Í hádegisfréttum Ríkisútvarpsins 27.12.2017 var greint frá því að ríkisstjórn Íslands hefði ákveðið að leggja það til að vandi sauðfjárbænda yrði leystur með 665 milljóna króna framlagi úr ríkissjóði, sem kemur til viðbótar við 100 milljóna framlag, sem innt var af hendi af fyrri ríkisstjórn í því skyni að vinna bug á sölutregðu á erlendum vettvangi.

Þegar það var til umræðu (100 millj. kr. framlagið), þá lýsti undirritaður, sem þá var formaður Félags kjúklingabænda, yfir stuðningi við það og taldi það ekki vera stóra upphæð í heildarsamhenginu. Taldi sem sagt að ef það mætti verða til þess að leysa markaðsvanda kindakjötsframleiðslunnar, þá væri það þess virði.

Svo er að sjá sem það framlag hafi litlu skilað þrátt fyrir ferðalög heimsenda á milli til að leita markaða fyrir þessa framleiðslu. Með öðrum orðum: Ríkisrekin sölumennska af þessu tagi reyndist ekki skila neinu sem að gagni mætti verða frekar en svo oft áður, en eins og flestum er kunnugt hefur verið viðvarandi offramleiðsla í búgreininni svo lengi sem elstu menn muna og jafnvel mun lengra aftur ef út í það er farið.

Sauðfjárbændur gerðu um það tillögu til fyrri ríkisstjórnar að atvinnuleysisvandi dreifbýlisins yrði a.m.k. að hluta leystur með öðrum hætti en þeim, að framleiða nær óseljanlega kjötvöru sem að endingu yrði seld á undirverði til annarra landa. Tillaga þeirra gekk út á að dregið yrði úr framleiðslu á sauðfjárafurðum og að í þess stað tækju sumir þeirra sem í framleiðslunni hafa staðið, að sér ýmis þörf verkefni fyrir land og þjóð. Lögðu þeir til, sem hugmyndir til þessa markmiðs, að bændur tækju að sér uppgræðslu lands, t.d. í formi skógræktar, viðhald varnargirðinga og almennt eftirlit með hálendinu, sem m.a. fæli það í sér að aðstoða ferðafólk eftir því sem þörf reyndist vera á.

Ekkert er á þetta hlustað af hálfu núverandi ríkisstjórnar. Engin greining er unnin til að finna út stærð hins meinta vanda greinarinnar. Vanda sem ýmislegt bendir til að sé mjög óljós.

Við upphaf sláturtíðar síðastliðið haust, var af sumum sláturleyfishöfum látið svo sem birgðasöfnun milli ára væri slík, að ekki yrði hjá því komist að fella verð afurðastöðva um allt að 35%.

Afurðastöðvarnar greiða að öllu jöfnu um það bil helming þess sem bændurnir fá fyrir framleiðslu sína, en hinn hlutinn kemur úr ríkissjóði sem kunnugt er. Af því leiðir, að um hefði verið að ræða heildarskerðingu um ca 17,5% og þætti einhverjum það þungur baggi að takast á við. Sem betur fer fór svo að birgðavandi flestra afurðastöðvanna gufaði upp að hluta með einhverjum hætti og reyndist þegar upp var staðið vera mun minni en boðað hafði verið. Rétt er einnig að taka fram, að ekki höfðu heldur allar stöðvarnar boðað skerðingu að þeirri stærðargráðu sem hér er nefnd.

Nú lítur út fyrir að hinir ríkisreknu sölumenn þessarar búgreinar hafi séð nýjan möguleika til skapa sér atvinnugrundvöll til framtíðar. Því hafin er pínleg söluherferð, undir slagorði sem er eitthvað á þessa leið: ,Vissir þú að erfðabreytt fóður er bannað í sauðfjárrækt á Íslandi´.

Svo mun vera að þessi kjánalega herferð byggist á reglugerðarútgáfu sem Framsóknarmaður úr Skagafirði stóð fyrir er hann tyllti sínum kríufæti í ráðuneyti landbúnaðarmála rétt fyrir ein stjórnarskiptin á síðastliðnum árum og að reglugerð sú, hafi verið gefin út að ósk þáverandi stjórnar Landsambands sauðfjárbænda. Herferð þessi heldur hvorki vatni né vindi og þó fyrirmyndin sé sótt til þess ágæta lands Rússlands, þá er hún ekki betri fyrir það.

Engin þörf er á að upphefja íslensku sauðkindina með þessum hætti. Hún stendur alveg fyrir sínu, hér eftir sem hingað til, og eins og allir munu vita, þá er hún ekki nema í undantekningartilfellum alin á erlendu kjarnfóðri. Og þá helst þegar menn vilja víkja að henni góðu sér til gamans, eða þá til að bæta upp lélegt hey, svo ekki sé nú talað um þegar lömbin reynast fleiri en ærin getur með góðu móti ráðið við að næra.
Margir munu muna hve innantómt og vesælt gaspuryrðið ,,Vistvænt“ reyndist og hve hart þeir voru dæmdir sem notuðu það sér til til framdráttar og prangs á markaði landbúnaðarvara. Á bak við það hafði á sínum tíma staðið reglugerðarskrípi sem síðan var breytt enda reyndist enginn haldbær grunnur undir vitleysunni og vonandi er að hinir opinberu sölumenn finni sér eitthvað skárra til að dunda við en að ana með stétt bænda, sem sannarlega hefur ekki breiðari bök en annar almenningur í þessu landi nema síður sé, út í fen sem þetta.

Höfum einnig í huga að framganga af þessu tagi er ekki til þess að auka samstöðu bænda og munum að bændur stunda margvíslegan landbúnað. Allt frá garðrækt og til sauðfjárræktar, nú eða öfugt ef menn vilja heldur hafa það þannig.
Garðyrkjubændur gerðu tilraun til að eigna sér íslenska fánann í markaðssetningu sinni, við misjafnlega mikla hrifningu annarra, og stuðluðu ekki að samstöðu bændastéttarinnar með því framtaki. Enda vandséð hvernig ein búgrein umfram aðra, getur eignað sé tákn af því tagi.

Sauðfjárbændur eru að reyna að læða því inn með auglýsingaherferð sinni að íslenskt kindakjöt sé öðru kjöti betra ef ekki æðra, þar sem ekki sé notað við framleiðslu þess erfðabætt fóður. Nafnlaus fulltrúi þeirra, sem kemur fram undir ruglingslegu krabbi sem á að tákna að hin íslenska rolla sé búin að valsa frjáls um landið síðan 874 (svo jákvætt sem það nú er!), heldur því fram að önnur búgrein geti EKKI skreytt sig með gaspri af þessu tagi vegna þess að hún geti ekki staðið við að ekki sé notað erfðabreytt fóður í þeirri búgrein!

Um er að ræða stóra búgrein, ekki kannski í kjötframleiðslu, en búgrein sem framleiðir sannkallaða gæðavöru og það á heimsmælikvarða.

Réttast væri að sauðfjárbændur losuðu sig við lukkuriddara sem eru tilbúnir til að hleypa hrossi sínu út í hvaða fen sem er, í trausti þess að þeir geti vippað sér yfir á annan klár þegar sá fyrri er allur. Stilli framleiðslu sína af, þannig að hún hæfi sem best markaðnum þannig að verðþrýstingurinn sé ekki sífellt niður á við, og einhendi sér síðan í að vinna að samstöðu innan bændastéttarinnar, en ekki klofningi.

Sú staða getur einfaldlega komið upp að ekki sé hægt að ganga að því sem gefnu, að í ríkisstjórn Íslands sitji flokkar sem telji það sjálfgefið að ausa úr ríkissjóði með óskilvirkum hætti hundruðum milljóna til að halda uppi kjötframleiðslu sem ekki er þörf fyrir og undir því yfirskyni að um sé að ræða leið til að leysa atvinnuleysisvanda dreifbýlisins!

Höfum í huga að a.m.k. tveir þeirra flokka sem nú sitja í ríkisstjórn hafa fyrr á árum unnið gegn íslenskum landbúnaði með gjörðum sínum og geta hvenær sem er snúið því andliti fram að nýju, ef kaupin gerast þannig á hinni pólitísku eyri.

Eyþjóðin

1. júlí 2013

Sú var tíð að Íslendingar tóku það svo alvarlega að vera sjálfstæð þjóð að þeir ráku fjölda flutningaskipa, sem bæði fluttu vörur og olíu, að ógleymdum farþegum.

Margir rekstraraðilar gerðu þessi skip út og þau voru ýmist að flytja vörur að og frá landinu, en einnig voru þau í ýmsum verkefnum erlendis og sigldu um öll heimsins höf.

Fjöldi manna hafði atvinnu af að starfa á þessum skipum og enn fleiri höfðu framfæri sitt af rekstri þeirra.

Nú er öldin önnur, íslensk skipaútgerð er nánast aflögð, þau fáu skip sem í flutningum eru á vegum íslenskra aðila eru skráð undir erlenda hentifána.

Stólað er á að útlendingar sjái sér hag í að flytja olíur til landsins með skipum sem eru í þeirra eigu og með erlendum áhöfnum.

Þetta er vegna þess að íslenskir stjórnmálamenn hafa ekki haft döngun í sér til að búa svo um, að hagkvæmt sé að skrá skipin undir íslenskan fána.

Flestir telja þeir sig samt vera afar mikla Íslendinga og sumir eru jafnvel svo þjakaðir af þjóðrembu að þeir geta tæpast tjáð sig opinberlega, án þess að belgja sig út í mikilmennsku og miklast yfir hve einstakt og merkilegt það sé að vera af víkingum kominn.

Telja jafnvel að annarra þjóða menn þurfi að ,,sanna sig“ fyrir Íslendingum.

Hvernig væri nú að þeir mönnuðu sig upp í að vera sæmilegir Íslendingar sjálfir, og sýndu það og sönnuðu fyrir sjálfum sér og öðrum að þeir séu það?

Innflutningur án takmarka.

17. apríl 2013

Öðru hvoru koma fram raddir um að hafinn skuli hömlulaus innflutningur á landbúnaðarvörum. Þykir ýmsum sem matarkarfan sé dýr hér á landi, hún sé ódýrari í nágrannalöndunum og víst er að ekki er hægt að bera á móti því, að í mörgum tilfellum er það svo. Samanburður af þessu tagi er hins vegar afar vandmeðfarinn, þó ekki sé nema vegna þess að bera verður saman sambærilega hluti. Það er snúið þegar bakgrunnur vörunnar er óljós, eins og t.d.: hvaða kröfur þurfti viðkomandi framleiðandi að standast.

Eitt það fyrsta sem í hugann kemur, þegar hugsað er til íslenskra verslunarmanna í innkaupaleiðöngrum erlendis, er hve lítið það er sem þeir geta boðist til að kaupa. Þeir koma frá landi sem er með afar fáa íbúa og ekki nóg með það, heldur eru þeir svo ólánsamir að alþekkt er að kjör landsmanna eru ekki neitt tiltakanlega slök í alþjóðlegum samanburði; kaupgetan svokallaða er sem sagt umtalsverð. Þarna eru strax komnar tvær ástæður til að gera kaupmanninum okkar erfiðara fyrir en ef hann væri frá öðru og fjölmennara ríki og það strax í upphafi leiðangursins sem er þó rétt að byrja. Eftir er að koma vörunni heim.

Þó ekki sé með sanni hægt að halda því fram að siglingar til eyjunnar okkar, sem er á Atlantshafshryggnum miðjum í Norður Atlantshafi séu stopular, mælt á þann kvarða sem gilti er einungis var talað um haust- og vorskip, þá er það samt sem áður svo, að landið er ekki í tengslum við flutningakerfi meginlandanna á þann hátt sem vera myndi ef takast mætti að drösla því dálítið til þannig að það yrði samfast annað hvort Evrópu, nú eða Ameríku ef mönnum hugnaðist það betur.

Það er illgerlegt að flytja Ísland til meginlandanna, því verður að flytja vöruna sem keypt er erlendis til Íslands. Það er að segja, ef ætlunin er að selja hana þar. Það er hins vegar ekki endilega nauðsynlegt, því hinn íslenski kaupmaður getur vitanlega selt það sem hann var að kaupa hvert sem hann vill og Ísland er ekki eina landið sem er í boði. Hann vill hins vegar, af einhverjum ástæðum, selja það sem hann er búinn að kaupa, á Íslandi og verður því að koma vörunni yfir hafið og það kostar peninga. Af ástæðum sem allir þekkja sem stundað hafa verslun, hefur hann hug á að fá til baka það sem hann lagði út og gott betur. Fá bæði það sem hann greiddi fyrir vöruna og að auki útlagðan kostnað við að koma henni á markað, sem hún er ekki nærri komin á þó komin sé á hafnarbakkann í Reykjavík . Ýmislegt er eftir sem ekki verður farið útí að telja upp hér, en á endanum vill hinn virðulegi verslunarmaður fá eitthvað fyrir sinn snúð.

Það sem kaupmaðurinn veit eftir að hafa farið í þennan leiðangur er, að það getur fylgt því dálítið bras að stunda verslun og þjónustu á Íslandi, jafnvel eilítið meira bras á hverja vörueiningu en ef hann hefði haldið sig við stærra markaðssvæði.
Það hlýtur því að mega álykta að eitthvað annað en hrein gróðavon valdi því að hann vill selja vörur sínar á Íslandi. Á þessum vettvangi verður honum ekki ætlað annað en það ,,að römm sé sú taug…“ o.s.frv. Hann langar að eiga heima og starfa í landinu sínu og lái honum hver sem vill. Kaupmaðurinn er svo lánsamur að hann er ekki einn um þá skoðun, að gott geti verið að búa á þar. Ekki síst er það mikið lán fyrir hann, að á landinu hans búa, auk hans sjálfs, u.þ.b. 320000 manns sem hann getur snúið sér til sem líklegra kaupenda.
Þar býr sem sagt þjóð og hún er töluvert upptekin við að halda úti þjóðfélagi og því fylgir að fólkið í landinu er við ýmsan starfa, sumir eru verslunarmenn, en ekki allir, sem betur fer myndi kannski einhver segja. Sumir eru sjómenn aðrir bændur, þá finnast í landinu smiðir af öllu mögulegu tagi og svona mætti lengi telja því starfstéttirnar eru ótrúlega margar og fullvíst er að kaupmaðurinn okkar gleðjist í hjarta sínu yfir því hve fjölbreytt samfélagið hans er. Hann er samt ekki alveg ánægður og langar alveg óskaplega mikið til að flytja til landsins ódýr matvæli þjóð sinni til hagsbóta og í þessu vinnur hann vakinn og sofinn.

Hann hefur komist að þeirri niðurstöðu, eftir vandlega athugun, að matur sé nokkru dýrari í litla samfélaginu hans, en hann getur hugsanlega keypt hann á í útlöndum. Þá hefur hann einnig fundið það út, að bændur séu ekki allir þar sem þeir eru séðir, þeir séu a.m.k. tvennskonar, þ.e. annars vegar góðir og hins vegar vondir og það skiptist nánast að jöfnu kjötið sem hann borðar, þannig að ,,vondu“ bændurnir framleiði um helming þess sem kjöts sem hann setur ofan í sig og kjötið er af svínum og kjúklingum, dýrin eru höfð í húsum en ganga ekki uppum fjöll og firnindi og af því dregur hann þá ályktun, að eldi dýranna sé ,,iðnaður“. Líklega er það vegna þess að hann þekkir fremur lítið til iðnaðar að hann telur ,,iðnað“ vera af hinu illa. Í þessum hugrenningum sést kaupmanninum okkar yfir það að önnur dýr eru einnig höfð í húsum, sum mikið og önnur minna, en þar sem hann veit það ekki, þá hefur hann engar áhyggjur af því. Eins og allir vita þá er það einungis það sem við vitum um, sem við getum haft áhyggjur af, hitt er utan sviðsins ef svo má að orði komast.

Það er reyndar nokkuð margt sem kaupmanninum okkar sést yfir í þessu sambandi og t.d. sést honum algjörlega yfir þá staðreynd að matvara er ekki hvað sem er. Kjöt er, svo dæmi sé tekið, afurð af einhverju dýri sem alið hefur verið til þess að verða í fyllingu tímans að kjöti og kjöt verður ekki gott til neyslu, nema að farið sé með það eftir ákveðnum reglum. Til að þær reglur séu virtar hafa flestar þjóðir heimsins komið sér upp eftirliti með framleiðslunni. Reglurnar eru misjafnar eftir löndum, en í þeim löndum sem við þekkjum best, er um að ræða umtalsverðan ,,reglugerðaskóg og eftirlitskraðak“, eins og ég ímynda mér að títtnefndur kaupmaður myndi kalla það.

Á eyju kaupmannsins er talsvert um slíkar reglur neytendum til hagsbóta og öryggis - og gleymum því ekki að allir á eyjunni eru náttúrulega neytendur líka - en einnig er talsvert mikið um allskyns reglur og eftirlit til að vernda búfénaðinn sem þar er, sem öfugt við kaupmanninn, hefur ekki átt þess kost að ferðast til annarra landa og krækja sér í ýmsar miskræsilegar pestir. Af því leiðir, að dýrin eru í svipaðri stöðu og frumbyggjar Ameríku forðum, að hafa ekki mótstöðu gegn sjúkdómum sem herjað hafa annarstaðar og þarlendir dýrastofnar hafa náð að byggja upp mótstöðu gegn í aldanna rás.

Ekki svo að skilja að ekki hafi verið reynt að flytja inn til landsins ýmis dýr til kynbóta, það hefur verið gert um aldir með tilheyrandi tjóni fyrir samfélagið á hverjum tíma. Það getur kaupmaðurinn kynnt sér þegar hann má vera að. Gæti t.d. byrjað á að fara svo sem 900 ár aftur í tímann. Hvað gerðist þá og hvernig var brugðist við.

Það eru sem sagt alls kyns ljón í veginum til að kaupmaðurinn geti fengið ósk sína uppfyllta. Sjálfsagt er það miður, ekki síst vegna þess að óskin er sett fram af góðum hug, eins og hann tók sjálfur svo vel og vandlega fram.

Í lok þessa pistils er rétt að koma því á framfæri að skv. upplýsingum sem birtust í Fréttablaðinu þann 6. apríl sl. þá hefur vísitala kornvöru hækkað um rúm 80 stig á síðastliðnum fimm árum á meðan vísitala fuglakjöts hækkaði um rúm 30 stig. Samkvæmt sömu heimild hækkuðu raftæki um 45 stig á sama tíma. Fróðlegt væri að fá upplýst hvaða ástæður liggja þar að baki. Þá má og geta þess að föt eru talin hafa hækkað um 70 stig.

Til að kaupmaðurinn okkar geti aflað sér greinargóðra upplýsinga um hvað geti verið til ama við innflutning á kjötvörum er rétt að benda honum á að kynna sér t.d. meðfylgjandi tengla þegar hann má vera að og getur litið upp frá því göfuga áhugamáli sínu að bæta kaupmátt íslensku þjóðarinnar.

http://boli.bondi.is/fyrirlestrar/hadegi_3_april_2013/smitsjukdomastada_islensks_bufjar/ og http://boli.bondi.is/fyrirlestrar/hadegi_3_april_2013/innflutt_fersk_matvaeli_og_sykingarhaetta/

Venjulegt íslenskt fólk

13. apríl 2011

  Ritari hlustaði á Kristinn R. Ólafsson flytja ágætan pistil í síðdegisútvarpi Rásar 2 þann 12. apríl sl. Í pistlinum flutti hann þýðingu sína á grein sem Guðbergur Bergsson rithöfundur, hafði skrifað og fengið birta í spænskum vefmiðli. Best væri að Guðbergur snaraði greininni yfir á íslensku til að við landar hans gætum notið hennar til fulls, þ.e. þau okkar sem ekki eru í færum til að skilja spænskuna. Þá væri einnig æskilegt að þau sem vegna, þjóðrembu, stærilætis eða sannfæringar um að við Íslendingar séum öðrum þjóðum fremri í siðferði og öðrum góðum eiginleikum, hefðu það fyrir reglu að lesa grein Guðbergs fyrir svefninn sem flest kvöld næstu mánuði. Ekki síst forseti lýðveldisins (ekki stórveldisins) Íslands.

 

Að afloknum kosningum um Icesave-samninginn hefur farið af stað afar fjörug umræða sem er þeirrar gerðar að helst verður líkt við hið bágborna ástand sem komast má í eftir harða drykkju.  Einna verst virðast þeir vera haldnir sem mest létu á sér bera í aðdraganda kosninganna, í þeim tilgangi að ná því fram að samningurinn yrði felldur. 

Þau sem börðust fyrir því fengu sitt fram og ef allt væri með felldu væri ekkert óeðlilegt við það að fagnaðardansinn væri stiginn dag sem nótt með forseta lýðveldisins Íslands í broddi fylkingar.  

En það er ekki svo. 

Annað blasir við og engin sérstök ástæða að undrast það. Skömmin yfir að hafa orðið þess valdandi að samningurinn var felldur á grundvelli þjóðrembu og hroka, að ógleymdu því margnefnda ,,prinsippi” að ekki skuli greiða skuldir sem ,,aðrir” hafi stofnað til. Það er svo önnur saga, að þau sem hanga í þessu ,,sippi”, eru vitanlega alla daga að borga skuldir sem aðrir hafa stofnað til, hvort sem þeir eru kallaðir ,,óreiðumenn” eða ekki.  

Vanlíðanin er orðin slík að við hin sem mæltum með því að greitt væri atkvæði með JÁ- inu erum nú beðin þess lengstra orða að gera allt sem hægt er, til að það komi nú allt eins gott og mögulegt er, út úr klúðrinu sem þjóðin er búin að koma sér í, fyrir tilverknað sjálfumglaðs og sjálfhverfs Bessastaðabóndans. Nú eigum við sem sé að standa saman sem ein heild! Hefði mátt leiða hugann að því fyrr. 

Svo er komið að einn af talsmönnum NEI- afstöðunnar, Brynjar Níelsson hrl, heldur því nú fram að: … ,, Í lífinu er alltaf einhver áhætta og við getum sennilega öll verið sammála um að við getum aldrei vitað hvor leiðin er hagfelldari fyrir okkur”.  

Annað hljóð í strokknum en fyrir kosningar því þá skrifaði hann ásamt nokkrum starfsbræðrum sínum undir svohljóðandi texta: ,,Þær vita [Hollendingar og Bretar] að þær munu ekki ná fram kröfum sínum á hendur íslensku þjóðinni nema hún taki á sig skuldbindingar til að greiða með samningi.”

  Eitt í dag en annað á morgun. Nú er því svo haldið fram, bæði af forsetanum og fjármálaráðherranum o.fl., að allt verði greitt sem Bretar og Hollendingar eigi rétt á að fá.

 

Til hvers var þá kosið? Hví var ekki sagt já við samningnum? Er ef til vill eitthvað sem er hulið og ósagt  í þessu ferli öllu saman? Á leikurinn með fjöregg þjóðarinnar engan enda að taka?

Hrun, órói og ,,sátt”.

5. október 2010

  Það á ekki af þessari þjóð að ganga. Hún kaus, með bros á vör, yfir sig vanhæfa stjórnmálamenn kjörtímabil eftir kjörtímabil, sem að endingu sigldu skútunni, ekki bara í strand heldur fram af brúninni, þaðan sem hún féll að endingu í björgunarnet alþjóðasamfélagsins (IMF).

  Þeir ágætu menn gætu hafa sagt eitthvað á þessa leið: Allt í lagi, ykkur verður bjargað með peningum sjóðsins, en þið verðið að átta ykkur á nokkrum staðreyndum svo það geti gengið.

 

  1. Víkingatíminn er liðinn fyrir löngu.
  2. Þið eruð ekki nema rúmar 300 000 hræður í afar stóru landi.
  3. Þorskurinn og ýsan eru ekki gerð úr gulli og ekki heldur kindin.
  4. Fjölmargir utan Íslands eru búnir að tapa stórfé á ævintýramennsku ykkar manna.

 

  Og síðast en ekki síst: þið verðið að sýna lágmarksvott af ábyrgðartilfinningu með smáskvettu af iðrun saman við og þreyja síðan Þorrann og Góuna í þrjú til fjögur ár án þess að krefjast þess að á hverju heimili sé Rover eða Audi, fjórhjól, snjósleðar, sumarbústaður, hesthús, gæðingar og utanlandsferð allrar fjölskyldunnar til sólarlanda. Þið þurfið ekki sjö háskóla, né heldur sjúkrahús á hverja krummaskuð o.s.frv.. Þið þurfið að vinna ykkur út úr þeirri óráðsíu sem þið hafið komið ykkur í, á nokkrum árum og að þeim tíma liðnum þá ætti þetta allt saman að fara að lagast. Gleymið ekki heldur, að það er hægt að leigja sér húsnæði, slíkt hefur verið gert í nágrannalöndum ykkar um árabil og gefið góða raun.

  Þeir komu og réttu fram hjálpandi hönd, en ekki gekk öllum vel að skilja að tímar Davíðs og Dóra væru liðnir, né heldur að allur glaumurinn og gleðin hefði verið reist á sandi.

  Það kom líka ýmislegt fleira, eins og eldgos og hestapest sem komu illa við ferðaiðnaðinn, að ógleymdri síldarpest sem gerði þá ágætu skepnu frekar ólystuga svo ekki sé nú meira sagt. Margar þeirra sukkfjárfestinga, sem ráðist hafði verið í á tímum félaganna tveggja og liðsmanna þeirra, komu líka í hausinn á þjóðinni. Framkvæmdir sem allar líkur eru á að muni sjúga til sín ómælda fjármuni um ókomna tíð s.s.: Harpa, Siglufjarðargöng og Landeyjahöfn.

__ __ __

  Á Austurvelli koma síðan saman pottberjendur hoppandi, hrópandi og gólandi, grýtandi eggjum, golfkúlum og grjóti stjórnvöldum til hressingar og uppörfunar, að þeir telja, en fyrst og fremst meiðandi saklausa lögreglumenn og skemmandi eignir þjóðarinnar og þar með að sjálfsögðu sjálfra sín.

  Þar mætir varaþingmaður Sjálfstæðisflokksins og er líklega að mótmæla því að fá ekki að sitja lengur á þingi. Þar mæta líka skuldlitlar eignamanneskjur og eru vafalaust að mótmæla háum fasteignasköttum og þar mæta líka sparifjáreigendur til að mótmæla lágum vöxtum og einnig mætir líka fólk sem er eingöngu komið til að njóta ástandsins og þjóna eðli sínu, en:

  Síðast en ekki síst mætir þarna fólk sem lent hefur í verulegum erfiðleikum vegna ástandsins og veit ekki sitt rjúkandi ráð, búið að tapa öllu sínu, eða sér fram á að gera það. Það er fólkið sem þarf að hlusta á, hugsa um, og gera allt sem hægt er til að bjarga úr hremmingunum.

  Vissulega er verið að reyna að gera það við afar erfiðar aðstæður, en gera verður betur og óþolandi er fyrir fólk í þessari stöðu að þurfa að horfa uppá að verið sé að fella niður milljarðaskuldir gamalla vildarvina höfðingjanna tveggja, þó svo það hafi kannski slysast til að kjósa þá yfir sig. Enginn getur ætlast til að fólk sem er að sjá á eftir öllu sínu þoli slíkt.

  Rætt er um það núna bæði hátt og í hljóði að ná þurfi sátt milli stjórnar og stjórnarandstöðu, þ.e. þjóðar og kvótahafa. Betra er að engin sátt náist en að samið verði um að forréttindahóparnir komi til með að halda sínu, haldi áfram að mergsjúga almenning eins og verið hefur í áratugi. 

Vinstri græna hnotan

28. júlí 2010

Að undanförnu hefur verið mikil umræða um svokallað Magma mál. Málið snýst um það hvort kanadískum manni með bjartsýnisblindu á íslenskt hagkerfi sé heimilt að kaupa meirihluta í HS Orku á Suðurnesjum af kröfuhöfum banka, sem, er á reyndi, var ekkert annað en froða, enda stóð hann á grunni hins íslenska hagkerfis. Kerfis sem afar fáir vilja setja traust sitt á, nema vera annað hvort Vinstri grænir og/eða kvótagreifar til lands eða sjávar á Íslandi.

 

Að þessu sögðu verður að taka það fram að svo virðist að forstjóri Magma og félagar, hafi peningavit. Þeir munu hafa haft rænu á að kaupa svokallaðar aflandskrónur fyrir lítið í útlöndum og ætla síðan að nota þær til að greiða fyrir Geysi-græna góssið sem ævintýramenn úr íslenskri pólitík voru fyrir nokkrum árum búnir að einkavinavæða. Þetta hljómar ekki vel fyrir Vinstri græna, né aðra þá sem haldnir eru útlendingafælni og því eru taugar þeirra þandar. 

Að til skuli vera menn, búsettir í Kanada, sem hafi trú á að hægt sé að reka fyrirtæki á Íslandi, það þykir þeim ekki gott. Þau vilja nefnilega ríkisvæðingu á sem flestum sviðum og ef það er ekki hægt, t.d. vegna þess að ríkissjóður Íslands á ekki íslenska eðalkrónu, hvorki með gati né heila, þá finnst þeim bara alveg upplagt og sjálfsagt að ráðstafa fjármunum lífeyrissjóðanna til að klekkja á hinu kanadíska bjartsýnissvíni sem þau telja vera að ryðjast inn í hið heilaga íslenska samfélag. Bjartsýni hins kanadíska hefur sem sé smitað svo út frá sér að Steingrímur J.  telur fjármagni lífeyrissjóðanna best borgið í áhætturekstri á borð við HS Orku! 

Fólkið sem vill hafa allt sitt á þurru og ekkert gera, helst aldrei, hefur sem sagt fundið það út af visku sinni, að peningum annarra sé best borgið með því að spila með þá. Þarna sést inn að beini í Vinstri grænum. Fólkið sem vill hafa helst allt á vegum ríkisins, telur sjálfsagt að ,,hinir” borgi brúsann af  ríkisvæðingarhugmyndum þeirra. 

HS Orka, er sem stendur í eigu útlendinga, þó ekki sé almennt vitað nákvæmlega hverjir þeir eru og það er útlendingur sem er að reyna að kaupa fyrirtækið. Verði honum meinað um kaupin verður félagið bara áfram í erlendri eigu, hugmyndir um eitthvað annað eru bara vinstri grænir draumórar. Stjórnendur Magma hafa sýnt það viðskiptavit að kaupa íslenskar krónur fyrir lítið til að nota til kaupa á fyrirtækinu HS orku. Það sýnir að mennirnir hafa peningavit, nokkuð sem sárlega skortir í íslensku viðskiptalífi. 

Að Vinstri grænir skuli hafa allt á hornum sér varðandi kaup Magma á HS Orku, ætti eitt og sér að vekja fólk til umhugsunar um hvort ekki sé verið að gera eitthvað rétt varðandi fyrirtækið. Þegar Atli, Guðfríður, Ásmundur, Ögmundur og félagar hafa allt á hornum sér varðandi eitthvert mál, þá er allt eins líklegt að menn séu á réttri leið. 

Að stinga rannsóknarsnuði upp í hina vinstri grænu órólegu deild er bara gott og klókt, ekki er nema gott eitt um það að segja að flett verði ofan af því hvernig þessi hringekja fór af stað. Þau einu sem geta verið á móti slíkri rannsókn eru þau sem voru í ríkisstjórn þegar einkavæðingin hófst. Hér er nefnilega á ferðinni enn eitt dæmið um einkavinavæðingu þá sem stunduð var í boði Sjálfstæðisflokks og Framsóknar.  

Sjónvarp allra landsmanna brá á það ráð að hafa eingöngu listamenn í Kastljósinu miðvikudagskvöldið 28. júlí og var það einkar vel til fundið. Kvöldið áður hafði þjóðin nefnilega horft og hlustað á fjármálaráðherrann í sama þætti og ekki átt gott með að greina hvort þar fór Steingrímur J. Sigfússon, Georg Bjarnfreðarson eða bara hinn gamli og góði kunningi Ragnar Reykás.  

Hnotan sem Jóhanna varpaði í fang órólegu deildarinnar fór í flækju sem vonlegt var, það hefur aldrei gefist vel að hleypa köttum í hnotur; allt fer í flækju og enginn botnar neitt í neinu. Gerir kannski ekki svo mikið til þegar alvöru kisur eiga í hlut, en verður dálítið snúnara þegar þykjustunni kisur af vinstri grænu gerðinni eru gerendurnir.

Enn um lánamál

25. júní 2010

Þann 23. júní skrifaði undirritaður hugleiðingar vegna dóms hæstaréttar varðandi svokölluð gengistryggð lán. Pistillinn var ritaður í hálfgerðum galsa, en nú skal reynt að bæta um og bæta nokkru við.

 

Á þeim tíma sem liðið hefur frá því pistillinn ,,Lán í óláni” var ritaður hefur ýmislegt verið að ljóstrast upp sem ritari vissi ekki  um áður. Nú liggur t.d. ljóst fyrir, að það var ekki bara Valgerður Sverrisdóttir fyrrverandi viðskiptaráðherra sem vissi allan tíman að lánin voru ólögleg. Alls ekki. Það vissu líka þingmennirnir sem enn sitja á þingi og greiddu á sínum tíma atkvæði með setningu laganna þann 19. maí 2001 þeir: Árni Johnsen, Einar K. Guðfinnsson og Pétur Blöndal. Það vissu líka margir burt flognir þingmenn s.s. Davíð Oddson, Halldór Ásgrímsson og Kristinn H. Gunnarsson.

 

Það vekur athygli að Kristinn H. Gunnarsson skuli vera á þessum lista yfir menn sem vissu, en þögðu þunnu hljóði og furðuleg grein hans í ,,Fréttablaðinu” á dögunum þar sem hann leggur til að dómurinn verði að engu hafður hlýtur að skoðast í því ljósi, að þar tjáði sig maður sem vissi meira en hann lét uppi.

 

Er hinn almenni neytandi fer í verslun til innkaupa, hvort sem verslunin er greiðasalan á horninu, viðskiptabanki hans eða allt þar á milli, þá gerir hann ráð fyrir að verið sé að höndla með löglega vöru. Því er það, að þau sem ginntust til að taka gengistryggðu lánin og í langflestum tilfellum eru ekki lögfrótt fólk, reiknuðu vitanlega með því að um væri að ræða löglega gjörninga. Flestir hafa eflaust hugsað sem svo, að gera mætti ráð fyrir að krónan gæti hugsanlega sveiflast ca. 10% eða svo til eða frá, en það er algjör ofætlan venjulegu fólki að reikna með því að krónugarmurinn allt að því hyrfi, sem hún hefði líkast til gert ef ekki hefði verið gripið inn í.

 

Ábyrgð þeirra sem að lagasetningunni stóðu er mikil, en mest er hún þeirra sem allan tímann vissu, að á hverjum einasta degi var verið að gera ólöglega og stórvarasama lánasamninga, en sátu hjá og þögðu. Þeir þrír sem hér voru áður nefndir eiga vitanlega ekki nema einn kost í stöðunni, þ.e. segja af sér þingmennsku og hafna öllum eftirlaunum frá þjóð sinni. Hinir 33 fyrrverandi þingmenn, ráðherrar og seðlabankastjórar verða vitanlega einnig að víkja úr núverandi embættum, ef einhver eru og afsala sér eftirlaunum. Ekki er hægt að ætlast til að þjóð sem enn á ný stendur frammi fyrir því að þurfa að endurfjármagna bankakerfi sitt geti sætt sig við neitt annað.

 

Hinir, þ.e. þeir sem stýrðu lánastofnununum af blindri græðgi og einskis svifust, brutu lög og vissu að þeir voru að gera það, koma ekki til með að eiga sjö dagana sæla. Það er algjörlega óhjákvæmilegt að allir sem ábyrgð bera á hinum ólöglegu lánum verði látnir fara þegar í stað og í þeirra stað fengið til starfa fólk sem ekki hefur stundað brotastarfsemi svo vitað sé.

 

Þau sem vissu en þögðu og ekkert sögðu, voru á þingi þegar umrædd lög voru samþykkt, en sátu hjá við atkvæðagreiðsluna, þurfa að skoða hug sinn vel. Hvers vegna sátu þau hjá? Það veit ritari ekki, en gott væri að fá það upplýst.

 

Það er að koma æ skýrar í ljós að reikningurinn sem þjóðin þarf að borga eftir stjórnarár Sjálfstæðis- og Framsóknarflokks verður stór. Afar stór. Einungis vextirnir af lánunum sem virkjuð voru á dögunum frá Norðurlöndunum og Póllandi er 12 milljónir á dag. Viðskilnaður flokkanna tveggja á sér engin dæmi í Íslandssögunni og verður vonandi lengi í minnum hafður.

Lán í óláni

23. júní 2010

Hvenær tekur maður lán og hvenær tekur maður ólán? Að taka íslenskt verðtryggt lán er ólán vegna verðtryggingarinnar, að taka óverðtryggt íslenskt lán er líka ólán vegna okurvaxta sem koma í stað verðtryggingar og að taka erlent lán, sem er raunverulega erlent, er líka ólán ef maður er íslendingur með tekjur í furðumyntinni ísl. krónur.

 

Líf hins skuldþyrsta íslendings er sem sagt fremur flókið, eða réttara sagt var það, þangað til hæstaréttardómurinn féll á dögunum og nú liggur það fyrir að ef maður er svo lánsamur að geta fundið einhvern lánfúsan og sem er nógu illa að sér í lögum, þá getur allt farið vel. Ólán verða að láni, svo er hinum vísu dómurum fyrir að þakka sem sáu villuna í lánasamningunum níu árum eftir að farið var að lána ólánin, sem nú virðast vera að breytast í lán fyrir lántaka, en að sama skapi martröð fyrir lánveitendur. Sannast þar hið fornkveðna að sá hlær best sem síðast hlær. Íslenskt peningakerfi er svo vitlaust, vanþróað og glært að ekki er til annars en hlæja að.

 

Stórasta land í heimi er þá bara það fáránlegasta þegar betur er að gáð, hafandi haft viðskiptaráðherra til margra ára sem fátt vissi kannski um viðskiptamál, en vissi þó að ekki mætti lána ólán sem tryggð væru í erlendri mynt og gætti þess vandlega að segja engum frá. Vafalaust rétt af Valgerði að þegja þunnu hljóði yfir vitneskjunni, því eflaust hefði enginn trúað framsóknarkonunni ef hún hefði opinberað sannleikann. Reynslan af stjórnsnilli framsóknarmanna enda slík, að fæstum hefði komið til hugar að taka mark á, ef varúðarorð hefðu komið úr þeirri áttinni - framsóknarmönnum fer víst flest annað betur en skynsamleg hagstjórn.

 

Deilt er um hver skuli borga. Lánveitendur vilja fá sitt og benda á Ríkið, sem eins og allir vita nema Vinstri grænir, er blankt. Gamall þingmaður og kunnur flokkaflakkari bendir á lánþegana og finnst þeir réttir til að borga, en þeir eru líka blankir og þar að auki nýbúnir að vinna málið fyrir hæstarétti. Það virðist hafa farið framhjá Kristni, enda ekki alltaf ljóst hvert hann er að fara í málflutningi sínum og er vorkunn þó hann ruglist dálítið í málinu, því hver gerir það ekki. Hundruð hámenntaðra lögfræðinga hefur í áranna rás legið yfir lánasamningunum sem til umræðu ertu og ekkert séð athugavert.

 

Merkilegt hve glögg Valgerður hin norðlenska er, að hafa tekið strax eftir veilunni og líklega eins gott að hún gætti þess að segja engum frá, því þá hefði þjóðin ekki getað sukkað eins verklega og raun ber vitni. Framsóknarmenn hafa haft þá skoðun að lán skuli ekki greiða heldur velta þeim yfir á aðra með alkunnum millifærslum. Hins vegar hafa þeir verið þeirrar skoðunar að ólán væru allt annarrar gerðar og því væri rétt og skylt að ólántakendur greiddu þau og því var það að þeir fundu upp hina alræmdu verðtryggingu sem enginn skilur, ekki einu sinni framsóknarmenn, sem þó hafa einstaka hæfileika til að greina kjarnann frá hisminu. Þeir sjá oft einfalda lausn á flóknum vandamálum og er tuttugu prósenta síbyljan gott dæmi þar um.

Á árunum 1873 til 1905 flutti 1/5 hluti þjóðarinnar til Vesturheims í leit að betri lífsskilyrðum. Fólkið flúði allsleysi og örbyrgð sem var slík, að nútímafólk á ekki gott með að setja sig í þau spor. Flest hefðu eflaust kosið að eiga áfram heima á Íslandi ef upp á það hefði verið boðið, en það var ekki gert. Hið niðurnjörvaða, aldagamla bændasamfélag hafði enga burði til að taka á vandanum, atvinnulífið var fábreitt og hafði sáralítið þróast frá landnámi.

 

Því er oft haldið fram að íslenskt samfélag sé stéttlaust. Þannig er það vitanlega ekki og hefur aldrei verið og kjörorð Sjálfstæðisflokksins ,,stétt með stétt” og ekki síður slagorð málgagns flokksins „blað allra landsmanna”, eru ekkert annað en ómerkilegar blekkingar til þess eins ætlaðar að slá ryki í augu fólks.  Í lok 19. aldar hugsaði íslensk eignastétt fyrst og fremst um eigin hag – gat kannski lítið meira – og því var það að hin snauða lágstétt átti nær engan annan kost en að flytja úr landi.

 

Samfélagið var, rétt eins og nú, byggt var upp á því að arðræna hina eignalausu og niðursettu með illa launuðum þrældómi og lítilsvirðingu. Til eru óteljandi sögur af því hvernig hinir betur settu svo sem  jarðeigendur, klerkar, hreppstjórar og embættismenn, níddust á þeim sem minnimáttar voru, bæði í orði og æði. Nauðganir, barsmíðar og vinnuharka voru daglegt brauð, veruleiki sem ekki varð undan vikist. Því var það að fjölmargir tóku þann eina kost sem í boði var að leggja út í óvissuna, flýja eymdina og finna sér stað í öðru landi í von um betra líf.

 

Þannig var staðan þá og þó ýmislegt hafi breyst, þá er æði margt líkt með því sem nú er. Eignastéttin og meðreiðarsveinar hennar eru til dæmis söm við sig og hugsar fyrst og fremst um að raka til sín þeim verðmætum sem til eru í þjóðfélaginu. Fyrirhugaðar breytingar á kvótakerfinu eru eitt dæmi, þar vilja þau engu breyta. Hvers vegna? Vitanlega vegna þess að aðgangur og einokun þeirra á auðlindinni er ein undirstaða auðsins. Fyrirhugaðar breytingar á stöðu skuldara gagnvart eignastéttinni fara örugglega ekki vel í þau heldur og hvers vegna skyldi það vera? Getur verið að þeim finnist að ógn stafi af því að alþýðan fái betri stöðu gagnvart þeim, líkt og bændaaðlinum forðum?

Í nýrri skoðanakönnun Fréttablaðsins kemur þetta nokkuð vel fram og augljóst er að skjálfti er kominn í eignaelítuna og kvótagarkana. Þeim finnst að sér sótt og því þétta þau raðirnar og Sjálfstæðisflokkurinn er kominn með um 40% fylgi. Þessu ættu menn að veita athygli. Annar hagsmunagæsluflokkurinn er að þjappa sér saman, líkt og hjörð sem er ógnað af utanaðkomandi hættu. Hitt vekur furðu, að hinn  hagsmunagæsluflokkurinn, Framsóknarflokkurinn, stendur í stað og raunar mun gert ráð fyrir að hann tapi einu þingsæti samkvæmt þessari talnaleikfimi. Yfirstétt landsins finnst að stöðu sinni sé ógnað, að ekki sé tryggt að hér eftir sem hingað til verði samfélagið sérstaklega sniðið að hennar þörfum.

 

Þau sem settu þjóð sína á höfuðið vilja nú samt sem áður ekki finna á eigin skinni fyrir afleiðingunum. Peningamarkaðssjóðunum var á sínum tíma ,,bjargað” í þágu hinna ríku, því ekki getur það hafa verið gert fyrir þá sem ekkert í þeim áttu, en auðvitað er það ekki nóg. „Mikill vill meira” og gera má ráð fyrir að stríðið sé rétt að byrja, að nú muni eignastéttin gera það sem hún getur til að ná vopnum sínum og þó ekki væri nema vegna þess, þurfa fulltrúar hinna, þeirra sem ekki velta sér í skuldlausum stóreignum, né liggja með fúlgur fjár í Tortólum heimsins, að standa saman. Ekki gengur að hlaupa eftir villuljósum, né vefjast í valkvíða og ákvarðanafælni. Það er enn í fullu gildi hið fornkveðna: að þegar íhaldið skjallar skyldu menn vara sig og hugsa sinn gang.

 

Það þurfa þau að hafa í huga sem flaðra upp um þjóðrembingsfólkið í Heimsýn og það þurfa þau líka að hafa í huga, sem ekki hafa kjark til að taka einarða afstöðu í Icesave málinu. Að telja sér trú um að sjálfstæðismenn- eða framsóknar taki heiðarlega afstöðu í því máli er ekkert annað en blekking, sem haldið er uppi af þeim sem bjuggu vandann til og eiga sér þá einu ósk, að komast aftur til valda í stjórnarráðinu, til þess eins að geta tekið til við að hylja slóð sína.

 

Gömlu hermangs og helmingaskiptaflokkarnir vilja engu breyta sem verður til þess að skerða  forréttindin sem þeir hafa skapað sér á umliðnum áratugum. Því er það að gera verður ráð fyrir að tillögur ríkisstjórnarinnar séu í raun eitur í þeirra beinum, þó ekki væri nema vegna þess, að þær miða að því að skapa samfélag þar sem forréttindum hinnar gömlu eignastéttar verða settar skorður.

 

Máltækið segir „að þangað leiti klárinn sem hann er kvaldastur” og ef niðurstaðan verður sú að hrunflokkarnir komast aftur til valda má til sanns vegar færa að það sé rétt.

Einn helsti fréttaskýringaþátturinn í fjölmiðlaflórunni mun teljast ,,Silfur Egils” og þar er iðulega tekið tali fólk  sem býr yfir yfirgripsmikilli þekkingu. Ýmist er um það að ræða að fólk skiptist á skoðunum, á því sem Egill kallar ,,vettvang dagsins” , eða fólk er tekið tali og fjallað um sérstök mál sem það hefur sérþekkingu á. Oftar en ekki tekst Agli að velja saman til skoðanaskipta hópa sem túlkað geta ýmis sjónarhorn á því sem um er rætt og verður þá stundum snörp orðræða sem út úr því kemur.

 

Að undanförnu hefur Egill lagt sig fram um að fá til viðtals ýmsa spekinga utan úr heimi og er svo að sjá sem hann telji þá því betri, því minna sem þeir kunna í Íslensku. Nú er það auðvitað þannig að gott getur verið að leita út fyrir landsteinana – glöggt er gests augað – og allt það, en óneitanlega er stundum dálítið pínlegt að horfa uppá Egil er hann ræðir við þetta fólk, þegar það bunar út úr sér almæltum sannindum sem engum ættu að koma á óvart og ekki síður þegar bunan stendur útúr viðkomandi og augljóst virðist að um algjöra firru er að ræða. Hér verða einungis tekin til tvö dæmi, annað þegar stillt var upp við hlið Evu Joly náunga sem taldi sig hafa samið lög sem samþykkt voru sex árum áður en að hann kom til sögunnar. Hitt tilfellið sem ég tiltek er þegar Egill fékk ,,sérfræðing”, - því allt eiga þetta að vera miklir sérfræðingar - til að upplýsa það að ekki væri gott að taka meiri lán en menn þyrftu á að halda, né gætu staðið í skilum með. Óhætt mun að álykta sem svo að íslenska þjóðin viti fátt betur eftir þær hremmingar sem gengið hafa yfir undanfarna mánuði, en að ekki er gott að taka of mikil lán. Engin þörf er á að flytja inn ,,sérfræðinga” til að upplýsa það. Það hlýtur að vera jafn vitlaust að telja allt vit koma að utan eins og að líta svo á að ekkert vit sé að hafa nema innanlands, Meðalhófið hlýtur að vera best í þessu efni sem öðru og engin þörf er að flytja inn útlendinga til að segja okkur almælt sannindi, en hins vegar full þörf á að leita þekkingar. Vandinn er að velja og hafna.

 

Annað tilfelli af furðulegum fréttaflutningi (eða átti það að vera tilraun til fréttaskýringar), var þegar Sigmar tók Árna Pál félagsmálaráðherra, í viðtal í Kastljósi Sjónvarpsins. Viðtalið átti samkvæmt kynningu að fjalla um fyrirhuguð áform um að koma skikk á innheimtuaðferðir fjármögnunarfyrirtækja vegna bílakaupa landsmanna. Svo sem sagt hefur verið frá í fjölmiðlum hafa þau, mörg hver, gengið afar hart fram í innheimtunni og það svo, ef fréttir eru sannar, að dæmi munu vera um að fólk sé krafið um margfalt andvirði bílanna þegar svo er komið að þeir eru teknir af skuldurunum. Ekki var annað að heyra á Sigmari en að helsta áhyggjuefnið væri að, ef farið væri í aðgerðir til að taka á þessum málum, þá væri hætta á að þeir sem hann kallaði ,,auðmenn” gætu hagnast á gjörningnum. Það mætti sem sagt ekki gera neitt í málinu af ótta við að einhverjir óskilgreindir auðmenn gætu hugsanlega grætt á öllu saman og þá var svo að skilja, að engu skipti þótt hinir væru margfalt fleiri sem ekki teldust til auðmanna sem hefðu hag af að umræddum reglum væri breitt.

 

Stundum er það svo að ,,maður sér ekki skóginn fyrir trjám” og hér er þörf að staldra við. Hvað hefur Sigmar fyrir sér í því að umræddur hópur muni hagnast svo  á gerðinni að ástæða sé til að hafa slíkar áhyggjur? Getur ekki alveg eins verið að þeir, sem hann nefnir ,,auðmenn”, hafi í mörgum tilfellum einfaldlega snarað út fyrir kaupverði lúxusbílanna? Er ekki komið í ljós að þeir höfðu að því eð virðist ótakmarkaðan aðgang að lánsfé hjá bönkunum sem þeir þóttust eiga? Að lokum hverju skiptir það fyrir heildardæmið þótt einhverjir ,,auðmenn” kunni að hagnast? Er ekki aðalatriðið að koma þeim til hjálpar sem hjálpar eru þurfi og er það eitthvað nýtt að með í slíkum aðgerðum fljóti þeir með sem ekki þurfa. Undirritaður hefur til dæmis horft uppá það alla tíð að tryggingakerfið hefur verið misnotað af óvönduðum. Engum hefur samt dottið í hug í nokkurri alvöru að leggja það niður. Þannig er það og hefur alltaf verið, að þegar komið hefur verið upp kerfi/kerfum til aðstoðar þeim sem hjálpar eru þurfi, þá koma ýmsir á eftir og finna sér leið til að misnota aðstöðuna sér til hagsbóta. Það hins vegar réttlætir ekki að gefist sé upp og látið skeika að sköpuðu, verkefnin eru endalaus og mannskepnan breysk. Þannig er það og hefur alltaf verið og mun vafalaust alltaf verða.