í Sjónvarpi og víðar nýlega. Tillagan er talsvert keimlík tillögu Framsóknarflokksins sem sett var fram í aðdraganda kosninganna og gekk út á að fella niður fimmtung af skuldum jafnt yfir og þótti æði mörgum, sem vonlegt var, að bæri keim af ýmsum öðrum tillögum þeirra sem settar hafa verið fram í kosningabaráttu og ekki þótt standast vitræna skoðun. Ein þeirra hlaut meira að segja brautargengi með fulltingi Sjálfstæðisflokksins, þ.e. tillagan um 90% lán til húsnæðiskaupa. Aðrar hugmyndir framsóknarmanna hafa sem betur fer ekki fengið undirtektir að neinu marki og er full ástæða til að fagna því, nógu slæmar voru afleiðingarnar af 90% ruglinu.

 

Gylfi Arnbjörnsson benti á í umræðunni að húsnæðislánin væru fjármögnuð að langmestu leiti með fjármunum lífeyrissjóðanna og því yrði það sjóðunum dýrt ef hugmyndir Gísla næðu fram að ganga. Jafnframt virtist hann hafa eðlilegar efasemdir um að rétt væri að slá striki yfir skuldir þeirra sem hefðu til þeirra stofnað til kaupa á hjólhýsum og annarri fjárfestingu af því tagi. Sjónarmið sem flestir geta líklega tekið undir: Því, af hverju að skerða kjör lífeyrisþega til þess að þurrka út skuldir sem stofnað var til vegna slíkra fjárfestinga og síðan hafa verið færðar yfir á húseignir sem veð. Sighvatur Björgvinsson skrifaði grein í Fréttablaðið um tillögur Gísla og niðurstaða hans var að þær væru ekki mikils virði.

 

Í máli Jórunnar komu fram viðhorf sem vert er að benda á og var það fyrst og fremst tvennt sem ég hnaut um. Hin unga kona greindi frá því, að hún ætti nærri 12 ára dóttur og stúlkunni þætti ekki gott að þurfa að hlusta á fréttir af Ameríkuflensunni sem nú gengur yfir heiminn og var svo að skilja, að hún væri þeirrar skoðunar að börn hefðu ekki gott af að heyra allar þær neikvæðu fréttir sem nú berast inn á heimili landsmanna. Er víst að þetta sé rétt, að best sé að halda börnunum utan við það sem á gengur, vernda þau frá öllu því óþægilega sem á dynur? Ég er ekki viss um það, held að það geti verið gott fyrir börnin að fylgjast með, en vel að merkja, hinir fullorðnu verða vitanlega að vera til staðar til ábendingar og upplýsingar um fréttirnar, tilbúnir að leiðbeina og hjálpa börnunum til að skilja hvað er um að ræða. Fram kom í máli Jórunnar, að hún sér margt jákvætt í tilveru okkar íslendinga og lagði hún áherslu á að við gleymdum ekki því jákvæða og að teknu tilliti til þeirra orða, held ég að henni sé ekki neinn sérstakur vandi á höndum, hún er örugglega fullfær um að upplýsa dóttur sína og leiðbeina, er fréttir berast.

 

Annað það sem Jórunn vakti máls á var, að hún ætti erfitt að skilja hvers vegna stjórnarsáttmáli hefði ekki verið tilbúinn milli Samfylkingar og Vinstri grænna fyrir kosningar og lýsir það afar litlum skilningi á málinu. Fyrirfram er ekki hægt að vita hvað kemur upp úr kjörkössum, könnunum er engan vegin að treysta og sannaðist það einmitt mjög vel í nýafstöðnum kosningum, þar sem að í stað þess að Sf. og VG. yrðu nánast jöfn, kom í ljós að mun fleiri treystu Samfylkingunni en einangrunarsinnunum í Vinstri grænum. Staða flokkanna eftir kosningar er allt önnur en skoðanakannanir höfðu bent til og hvernig í ósköpunum hefði átt að vera hægt að búa tilsáttmála sem gerði ráð fyrir öllum hugsanlegum niðurstöðum. Ljóst er að himin og haf skilur á milli flokkanna í ESB málum og reyndar fleiri, en vonandi ná menn niðurstöðu og hafa þroska til að taka rökum, þjóð sinni til hags.

N1(H5?)

30. apríl 2009

Af og til berast fréttir sem eru þess eðlis að þær lýsa upp tilveruna og í einstaka tilfelli vekja mann til umhugsunar um hve gott við íslendingar eigum.

 

Með vinnusemi og einstakri elju hefur helstu hetjum Flokksins tekist að sanna fyrir alþjóð hve snjallir og ómissandi þeir eru. Hæfni þeirra í fyrirtækjarekstri er slík, að sáralitlar líkur eru til að Agnes hin ógurlega fari að agnúast út í þá, enda blóð þeirra blátt og flest annað eins og það á að vera.

 

Einu sinni var til olíufélag, í daglegu tali kallað Esso, en hét raunverulega Olíufélagið hf. og var í eigu hermangsfyrirtækisins Reginn hf., allt loddi þetta við hinn fræga framsóknarsmokkfisk. Rekstur þessa fyrirtækis hafði til margra ára gengið ágætlega og vandamálið var helst það hvernig hagnaði af starfseminni yrði fyrir komið, svo breyttist þetta og upp spratt fyrirbrigðið N1.

 

BNT hf er núverandi eigandi félagsins og búið er að sameina það Bílanausti hf., þannig að hægt er að rekast á N1 vítt og breitt um landið öllum til ánægju og yndisauka. Þarna sameinast helmingaskiptaflokkarnir og hlýtur að vera kátt á hjalla hjá þeim Sigmundi Davíð og Bjarna Benidiktssyni, er þeir koma saman í grill og öl á góðri stundu til að gleðjast yfir góðum árangri í rekstri félagsins.

 

Félagið tapaði ellefu hundruð milljónum á síðasta ári og hlýtur það að teljast góður árangur í tapsamfélaginu, einkum ef haft er í huga hve erfitt hefur reynst að tapa á olíusölu. Þetta er vitanlega ekki eins góður árangur og hjá Árvakri, enda ekki saman að jafna, svo miklir reynsluboltar í rekstri sem þar eru annars vegar, bæði innmúraðir og innvígðir og ekki má gera lítið úr þeim Bjarna og félögum, þó þeir hafi ekki náð jafn langt og þar tókst, árangurinn er góður miðað við reynslu og fyrri störf.

 

Það þótti líka ástæða til að verðlauna þá félaga og fékk Bjarni tæpar 5 milljónir og aðrir ýmist meira eða minna. Af tillitssemi við kjósendur var uppgjörinu haldið leyndu fram yfir kosningar, enda alveg ástæðulaust að gera nokkuð til að trufla þær!!

 

Nú er sem sagt búið að birta allt, allt komið upp á yfirborðið, eins og Bjarni hefur svo oft áður tjáð sig um að nauðsynlegt og sjálfsagt sé að gera.

 

Tapið gott og árangursríkt og allir geta unað glaðir við sitt!!

Draugur í flagi?

10. apríl 2009

  Í Bændablaðinu, sem kom út miðvikudaginn 8. apríl á blaðsíðu 8, er umræðuvettvangur sem í fljótu bragði virðist vera fyrir aðsendar greinar. Tvær þeirra eru merktar „Evrópumál” og eru allrar athygli verðar, en eins og mörgum er kunnugt hefur allnokkur umræða farið fram á vettvangi blaðsins um það málefni að undanförnu. Bændasamtökin hafa tekið þá afstöðu til ESB að vera alfarið á móti því að sótt sé um inngöngu, þar sem þau telja að hag bænda sé betur borgið utan Evrópusambandsins en innan. Um þetta má að sjálfsögðu deila, en niðurstaða samtakanna er þessi, Bændablaðið er gefið út af þeim og er í eigu Bændasamtaka Íslands.

  Önnur greinin sem ber yfirskriftina „Vill ESB landbúnaðinn burt?” er rituð af Önnu Margréti Guðjónsdóttur, frambjóðanda Samfylkingarinnar í Suðurkjördæmi og eins og yfirskriftin ber með sér, veltir hún spurningunni sem í henni felst fyrir sér og eftir að hafa farið yfir málið leggur hún áherslu á að Bændasamtökin komi að því að undirbúa samningsmarkmið Íslands, er þar að kemur.

  Fyrir einskæra tilviljun ber svo við að í sama blaði og á sömu blaðsíðu er grein eftir starfsmann Bændasamtakanna, Jón Viðar Jónmundsson, þar sem hann fer mikinn og leynir sér ekki að afstaða hans til málsins er sú sama og samtakanna.

  Jón dregur hvergi af sér og ræðir um „Drauga[r] um hábjartan dag”, en það munu vera að hans sögn, þeir sem vilja sækja um inngöngu í ESB. Þetta er fyrirsögn greinarinnar og gefur vísbendingu um hvað muni á eftir fylgja og ef hún er lesin rekst lesandinn á, svo dæmi séu tekin, fullyrðingar eins og að fylgjendur ESB aðildar telji að „þjóðarinnar bíði nánast tortíming” ef ekki verði gengið í Evrópusambandið. Skömmu síðar hnykkir Jón á því að Bændasamtökin telji íslenskan landbúnað hafa fátt þangað að sækja. Þá hefur hann áhyggjur af að „mikið skorti á lýðræðislega ákvarðanatöku” hjá sambandinu, sem hann telur einkennast af skrifræði og gríðarlegri miðstýringu og er ekki annað en gott eitt um það að segja að starfsmaður Bændasamtakanna hafi áhyggjur af því atriði.

  Í framhaldinu dregur Jón síðan þá ályktun, að ef Ísland gerðist aðili að sambandinu, þá yrði það „arðrændur og vanþróaður útkjálki”, sem hann greinilega telur að ekki sé í dag. Vitanlega má starfsfólk Bændasamtakanna hafa hverja þá skoðun á stöðu þjóðarinnar sem því sýnist, en draga má í efa að þeir séu margir sem taki undir með Jóni hvað þetta varðar. Að minnsta kosti er líklegt að þeir séu til sem telji að þjóðin hafi verið arðrænd og að það arðrán hafi gengið nokkuð vel, þrátt fyrir að hún sé ekki inna Evrópusambandsins.

  Jón Viðar notar síðan tækifærið til að koma á framfæri aðdáun sinni á Einari Má Guðmundssyni, sem hann telur vera mikinn viskubrunn varðandi uppruna og tilveru sambandsins og upplýsir að þeir félagar telji það ekki vera „Lionsklúbb” og væri fróðlegt að fá að vita hvernig Lionshreyfingin  tengist þessu umræðuefni.

  Í niðurlagi greinarinnar kemst hann svo að þeirri niðurstöðu, að gamlir draugar þjóðarinnar, þau Þorgeirsboli, Skotta og Móri, séu horfin af sviðinu og að í stað þeirra séu komnir aðrir sem heiti Björgvin, Ólína og Árni Páll og verður ekki annað ráðið af textanum en að Jón sakni þeirra eldri og lítist ekki á þá nýju. Hann nefnir Bjarna Harðarson í þessu sambandi, en eins og mörgum er kunnugt er hann mikill fróðleiksbrunnur um verur af öðrum heimi. Ef það er tilfellið að Bjarni hafi komist að því að hinir fornu draugar séu horfnir, þá er ekki gott um það að deila, en víst er að margir landsmenn munu sakna þessara gömlu kunningja og ekki er öruggt að allir sætti sig við hvarf þeirra og er óskandi að Bændasamtökin eigi þar ekki hlut að máli.

  Að starfsmaður samtakanna noti aðstöðu sína til að líkja þjóðþekktum einstaklingum við drauga í blaði þeirra verður að teljast fremur smekklaust. Slíkur málflutningur getur varla talist samtökunum til sóma og er ekki víst að allir bændur kæri sig um að umræðuvettvangur þeirra sé misnotaður á þennan hátt.

Á haugnum

2. apríl 2009

  Á Íslandi er ár hanans. Ár hins hrokafulla monthana, hanans sem hreykir sér efst á haugnum og lætur mikið fyrir sér fara. Hanans sem galar yfir hirð sinni og ætlast til að eftir sér sé tekið, að hópurinn líti upp til hans og lúti honum af lotningu.

  Hann stendur á haugnum, rótar í honum og sletturnar ganga í allar áttir, jafnt á gamla fylgispaka og innvígða, sem hina sem hópnum þykir og hefur alltaf þótt sjálfsagt að ata auri. Það kemur þeim því mjög á óvart þegar slettunum er beinlínis beint að þeim, því hinum hrokafulla monthana sést ekki yfir hið augljósa: að þeir höfðu ekki gert neitt af viti. Líklega er ekkert gert af viti í því haughúsi sem þeir eru staddir í og því er það að gamli yfirhaninn hefur rétt fyrir sér: að það sé með öllu ástæðulaust að höggva skóg í pappír, til að skrifa hugrenningar þeirra á.

  Alveg jafnt og það sem gamli foringjahaninn hefur fram að færa, þá er það allt einskis virði, þau eru aðeins komin þarna saman til að gala, baða út vængjunum og róta þegar til þess er ætlast. Allt er þetta eitt sjónarspil, ekki er gert ráð fyrir að neitt komi út úr samkundunni annað en það sem áður hefur verið ákveðið við sömu kringumstæður. Allt skal vera óbreitt, það hefur gefist svo vel, þeirra heimur er besti heimur allra heima og því er alls ekki ástæða til að hrófla við neinu. Því að vera að því þegar allt er svona gott, eða hefur einhver yfir einhverju að kvarta?

  Nei, svo er ekki og þó, það var nefnilega ekki hlustað á hinn virðulega aurslettuhana, að hans áliti og því er hann óvenju fúll og sletturnar fara vaxandi. Reyndar aukast þær svo mjög að það er farið að vera óþægilegt að vera of nálægt, hrokahaninn er orðinn úfinn og sletturnar berast víða og margar fara þær út úr haughúsinu og hitta fyrir þá sem síst skildi, því nú er hann allt í einu orðinn sá sem varaði við, sá sem enginn hlustaði á, haninn sem vildi þjóð sinni vel og át bara vínber, er önnur og ómerkari hænsn keyptu sér Audi.

  Já, hvað sagði hann ekki.

  Hm, það er nú málið: sagði hann eða sagði hann ekki, það er spurningin í dag en ekki sú sem svo mörg þeirra sem stödd eru í haughúsinu spyrja sig:

  Elskar hann mig eða elskar hann mig ekki?

  Aðalatriðið er samt það sama og alltaf hefur verið, að ata sem mestum auri, um það eru þau þó alveg viss um.

  Því, það sem hefur verið, verður áfram, ekki breyta, ekki breyta, ekki, ekki, ekki…….  

Að bogna en ekki brotna

26. mars 2009

Sjálfstæðismenn eru komnir saman á landsfund og er það vonum seinna. Fróðlegt verður að sjá hvort þeir hafa í sér rænu til að taka afstöðu til framtíðarinnar, það er nokkuð sem hefur vafist fyrir þeim fram að þessu.

Þrjóska þeirra er búin að koma þjóðinni í vandræði sem eru af áður ókunnri stærðargráðu, þjóðin horfir nú framan í hroðalegar afleiðingar þess að hafa treyst þeim fyrir landsmálunum undanfarna áratugi. Óskandi væri að hinn 2000 manna kór já bræðra og systra sem samankominn er á landsfundinum hafi nú í sér þá einurð að hrista af sér heimóttarskapinn og þvergirðingsháttinn, horfi til framtíðar og átti sig á að hinir íhaldssömu heimastjórnartilburðir eru runnir sitt skeið á enda.

Ungt fólk í landinu okkar góða þarf að eiga sér einhverja framtíð, framtíð sem er af öðru tagi en hundasúru- og ullarlagðapólitík VG og Sjálfstæðisflokksins. Stefna þessara flokka hefur leitt til glötunar, en rétt er hjá Geir að það voru afar stór mistök að flaðra upp um Framsóknarugluliðið.

Auðvitað er til hæfileikafólk í Sjálfstæðisflokknum og nú verður flokkurinn að virkja það til starfa og gömlu brýnin að fara eftir eðlisávísuninni og draga sig í hlé. Íslenska þjóðin þarf á því að halda, að nýtt og hæfileikaríkt fólk komi fram á völlinn, VG hefur tekið þá ákvörðun að halda sig áfram við súruna, Samfylkingin er klár, Sjálfstæðisflokkurinn er undir feldi og Framsókn er að gufa upp og má það ekki seinna vera.

Afstaða Bjarts á ekki við í nútímanum, er afstaða til lífsins sem hver einstaklingur getur tekið fyrir sig sjálfan, en ekki stjórnmálaflokkur fyrir þjóð sína.

Framtíðarsýnin

24. mars 2009

Sjálfstæðismenn eru farnir að velta fyrir sér framtíðinni og er það vel. Nokkuð er það annað en hægt er að sjá út úr ályktunum VG og að því leiti er auðvelt að vera sammála Hjörleifi, það er fortíðarhyggjan sem þar ræður ríkjum, hundasúru og ullarlagðapólitík í ætt við Bjart í Sumarhúsum.

Bjartur kallinn tók þann kostinn er hann var kominn í þrot, að flytja sig úr einu kotbýlinu í annað. Taldi það vænlegra heldur en að lýta til annarra kosta. Svo er einnig með VG, þau vilja helst hökta í gamla krónufarinu, hvað sem tautar og raular, aldrei að gefast upp og helst halda sig við annars veldis framsóknarmennskuna sem lýst var svo snilldarlega í útvarpsviðtali fyrir nokkrum árum:

Framsóknarmaðurinn gengur ekki að því sem gefnu að ef hann sleppir kaffibollanum sem hann heldur á, þá detti hann og þó hann sjái bollann detta þá reiknar hann ekki með, að víst sé að það endurtaki sig í næsta sinn. Því reynir hann aftur og aftur, út í hið óendanlega.

Rétt er að Samfylkingin verður að gera þjóðinni skýra grein fyrir að ekki er hægt að reikna með að hún myndi stjórn með öflum sem haldin eru óyfirstíganlegri fortíðarhyggju. Þjóðin verður að gera það upp við sig hvort hún vill hökta í sama farinu, standa í stað um fyrirsjáanlega framtíð, eða sækja framá veginn.

Um það snýst valið í kosningunum sem fram fara eftir tæpa fimm vikur.

Framsókn eftir lofti

20. mars 2009

Framsóknarflokkurinn er í vanda: Guðni er farinn , Bjarni er farinn, Kristinn er farinn, Finnur er farinn, Valgerður er að fara, Höskuldur var í korter og er farinn, Björn Ingi er farinn og skildi eldhúsáhöldin eftir og svona mætti lengi telja, nánast út í hið óendanlega.

Stefna flokksins er líklega það eina sem ekki er farið veg allrar veraldar hjá þeim blessuðum, en af hverju fór hún ekki bara líka? Það er náttúrulega vegna þess, að það sem ekkert er, getur ekki farið eitt né neitt. Og því er það að stefnan fer ekki, því ef það gerðist þá hyrfi flokkurinn, þar sem stefna hans er ekki önnur en sú að vera til. Það er að segja Framsóknarflokkurinn er einungis til fyrir sjálfan sig og sína tilvist, svo loftkennt sem það er.

Þannig er það raunar með æði mörg samtök og félög og alls ekki þannig að Framsókn sé sér á báti hvað þetta varðar, það sem er sérstakt við maddömuna er hins vegar að hún þarf sífellt að reyna að láta líta út fyrir að tilvera hennar sé byggð á raunverulegri þörf, að þjóðfélagið geti notið góðs af að flokkurinn sé til og því er það, að alltaf þarf sífellt að vera að finna upp á einhverju sem gengur í fólkið.

Margir muna eftir slagorðunum um: Ísland án eiturlyfja, atvinnu fyrir ég man ekki hvað, mörg þúsund manns, 90% húsnæðislán fyrir alla svo unglingurinn væri ekki lengur að þvælast fyrir á heimilinu og síðan kórónan: Flugvöll á Lönguskerjum!

Nýjasta hugdettan er svo að koma fram með hugmynd sem er svo yfirmáta vitlaus að engu tali tekur, að skera 20% af skuldum landans hvort sem hann þarf þess með eða ekki. Loftbólukennt fyrirbrigði svo ekki sé nú meira sagt og ber þess vitni, að framsóknarmönnum er flest betur gefið annað en að gera sér grein fyrir orsök og afleiðingu.

Munurinn á framsóknarmanni og töframanni er, að töframaðurinn veit í hverju galdurinn er fólginn og að í raun er ekkert ,,hókus pókus” til.

Formaðurinn loftkenndi þyrfti að taka þetta til athugunar.

 Eitt er það fyrirbrigði í stórri flóru Íslenskra millifærslustofnana sem kallað er Bjargráðasjóður, stofnun sem á sínum tíma var komið á laggirnar í góðum tilgangi.  Um er að ræða nokkurskonar tryggingafélag sem gagnvart bændum virkar þannig, að með því að greiða hlut af verðmæti framleiðslu sinnar til sjóðsins kaupa þeir sér tryggingu gegn hugsanlegum áföllum í búskapnum.

Áföllin geta verið af ýmsum toga, s.s. sjúkdómar í bústofni eða afbrigðilegt náttúrufar sem valdið hefur tjóni og sem dæmi má taka kal í túnum.  Hugmyndin að stofnun sjóðsins var ekki, að búa til sjóð til að greiða niður aðföng til búrekstrar enda ekki gott að sjá hvar það gæti endað, né heldur til hvers það gæti leitt.

  Á nýloknu Búnaðarþingi kom fram hugmynd um að nota sjóðinn, þ.e. A deild hans, til að  greiða niður áburðarverð til bænda. Fróðlegt væri að vita hvort þeim sem að hugmyndinni stóðu finnist, ef til vill sjálfsagt að sjóðurinn verði notaður til að greiða niður fóður í hænsnfugla og svín? Ekki er ástæða til að búast við að þeim þyki það, því heldur hefur andað köldu til þeirra búgreina frá bændasamtökunum þar til nýlega, að það rann upp fyrir þeim, að hagsmunir þeirra sem framleiða hvítt kjöt og dökkt, færu á ýmsan hátt saman. Ástæðan er frekar augljós, því ef innflutningur á ódýru hvítu kjöti erlendis frá yrði leifður ótakmarkaður, þá bitnar það ekki bara á framleiðendum hvíta kjötsins innanlands, heldur einnig á þeim sem framleiða hið „hefðbundna” dökka kjöt. Það er nefnilega þannig að lækkað verð á hvítu kjöti myndar þrýsting á, að til dæmis lambakjöt, lækki einnig með nokkuð augljósum afleiðingum á afkomu bændastéttarinnar í heild. Þá má ekki gleyma þeirri áhættu sem fylgir slíkum innflutningi með tilliti til sjúkdómahættu fyrir íslenskan búfénað.

   Hugmyndin er satt að segja svo arfavitlaus að erfitt getur verið að ræða hana af nokkru viti. Allt eins væri hægt að hugsa sér að sjóðurinn væri notaður til að greiða niður fóður til svína og hænsnaeldis, en eins og kunnugt er hefur það hækkað umtalsvert í þeim efnahagslegu hamförum sem gengið hafa yfir að undanförnu. Gera verður ráð fyrir að flestir sjái í hendi sér hve galin slík ráðstöfun fjármuna sjóðsins væri.

  Annað mál er svo það, sem ekki verður rætt um í þessum pistli, hvernig afgreiðslum sjóðstjórnar á umsóknum hefur verið háttað á umliðnum áratugum. Það væri vafalaust verðugt verkefni fyrir duglegan rannsóknarblaðamann að skoða þau mál. Það er nefnilega þannig að, ekki er víst að þær afgreiðslur séu allar málefnalegar, né faglegar og jafnvel ástæða til að ætla að í a.m.k. sumum tilfellum hafi stjórnarmenn misnotað aðstöðu sína til að hygla þeim sem þóknanlegir hafa verið í það og það skiptið (jafnvel skyldmennum), en hafna umsóknum annarra sem ekki voru taldir „verðugir”.

  Þetta verður ekki fullyrt hér og nú, en æskilegt væri að sjóðurinn legði fram:

  Afgreiðslu umsókna undanfarin 20 til 30 ár, á hverju afgreiðslurnar voru byggðar, hvert var tjónið sem óskað var eftir að bætt yrði og ekki síst hvort viðkomandi styrk og eða lánþegar höfðu raunverulegan rétt til aðstoðar. Höfðu þeir t.d. staðið í skilum með iðgjöld sín og ef svo var ekki, hve mikil voru vanskilin og hve lengi hafði viðkomandi ekki greitt til sjóðsins. Þá gæti verið einkar fróðlegt að upplýst yrði hverjum var hafnað og hverjar ástæður þess hafi verið.

  Ekki er ástæða til að ætla annað en að þetta liggi allt fyrir hjá sjóðnum, því um er að ræða virðulega og opinbera stofnun.

Starfsumsóknin

6. mars 2009

Undirritaður sækir hér með um stöðu þá er auglýst hefur verið, þ.e. stöðu Seðlabankastjóra.Hæfi mitt til starfsins er eftirfarandi:

  • Hef ekki starfsmenntun til starfans, enga reynslu sem tengist bankastarfsemi aðra en þá að hafa tekið út innistæðu af reikningi mínum í banka.
  • Get verið fúll, ef svo ber undir (sem er frekar oft) og er einkar laginn að snúa út úr fyrir öðrum.
  • Mér finnst smjör frekar gott og nota það óspart.
  • Er kominn á þann aldur, að reikna má með að ég fari á eftirlaun um það leiti sem ég er kominn með lágmarks hæfni til starfans.
  • Er katta og hundavinur, en enginn sérstakur mannvinur.
  • Er ekki kominn með skalla og get safnað hári og haft það viðeigandi úfið.
  • Þekki ekki forsætisráðherra, en hugsanlega er hægt að bæta úr því.
  • Finnst leitt og óþarft að greiða reikninga óreiðumanna.
  • Þykir gaman að spila Bridge.
  • Get átt það til (frekar oft) að vera hrokafullur og leiðinlegur, ef það á við (sem er oftast).

Virðingarfyllst  Íslenskur ríkisborgari.