Dansinn

18. maí 2014

Vonandi er að trylltur dans sem stiginn var af þingflokki Framsóknarflokksins við þinglok, nú nýlega, hafi ekki slæmar afleiðingar.

Kjánahrollur hríslast um þjóðina og flestir stara á myndina í fullkomnu orðleysi. Er þetta fólkið sem heldur um stjórnartaumana? Hvað gerðist, hví láta þau svona?

Það var dansað í Hruna.

Það sem gerðist var að loforð, sem flokkurinn gaf þjóðinni fyrir kosningar og gekk út á að í sjóði föllnu bankanna yrðu sóttir 300 milljarðar, sem síðan yrðu notaðir til að greiða niður áhvílandi lán á íbúðarhúsnæði landsmanna, var ekki efnt.

Það var dansað í Alþingishúsinu.

Óþarft er að fjölyrða um þetta makalausa loforð, það er flestum kunnugt, bæði þeim sem lögðu á það trúnað að unnt yrði að standa við það og einnig hinum sem töldu að það væri ekkert annað en loforðasúpa, kokkuð af spunameisturum Framsóknarflokksins í tilefni kosninga.

_ _ _

Loforðasúpan skilaði flokknum góðum árangri í kosningunum, stórum þingflokki og forystu í ríkisstjórn með leiðitaman og valdaþyrstan Sjálfstæðisflokkinn í taumi. Nú skildi tekið til hendinni og hafist var handa.

Álögum yrði létt af hinum efnameiri, virðisaukaskattur af gistiþjónustu lækkaður, skattar á nýtingu helstu auðlindar þjóðarinnar lækkaðir…

Enn var dansað.

Fyrirhuguðu samstarfi við Evrópusambandið með inngöngu hætt, strax og tekið upp nánara samband við Kína og Rússland.

Hófst þá öðruvísi dans sem stóð vikum saman, mótmæladans fyrir utan Alþingishúsið.

Framsóknarflokkurinn hrökklaðist til baka í málinu og Sjálfstæðisflokkurinn klofnaði.

Þá var ekki dansað.

Fundin var aðferð til að kokka loforðasúpuna margfrægu:
Þjóðin ætti að borga sjálf sín lán, en með glænýrri aðferð. Sumir ættu að borga sumt fyrir suma og aðrir ættu að borga skuldir sínar sjálfir með sparifé, sem þeir þyrftu líklega ekki að nota hvort sem væri, það væri nefnilega alls óvíst að þeir næðu þeim aldri að þeir þyrftu nokkurn tíma á þeim sparnaði að halda.

Þóttust nú menn hafa vel gert.

Og því var dansað með aldursforsetann fremstan í flokki, þessa sem veit allt um saffran og kóreander.

ESB o.fl.

6. maí 2014

Margur hefur nefnt í umræðunni að undanförnu, að ríkisstjórnin eigi að standa við loforðið um skuldaniðurfellinguna og er það að vonum.

Í því sambandi er vert að hafa í huga að loforðið um skuldaniðurfellingu var aldrei annað en lygavefur, búinn til í þeim eina tilgangi að komast til valda. Hægt er að hafa ýmsar skoðanir á því hve smekklegt það sé, að halda því að fólki sem er í vandræðum, að til sé einföld og þægileg lausn á vandanum. Lausn sem ekki muni koma neins staðar niður, nema þá hjá ,,vondum“ eigendum gömlu bankanna.
_ _ _

Því hefur verið haldið fram að nú sé svo komið, að umræðan um Evrópusambandið sé orðin ,,þreytt“ og rétt sé að hvíla hana og ræða frekar um efndir á loforðunum fyrrnefndu, en þá er á það að líta að ESB málið snýst um það hvort hér verði búandi til framtíðar fyrir ungt og vel menntað fólk.

Horfast þarf í augu við það að Íslendingar eru landflótta í þúsundavís og svo verður til frambúðar, ef ekki tekst að uppræta það úr þjóðarsálinni að ekki megi um annað hugsa, þjóðinni til framfæris, en sjávarútveg, landbúnað, stóriðju og það nýjasta, ferðaþjónustu.

Þessi naumhyggja, í hugsun um atvinnumál, hangir eins og klafi á íslenskri þjóðarsál.

Hafi þau þökk sem ruddu brautina fyrir nýrri hugsun með nýrri von um að unnt yrði að hugsa málin upp á nýtt og reyna að koma þjóðinni út úr heimóttarskapnum og minnimáttarkenndinni.

Umsóknin um inngöngu í Evrópusambandið var og er, gott innlegg í það að snúa ofan að innhverfri hagsmunagæslupólitík sem hefur skaðað íslenskt þjóðarbú um áratugi.

Höfum líka í huga að sú tíð er liðin að hægt sé að lifa á sníkjum frá stórveldum; seinni heimstyrjöldinni er löngu lokið, eftirstríðsárunum líka og bandaríski herinn fór þegar honum hentaði, hvað sem íslenskir ráðamenn þusuðu og belgdu sig.

Þangað verður ekki, a.m.k. ekki um sinn, sótt hermangsfé, þótt einhver kynni að hafa til þess ríka löngun.