Eins og við vitum flest þá er framleiðsla á kindakjöti komin í öngstræti. Sú stefna sem hefur verið rekin um áratugi hefur leitt til þess að framleitt er langt umfram það sem markaðurinn hefur verið tilbúinn að taka við. Farin hefur verin sú leið að flutt hefur verið út til annarra landa það sem verið hefur umfram innanlandsmarkaðinn.

Með þeim útflutningi hefur verið greitt úr ríkissjóði og greiðslurnar gengið undir ýmsum nöfnum og nú síðustu árin hefur verið hafður sérstakur mannskapur í því að ferðast um heiminn í þeim vonlitla tilgangi að finna þá neytendur sem áttað gætu sig á því, að hin eina sanna frelsun felst í því að éta lambakjöt bæði seint og snemma, en vel að merkja, íslenskt lambakjöt: Kjötið eina og sanna, hreina og góða, komið af kindum sem ráfa frjálsar um heiðar og móa og hafa gert síðan 874 að sagt er, í þeim eina tilgangi að verða drepnar að hausti og síðan étnar.

Nú er stjórnendum þjóðarinnar orðið ljóst að þetta er allt eitthvert bull, draumórar sem standast ekki skynsamlega skoðun og hvað skildi nú hafa þurft til?

Fljótt á litið virðist það vera það helst að Framsóknarflokkurinn og aðrir flokkar með svipaða sýn á landbúnaðarmál og sá ágæti flokkur, eru ekki við stjórnartaumana. Ekki VG og ekki forveri þess Alþýðubandalagið sem einu sinni var. Sjálfstæðisflokkurinn er að vísu í ríkisstjórn, en fæsta rekur minni til þess, að stefna í landbúnaðarmálum hafi þvælst fyrir honum.

Nú virðist vera komin upp sú staða að tekið verði á málinu með sæmilega skynsamlegum hætti og þannig að bændur geti forðað sér út úr búgreininni með þokkalegri reisn.

Höfum í huga að blekið á búvörusamningunum er ekki nema rétt við það að þorna, þegar kerfið hrynur og öll sú staðleysa sem byggt hefur verið á kemur berlega í ljós.

Stefna Framsóknar í landbúnaðarmálum, sem hefur að mestu verið, að framleiða skuli sem mest af lambakjöti með góðu eða illu, liggur óvíg eftir og nú er kannski von til þess að sauðfjárbændur geti farið að sjá árangur erfiðisins; fari að fá greitt fyrir vinnu sína.

Kannski verður það síðan stefnan í framhaldinu að sauðfjárbændur, líkt og aðrir bændur, girði af sitt fé í stað þess að aðrir þurfi að girða sig frá fénaði þeirra; sæki það jafnvel sjálfir upp á ofbeitt hálendið að hausti í stað þess að senda öðrum reikninginn fyrir því ráðslagi?

Hver veit, kannski það komi eitthvað gott út úr þessu þegar upp verður staðið?

Það er svo alltaf jafn dapurlegt til þess að hugsa að flokkurinn sem talið hefur sig sjálfkjörinn til að fara með málefni landbúnaðarins, er sá sami og sem forystuflokkur ríkisstjórnar árið 2015, stóð fyrir því að semja við Evrópusambandið um stóraukinn tollkvóta fyrir kjötvörur inn til Íslands.

Vitanlega taka taka þær kjötvörur síðan sitt pláss á litla markaðnum okkar; pláss sem sauðfjárbændur sem aðrir bændur í kjötframleiðslugreinum hefðu verið betur komnir að.

Lífleg umræða for fram á Alþingi 22/02/2017 um landbúnaðarmál og matvælaframleiðslu.

Umræðuna hóf Silja Dögg Gunnarsdóttir frá Framsóknarflokknum og sagði m.a. um fæðuöryggi: ,, Matvælaöryggi er mjög hátt á Íslandi, ef ekki það hæsta sem gerist í heiminum. Tíðni sýkinga vegna matvæla er mjög lág. Ástæður þess að við höfum náð svo góðum árangri, […], er m.a. sáralítil notkun fúkkalyfja, […], gott eftirlit og bann við notkun hormóna í fóðri. Fátt er verðmætara en heilnæm og örugg fæða.[…] Ég tel að með innflutningi á hráu kjöti værum við að grafa undan matvælaöryggi á Íslandi en mig langar að heyra viðhorf hæstv. ráðherra varðandi það.” og síðar ,,Búfjárstofnar hér á landi eru afar viðkvæmir fyrir mögulegum utanaðkomandi sýkingum og mikilvægt er að íslensk stjórnvöld geti gripið til nauðsynlegra ráðstafana til að vernda íslenska búfjárstofninn og tryggja þannig fæðuöryggi.”
Þá vakti hún einnig athygli á að landbúnaðurinn væri háður ýmsum innfluttum aðföngum sem á þyrfti að halda til að tryggja svokallað fæðuöryggi.

Næst tók til máls Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, landbúnaðarráðherra, og sagði m.a. eftirfarandi:
,,Matvælaframleiðsla er okkur mikilvæg og hún er óumdeilanlega ein af undirstöðum íslensks atvinnulífs.[…], en landbúnaðurinn þjónar okkur með fjölbreyttri og góðri framleiðslu og þjónar fyrst og fremst innanlandsmarkaði með ákveðnum frávikum.”
,,[…] Markmið okkar er að samrýma enn betur hagsmuni bænda, neytenda, framleiðenda og umhverfis.” Þorgerður taldi þessa hagsmuni geta farið saman og lagði áherslu á hreinleika íslenskrar landbúnaðarframleiðslu og bætti síðan þessu við: ,,Í samræmi við þessa stefnu hefur nýlega verið tekin upp reglugerð um upprunamerkingar á kjöti. […] Það er einnig í skoðun að koma upp eftirlits- og vottunarkerfi vegna notkunar sýklalyfja í landbúnaðarframleiðslu sem ætti heldur betur að undirstrika sérstöðu íslenskrar framleiðslu.” Það kom einnig fram í máli hennar að mikilvægt væri að tekin yrði upp skimun fyrir fjölónæmum bakteríum.
Undir lok ræðu sinnar vék hún orðum sínum að tollasamningi þeim sem gerður var við ESB árið 2015, í tíð Sigurðar Inga Jóhannssonar sem þá var landbúnaðarráðherra. Samningur þessi er að mati ritara óheillaskref sem opnar fyrir aukinn innflutning á alifugla, svína og nautakjöti og er augljóslega gerðir með það fyrir augum að skipta á markaði fyrir kindakjöt inn til Evrópu í skiptum fyrir niðurgreidda afgangsframleiðslu á kjöti frá Evrópu inn til Íslands. Niðurgreidd afgangsframleiðsla Íslands er í þessu tilfelli lambakjöt, en frá ESB mun koma og kemur nú þegar kjúklinga- svína og nautakjöt.
Undir blálokin sagði Þorgerður eftirfarandi:,, Flest ríki hafa lagt áherslu á að draga úr framleiðslutengdum stuðningi og fara yfir í óframleiðslutengdan stuðning. Ég tel það vera jákvæða þróun.” Taldi hún nýgerðan búvörusamning vera til merkis um stefnu í átt til óframleiðslutengds stuðnings. Vist kann það að vera rétt að einhverju marki; vissulega finnast merki um breytingu í þá átt og eftir því sem líður á samninginn minnkar framleiðslutengdur stuðningur.

Síðar í umræðunni tók til máls þingmaðurinn Óli Björn Kárason og ætla ég að leyfa mér að birta hér drjúgan kafla úr ræðu hans:
,,[…] Fæðuöryggið felst hins vegar ekki einungis í því að tryggja nægilegt framboð af matvælum á hverjum tíma heldur líka í því að varan sem er í boði sé sú sem hún er sögð vera, hún sé heilnæm og heilbrigð og stefni ekki heilsu þjóðarinnar í hættu til lengri tíma. Ég hygg að við þurfum að ræða samspil fæðuöryggis við heilbrigðiskerfið og þann kostnað sem er fólginn í heilbrigðiskerfinu, sem er sívaxandi og verður eitt af mestu áskorunum sem fjárveitingavaldið á komandi árum mun standa frammi fyrir, að fjármagna heilbrigðiskerfið. Þar mun aðgangur að heilbrigðri fæðu verða eitt af lykilatriðum í lýðheilsu þjóðarinnar. Ef við ætlum að ná árangri í þessum efnum verður hæstv. landbúnaðarráðherra að gegna þar mikilvægu hlutverki.”
Geri ráð fyrir að flestir ábyrgir málsmetandi menn í samfélagi okkar geti tekið undir þessi orð þingmannsins og vonandi er að þeir sem harðast berjast fyrir óheftum innflutningi á landbúnaðarvörum hafi hug til að lesa orð hans.

Margir aðrir þingmenn lögðu sitt til málanna þó ég hafi ekki tekið það með í þessa samantekt og einna kúnstugastur var þar málflutningur þingmanns Pírata sem hafði það einna helst til málanna að leggja að kjötframleiðsla í núverandi mynd væri úrelt fyrirbrigði, því í framtíðinni yrði kjöt ræktað eftir pöntun án þess að dýr kæmu nokkuð þar við sögu.
Menn stigu svo sem fæti á Tunglið fyrir mörgum árum síðan en ekki eru neinir þeirrar tegundar sestir þar að svo vitað sé, ekki samt útilokað að á bakhliðinni sé eitthvað sem leynist, hver veit.

Ein þeirra leiða sem menn geta farið til að koma vöru sinni á framfæri og gera hana girnilega í augum neytenda er að láta líta svo út sem um einstaka og endurbætta útgáfu frá því sem áður var í boði, sé að ræða. Einna best er ef hægt er að auðkenna hina nýju útgáfu á einhvern hátt, annað hvort með því að hún líti eitthvað öðruvísi út frá því sem áður var, eða og ekki er það verra: að skreyta hana, t.d. á umbúðum með uppslætti sem er þannig, að allir hljóti að geta séð að um nýja framleiðsluhætti sé að ræða. Framleiðsluhætti sem að auki séu á einhvern hátt til fyrirmyndar.
Flest höfum við séð dæmi um þetta vera til umfjöllunar í fjölmiðlum að undanförnu. Vara var kynnt til sögunnar á íslenskum markaði á þann hátt að hún sé til orðin með nýjum framleiðsluaðferðum sem í flestu tilliti séu betri en þær sem áður hafi verið notaðar við framleiðslu sambærilegra afurða. Aðbúnaður dýranna sem notuð sé til framleiðslunnar, sem í þessu tilfelli voru hænur, sé þannig að þær gangi frjálsar um í sinni vist, gott ef ekki hamingjusamar og jafnvel hamingjusamari en venjulegar hænur í sínu varpstreði lífsins. Og allt hefði þetta nú verið gott og blessað, ef hinar umræddu hænur hefðu getað borið vitni um, að fullyrðingarnar um ágæti aðbúnaðar þeirra væri eins og haldið var fram.
,,Vistvæn“ átti varan, þ.e. eggin sem um ræðir í þessu tilfelli, að vera. Ekki er undirrituðum kunnugt um hvernig það kom til að farið var að bjóða uppá skreytingu landbúnaðarvara með orðinu ,,vistvæn“. Hitt er ljóst að varan stóð ekki undir þeirri ímynd sem reynt var að skapa, sem eflaust var gert í þeirri von að markaðurinn gleypti vel og skilvirkt við hinum ,,vistvænu“ eggjum. Nú er hins vegar svo komið, að orðið hefur misst gildi sitt fyrir alla sem það hafa notað, hvort heldur sem þeir hafa staðið samviskusamlega að notkun sinni á því eða ekki.
Hver var innistæðan? Voru eggin betri? Hænurnar lukkulegri með tilveruna? Svarið er nei og eggin eru í besta falli eins og hver önnur hænuegg. Satt að segja virðist svo sem um hafi verið að ræða brellu til þess gerða, að geta kafað með kröftugum og markvissum hætti ofan í vasa neytenda. Það er stundað á fleiri sviðum og ýmislegt er gert til glepja og afvegaleiða almenning með það fyrir augum að ná árangri á þeim vettvangi. Í þessu tilfelli skilaði það framleiðendum eggjanna, eftir því sem fram hefur komið, allt að 40% hærra verði en annars fékkst á markaðnum.
Vitanlega er það þannig að bændur, sem virða góða og viðurkennda búskaparhætti, stunda búskap sinn bæði á vistvænan og lífrænan hátt. Hefur einhver rekist á randi sínu um sveitir landsins, á ólífrænar kýr, kindur, hross, minka, hænsni eða svín? Gera má ráð fyrir að flestir myndu svara því neytandi, þó ekki væri nema vegna þess, að erfitt er að ímynda sér búfénað öðruvísi en sem lífrænan, sé hann á annað borð dragandi lífsandann í sveitum landsins.
Því er það að bændafólk sem stundar sinn búskap vel og hirðir vel um fénað sinn, gerir það örugglega á vistvænan hátt. Enda er það þannig, að bændur og búalið uppskera eftir því hvernig þau búa að bústofni sínum. Uppskera eins og þau sá og þannig hefur það ætíð verið, hvað sem líður alls kyns lukkuriddurum sem ríða um héruð, sláandi um sig með allskyns orðagjálfri og nýyrðum.
Það gildir hið fornkveðna að: ,,Bóndi er bústólpi – bú er landstólpi -, því skal hann virður vel“. Að minnsta kosti ef hann uppfyllir það sem hér var talið.
Vörumst orðagjálfrið og treystum eftirlitstofnunum fyrir hlutverki sínu, þó þær séu vissulega ekki yfir gagnrýni hafnar, eins og dæmi undanfarinna ára sanna. Gagnrýnum hiklaust það sem okkur líkar ekki í verklagi þeirra og gerum það á eins málefnalegan hátt og við erum fær um, því þegar á allt er litið, þá eigum ekki annarra kosta völ en að treysta þeim fyrir hlutverki sínu. Vörumst að láta dómstól götunnar taka við hlutverki þeirra, eins og nú eru uppi raddir um. Í störfum þessara stofnana verður að ríkja trúnaður milli aðila. Rökstuddar ábendingar um bætur og betrun eru af hinu góða. Það getur dómstóll götunnar seint orðið.

Að undanförnu hafa verið til umræðu tvö mál sem bæði liggja fyrir Alþingi þegar þetta er ritað. Annað er samningur Íslands og Evrópusambandsins um viðskipti með landbúnaðarvörur sem gengur í daglegu tali undir nafninu ,,Tollasamningurinn“ og var kynntur til sögunnar á haustdögum árið 2015. Hitt er samningur milli Bændasamtaka Íslands og Ríkisins um það sem kalla mætti kaup og kjör sauðfjárbænda, kúabænda og garðyrkjubænda og er ætlað að gilda í 10 ár. Vegna þessa er ef til vill rétt að líta aðeins yfir nokkrar fréttir sem borist hafa af íslenskum landbúnaði allra síðustu daga.

Eftirfarandi tilvitnanir eru úr nýlegu eintaki Bændablaðsins:

Forsíðufrétt undir yfirskriftinni ,,Verð til bænda vonbrigði“: ,,Sláturhús KVH á Hvammstanga hefur gefið út verð fyrir sumarslátrun og hefur verðið lækkað frá sama tíma í fyrra. Formaður Landssamtaka sauðfjárbænda segir lækkunina mikil vonbrigði og slæman fyrirboða fyrir haustslátrun.“
Á sömu síðu í sama blaði, yfirskrift: ,,Bjartsýn á að búvörusamningar verði samþykktir“: „Starf [Atvinnuvega]nefndarinnar hefur sem sagt fyrst og fremst legið í því að fara yfir umsagnirnar sem henni hafa borist vegna búvörusamninga og vinna að meiri sátt um þá, bregðast við ábendingum og umsögnum. Slíkt mun kosta breytingar en vonandi ekki það miklar að það verði að fara fram ný atkvæðagreiðsla meðal bænda um samninginn“, og síðan: ,,Ég á ekki von á öðru en að samningurinn verði samþykktur. Búvörusamningurinn og tollasamningurinn haldast í hendur og hvorugur verður samþykktur án hins,“ (haft eftir Haraldi Benedikssyni, fyrrverandi formanni Bændasamtaka Íslands).

Samkvæmt þessu kemur bændum það ekki við þó samningurinn, sem þeir greiddu atkvæði um, sé stokkaður upp og breytt frá þeim samningi sem þeir samþykktu! Síðan kemur það sem telja má stórfrétt, eða það sem kalla má rúsínuna í pylsuendanum þó súr sé: ,,hvorugur verður samþykktur án hins“ sem er haft eftir engum öðrum en öðrum varaformanni Atvinnuveganefndar Alþingis og fyrrverandi formanni Bændasamtakanna. Hvaðan kemur honum þessi vitneskja? Hvers vegna er þetta svona og ef svo er, því hefur það ekki komið fram fyrr?

Þá kemur fram í fréttinni að unnið hafi verið að sátt um búvörusamninginn, en síðar í sömu frétt kemur fram að ekki hafi allir nefndarmenn orðið varir við það sbr. eftirfarandi: ,,Lilja Rafney Magnúsdóttir, þingmaður Vinstri hreyfingarinnar – græns framboðs, og Kristján L. Möller, þingmaður Samfylkingarinnar, og fulltrúar í atvinnuveganefnd sögðu í samtali við Bændablaðið að þau gætu ekki sagt mikið um starf nefndarinnar í sumar hvað varðar búvörusamninginn þar sem fulltrúar stjórnarandstöðunnar hefðu ekki verið kallaðir á þá fundi“, og síðan: ,,Kristján L. Möller sagðist ekki hafa setið neina fundi í nefndinni í sumar vegna búvörusamningsins fyrir utan einn sem var haldinn skömmu eftir að þingi lauk. „Hafi atvinnuveganefnd komið saman í sumar til að funda um búvörusamninginn hafa þeir fundir einungis verið á vegum stjórnarmeirihlutans.“ Hér fer greinilega eitthvað á milli mála. Hvernig er annars farið að því að mynda sátt, þegar ekki er rætt við þá sem ósáttir teljast vera?

Á blaðsíðu 2 í sama blaði er haft eftir Ágústi Torfa Haukssyni framkvæmdastjóra Norðlenska: „Miðað við núverandi aðstæður á markaði fyrir sauðfjárafurðir, ekki síst á útflutningsmörkuðum þangað sem drjúgt af kjöti þarf að fara og flestar aukaafurðir, er því miður fátt sem bendir til þess að hægt sé að miða við tillögur LS [Landsambands sauðfjárbænda] við ákvörðun verðlagningar haustið 2016. Við höfum ekki annan kost en að miða við söluverð okkar afurða þegar innkaupsverð hráefnis er ákvarðað, það er veruleikinn í okkar rekstri,“

Einnig á sömu síðu, haft eftir Birni Víkingi Björnssyni framkvæmdastjóra Fjallalambs: ,,að á aðalfundi félagsins fyrr í sumar hafi verið rætt um að trúlega þyrfti að lækka verð til bænda á komandi hausti. Fjallalamb hefur ekki gefið út verðskrá fyrir komandi haust.“
Samkvæmt þessu er ekkert sérstaklega bjart yfir markaðsmálunum, því Steinþór Skúlason [Sláturfélagi Suðurlands] lætur hafa eftir sér í sama blaði að viðmiðunarverð sem sauðfjárbændur hafi sett fram: ,,[…] tekur ekki mið af markaðsaðstæðum og lágu verði innanlands og utan“.

Þegar svona er komið fyrir sauðfjárræktinni, þá virðist eitt helsta markmið ríkisstjórnarinnar vera að auka innflutning á ódýru afgangskjöti frá ESB. Kjöti sem framleitt er við aðstæður sem ekki teljast fullnægjandi hérlendis m.t.t. velferðar dýra og hreinleika afurðanna. Kjöt sem er niðurgreitt af þarlendum og framleitt þar sem vaxtakjör á rekstrarfjármunum eru margfalt hagstæðari en hér gerist. Að auki má gera ráð fyrir að um kjöt frá Asíu sé að talsverðu leiti um að ræða, jafnvel allt að 40%, sem selt yrði sem evrópskt.

Næst þegar viðkomandi taka sér það fyrir hendur að grýta fjöreggi þjóðarinnar út í loftið, væri þá til of mikils mælst að þeir skoðuðu málið og reyndu að sjá fyrir hverjar afleiðingarnar yrðu; létu fara fram ,,greiningu“ á því sem þeir ætluðu sér að gera og tækju síðan tillit til niðurstöðunnar?
Gæti jafnvel verið betra en að gefa sér niðurstöðuna fyrir og láta síðan skeika að sköpuðu.

Forsætisráðherra vor er mættur til viðtals í ,,Pressunni“ og í viðtalinu sem er ógnar langt kemur hann víða við. Mynd sem skreytir viðtalið sýnir reffilegan mann sem stillir sér upp fyrir framan Stjórnarráðið og minnir mann á að hann hefur verið sperrtur fyrr á stéttinni fyrir framan Stjórnarráðið hann Sigmundur Davíð Gunnlaugsson. Hann var það einnig þegar hann brunaði þar fyrir nokkrum árum á greiðu yfirferðartölti með þanið brjóst og sperrt stél nýkominn úr víking frá Noregi. Hafði hitt einhvern norskan þingmann sem að hans sögn vildi láta norsku þjóðina lána Íslendingum fúlgur fjár. Ekkert reyndist það vera nema þvaður, auðvitað.

Hann er ekki síður sperrtur nú þegar hann kemst að þeirri niðurstöðu að þjóðin sem hann er að baksa við að stjórna sé veruleikafirrt en við því kann hann ráð, sem að vísu er ekki nefnt í viðtalinu. Ráðið er að skipta um þjóð og unnið er að því verkefni hægt og bítandi, því samkvæmt því sem Hagstofan greindi frá á dögunum, flutti hálft fjórða hundrað fleiri Íslendingar úr landi en þeir sem til baka fluttu á ársfjórðungi. Samt fjölgaði þjóðinni vegna þess að inn fluttu hundruð útlendinga sem vildu veðja á Ísland, svo Sigmundur og félagar geta glaðst. Allt gengur þetta í rétta átt.

Nýbúarnir hafa þann kost fyrir herra forsætis, að þeir skilja ekki íslensku og því er hægt að komast upp með að segja þeim hvað sem er, að minnsta kosti til að byrja með. Það hefur nefnilega plagað forsætisráðherrann talsvert, að menn láta ekki segja sér hvað sem er; kunna illa við ósannindavaðal og láta í sér heyra ef gengið er of langt í þeim efnum.

Í viðtalinu í ,,Pressunni“ eru tínd til nokkur gullkorn (fyrir utan þetta með þjóðina) og ber þar einna hæst að það er ekki á hreinu hvað meistari vor leggur sér til munns; man ekki hvort hann borðaði skúffuköku eða perutertu. Hann man samt greinilega að hann borðaði bara hálfa sneiðina. Vafalaust finnast þeir sem hafa einlægan áhuga á kökuáti og hljóta þetta að vera áhugaverðar upplýsingar fyrir þá.

Sigmundur er ánægður með árangur stjórnarinnar á fyrri hluta kjörtímabilsins; allt sé þar ekki bara á réttri leið, heldur gott betur og þakkar það ,,árangri stjórnvalda“.

Forsætisráðherra sést yfir að árangurinn sem hann er að tína til sögunnar, er vitanlega árangur þeirrar stjórnar sem sat á síðasta kjörtímabili, ríkisstjórnar Jóhönnu Sigurðardóttur.

Árangurinn er sem sagt til kominn, ÞRÁTT FYRIR ríkisstjórn Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar. Stjórnar sem mun verða minnst um ókomna tíð fyrir hroka yfirgang og lygar.

Ég var ekki í góðri aðstöðu til að fylgjast með fréttaflutningi í gær en heyrði þó bút af viðtali við Seðlabankastjórann, þar sem hann benti á þá staðreynd að það eru íslensk stjórnvöld sem hafa það í hendi sér hvernig þau jafna kjör í landinu; hafa til þess öll tæki og tól ef ég heyrði rétt og geta gert það án þess að verðbólgan, sem forsætisráðherrann hefur svo mikinn áhuga á að halda niðri, nái sér á skrið. (Hafði reyndar engar áhyggjur að því fyrirbrigði þegar hann hrinti ,,leiðréttingunni“ í framkvæmd).

Þegar dagur var að kveldi kominn fór ég aftur að geta fylgst með fréttaumfjölluninni og að sjálfsögðu var þessara ummæla þar að engu getið, þó þau sýni glögglega hve auðveldlega væri hægt að leysa úr þeim hremmingum sem atvinnulífið hefur ratað í, ef vilji væri fyrir hendi.

Sætu hér við völd þeir sem hægt væri að treysta, væri tiltölulega auðvelt að leysa flækjurnar sem öllu halda í lás nú um stundir, það sannaðist á síðasta kjörtímabili. Lygaþvæla Vigdísar Hauksdóttur varðandi þau mál, sannar aðeins að rjúfa verður þing og boða til kosninga strax, og er þá ekki átt við þá merkingu sem hún leggur í það orð. Sanna það að brýna nauðsyn ber til að inn á Alþingi komi nýtt fólk í stað þess sem kosið var þar inn í síðustu kosningum Þegar stór hluti kjósenda varði atkvæði sínu á þann veg sem raunin varð og lét glepjast af gylliboðum Framsóknarflokksins.

Gylliboðum sem byggðust á sandi, ef ekki hreinum og beinum lygum sem aldrei var ætlunin að standa við. Jafnvel vitað um, af þeim sem báru þau fram, að aldrei yrði hægt að standa við, og fiskað af fullkomnu miskunnarleysi í því grugguga vatni að halda því að fólki sem var í erfiðleikum, að hægt yrði að leysa allan vanda með ómerkilegum töfrabrögðum sem ekkert eiga skylt við raunveruleikann.

Kosningabarátta sú sem fram fór fyrir síðustu kosningar var vitanlega sett á svið til þess að þau, sem hafa sannað sig sem fulltrúa spillingar og hagsmunagæslu, kæmust að kjötkötlunum.

Nú má flestum vera orðið ljóst, að hafi þeir ekki kunnað að meta forsætisráðherra þjóðarinnar fram til þessa, þá þurfa þeir að endurmeta þá afstöðu.

Þann 1. apríl snéri Sigmundur Davíð Gunnlaugsson vopnum andstæðinga sinna svo í höndum þeirra að lengi verður í minnum haft. Vera kann að snillingurinn, mannvitsbrekkan og ofurmennið Davíð Oddsson hafi einhvern tíma á ferli sínum framið sambærilegan gjörning, og vel má það teljast líklegt. Það sannar aðeins hvílíka mannkosti þessi örsmáa þjóð okkar norður í Dumbshafi elur af sér.

Sigmundur stillti sér upp í viðtal og - án þess að ritara sé kunnugt um hvort það kom allt í sömu tæru lækjarbununni eða í tveimur eða fleiri kvíslum – tilkynnti að nú væri komið að því að þjóðin færi að byggja.

Í þessu sambandi er kannski vert að minnast þess að þjóðin hefur stundum byggt áður og þá ekki síst þegar hún hefur þurft að efla vitund sína og sanna fyrir sjálfri sér að um sé að ræða þjóð sem getur sitt af hverju, hvað sem hver segir og hvað sem öfundarfullar smáþjóðir annarra landa hafa hugsanlega látið sér detta í hug. Nefna má Þjóðarbókhlöðuna, Þjóðleikshúsið, Alþingishúsið, Þjóðminjasafnið og Háskóla Íslands og sitt hvað fleira þessu til sönnunar.

Hafi einhverjum fundist Alþingishúsið við Austurvöll lítið og lágreist, þá er nú sem sé komið í ljós, að það er vegna þess að það er bara tæplega hálfbyggt og nú verður ráðist í að bæta úr því. Byggður verður við það stúdentagarðurinn sem alltaf átti að vera, og til að ljúka hönnuninni verður stofnað til áður óþekktrar miðlunar upplýsinga í gegnum Sálarrannsóknarfélagið eða aðra þá sem gott samband hafa til heima þeirra er við taka þegar núverandi tilverustigi líkur.

Núverandi Landspítala verður snarlega breytt í hótel og það mjög fljótlega til að losa um fjármunina sem í hinu leka, myglaða og oftroðna húsnæði felast. Andvirðið verður notað til að bora jarðgöng milli núverandi Útvarpshúss og yfir, eða öllu heldur undir og í húsið, sem flestir munu kannast við sem Borgarspítalann. Útvarpshúsinu verður síðan breytt í spítala, sem eins og flestir munu sjá og skilja, er löngu tímabært.

Þeim sem veikjast meðan á þessu stendur verður tryggð örugg vist í kirkjugörðum landsins ef þeir geta ekki haldið í sér fram yfir þann tíma sem breytingarnar taka.

Og er nú spítalavandræðum þjóðarinnar lokið eins og hver maður sér.

Til að halda vel og veglega upp á þessi farsælu endalok spítalamálsins verður í framhaldinu byggt hótel (hvað annað?) á fegursta stað landsins í þjóðgarðinum á Þingvöllum og öllum þeim sem ekki tekst að veikjast og njóta spítalans, boðið til eilífrar veislu á völlunum við Öxará.

Ekki er með öllu útilokað að byggt verði annað hótel á fallegum stað á N-Austurlandi, hugsanlega í Ásbyrgi sem þá yrði einfaldlega reft yfir þannig að hamraveggirnir fengju að njóta sín, en vitanlega má einnig hugsa sér að tekið yrði bara af þeim sýnishorn og síðan steypt yfir, en það fer vitanlega eftir því hvernig núverandi forsætisráðherra tekur á málinu þegar þar að kemur.

Enginn skyldi vanmeta hve gott það er að eiga frjóa og vel hugsandi forystumenn og það sem ekki er minna um vert að fylgishruni Framsóknarflokksins mun hér með vera lokið um sinn, að sama skapi mun fylgisaukning Pírata stöðvast og ganga til baka, enda þeir með öllu þarflausir þar sem þeir berjast, þrátt fyrir nafnið, bara fyrir orðheldni og heiðarleika.

Hver þarf á slíku að halda þegar Framsóknarflokkurinn hinn nýi er í boði?

Um áhyggjur

27. ágúst 2014

Það er af mörgu að taka þegar að því kemur fyrir okkur Mörlandana að finna okkur áhyggjuefnin.

Listinn er langur og það sem hér verður nefnt eru aðeins nokkur dæmi, atriði sem koma af tilviljun upp í hugann.

Innanríkisráðherrann er orðin fræg að endemum og hafa má áhyggjur af því, ef menn vilja, hún er þó aðeins birtingarmynd þess ráðslags sem ríkir í ríkisstjórninni, sem í heild sinni er vissulega stórt áhyggjuefni, skaðlegt og tærandi, hreytandi ónotum í flestar áttir og grafandi undan hagsmunum þjóðarinnar.

Flaður utanríkisráðherrans og forseta Alþingis upp um, vægast sagt, vafasöm ,,stjórnvöld“ í Úkraínu er líka hægt að gera sér að áhyggjuefni en þar munu sækjast sér um líkir o.s.frv.

Nú eru Holllendingar búnir að losa sig við hrunkröfur á Ísland til hrægammasjóða og er það að vonum, þar sem fyrir liggur að ekki er hægt að eiga uppbyggileg samskipti við núverandi stjórnvöld á Íslandi.

Við þurfum hins vegar ekki að hafa áhyggjur af því.

Það er vegna þess, eins og flestum mun kunnugt, að við búum svo vel að vera með starfandi forsætisráðherra, sem vefur ,,hrægömmum“ auðveldlega um fingur sér og vindur úr þeim auð eftir þörfum.

Blasir við þegar skoðaður er árangurinn við fjármögnun svokallaðrar ,,leiðréttingar“.

Að þessu athuguðu, þá getum við víst bara verið nokkuð róleg og áhyggjulaus.

(Þá sleppum við að vísu öllum öðrum smáatriðum eins og væntanlegu eldgosi, gjaldþroti þjóðarinnar, hruninu í heilbrigðismálunum, skólunum, fjárhag heimilanna, forsetaembættinu, DV, 365, Rúv. og öllu hinu sem allt of langt mál yrði upp að telja.)

Niðurstaða kosninganna liggur fyrir í Reykjavík eftir ótrúlega ömurlega frammistöðu talningagengisins á þeim bæ, lélegustu kjörsókn sem um getur, ömurlegustu kosningabaráttu sem efnt hefur verið til, þar sem tekist var á um fasisk sjónarmið Framsóknarmanna í Reykjavík og að lokum eitt dapurlegasta kosningakvöld Sjónvarpsins sem menn muna eftir. Byrjaði með amerískri útgáfu af ,,Bleika pardusnum“ og lauk síðan með hallærislegu kosningasjónvarpi sem byggðist á júróvískum tónlistartilburðum.

Sigurvegari kosninganna var Samfylkingin með Dag B. Eggertsson í forystu og hinn nýi fas- rasista flokkur Framsóknar.

Sjálfstæðisflokkurinn hélt sjó miðað við það sem við hafði verið búist undir stjórn leiðtogans frá Ísafirði og eini raunhæfi meirihlutahópurinn sem raunhæft virðist að mynda, miðað við niðurstöðu kosninganna, er að Samfylkingin og Sjálfstæðisflokkurinn taki höndum saman.

Nefnt hefur verið að Samfylkingin, Björt framtíð, Píratar og Vinstri græn geti myndað meirihluta, en það er tæpast raunhæfur kostur m.v. framgöngu fulltrúa VG á síðasta kjörtímabili. Öfgafull afstaða til Orkuveitunnar leysir ekki vanda hennar og hætt er við að fjögurra flokka meirihluti af þessu tagi yrði erfiður í framkvæmd.

Síðan er vissulega sá möguleiki fyrir hendi að Sjálfstæðisflokkur, Samfylking, VG, Píratar og Björt framtíð myndi saman ofur- meirihluta; kæmu sér saman um að vinna af heilindum í að koma borgini út úr vandamálunum sem vissulega eru enn til staðar, þrátt fyrir styrka stjórn á síðasta kjörtímabili.

Þá yrði öfgaflokkurinn einn um andstöðuhlutverkið, sem væri vissulega ekki slæmur kostur á kjörtímabilinu, en gæti orðið til að blása í hann auknu lífi í næstu kosningum og miðað við málatilbúnað Framsóknar væri það síður en svo heillavænleg niðurstaða.

Niðurstaðan er sem sagt flókin, bíður upp á ýmsa möguleika til meirihlutamyndunar og raunar er allt opið, nema það að hinn tækisfærissinnaði öfgaflokkur sem bauð fram í nafni Framsóknar verður klárlega ekki með í meirihlutasamstarfi af neinu tagi, nema ætlunin sé að kynna Íslendinga sem alheimsviðundur á alþjóðavettvangi.

Reykjavík er höfuðborgin, þar er löngu komið nóg af skrípaleikjum og því verður að vanda til við myndun meirihluta og ekki síður þarf sá meirihluti sem myndaður verður að vanda störf sín og framgöngu.

Dansinn

18. maí 2014

Vonandi er að trylltur dans sem stiginn var af þingflokki Framsóknarflokksins við þinglok, nú nýlega, hafi ekki slæmar afleiðingar.

Kjánahrollur hríslast um þjóðina og flestir stara á myndina í fullkomnu orðleysi. Er þetta fólkið sem heldur um stjórnartaumana? Hvað gerðist, hví láta þau svona?

Það var dansað í Hruna.

Það sem gerðist var að loforð, sem flokkurinn gaf þjóðinni fyrir kosningar og gekk út á að í sjóði föllnu bankanna yrðu sóttir 300 milljarðar, sem síðan yrðu notaðir til að greiða niður áhvílandi lán á íbúðarhúsnæði landsmanna, var ekki efnt.

Það var dansað í Alþingishúsinu.

Óþarft er að fjölyrða um þetta makalausa loforð, það er flestum kunnugt, bæði þeim sem lögðu á það trúnað að unnt yrði að standa við það og einnig hinum sem töldu að það væri ekkert annað en loforðasúpa, kokkuð af spunameisturum Framsóknarflokksins í tilefni kosninga.

_ _ _

Loforðasúpan skilaði flokknum góðum árangri í kosningunum, stórum þingflokki og forystu í ríkisstjórn með leiðitaman og valdaþyrstan Sjálfstæðisflokkinn í taumi. Nú skildi tekið til hendinni og hafist var handa.

Álögum yrði létt af hinum efnameiri, virðisaukaskattur af gistiþjónustu lækkaður, skattar á nýtingu helstu auðlindar þjóðarinnar lækkaðir…

Enn var dansað.

Fyrirhuguðu samstarfi við Evrópusambandið með inngöngu hætt, strax og tekið upp nánara samband við Kína og Rússland.

Hófst þá öðruvísi dans sem stóð vikum saman, mótmæladans fyrir utan Alþingishúsið.

Framsóknarflokkurinn hrökklaðist til baka í málinu og Sjálfstæðisflokkurinn klofnaði.

Þá var ekki dansað.

Fundin var aðferð til að kokka loforðasúpuna margfrægu:
Þjóðin ætti að borga sjálf sín lán, en með glænýrri aðferð. Sumir ættu að borga sumt fyrir suma og aðrir ættu að borga skuldir sínar sjálfir með sparifé, sem þeir þyrftu líklega ekki að nota hvort sem væri, það væri nefnilega alls óvíst að þeir næðu þeim aldri að þeir þyrftu nokkurn tíma á þeim sparnaði að halda.

Þóttust nú menn hafa vel gert.

Og því var dansað með aldursforsetann fremstan í flokki, þessa sem veit allt um saffran og kóreander.