Um áhyggjur

Það er af mörgu að taka þegar að því kemur fyrir okkur Mörlandana að finna okkur áhyggjuefnin.

Listinn er langur og það sem hér verður nefnt eru aðeins nokkur dæmi, atriði sem koma af tilviljun upp í hugann.

Innanríkisráðherrann er orðin fræg að endemum og hafa má áhyggjur af því, ef menn vilja, hún er þó aðeins birtingarmynd þess ráðslags sem ríkir í ríkisstjórninni, sem í heild sinni er vissulega stórt áhyggjuefni, skaðlegt og tærandi, hreytandi ónotum í flestar áttir og grafandi undan hagsmunum þjóðarinnar.

Flaður utanríkisráðherrans og forseta Alþingis upp um, vægast sagt, vafasöm ,,stjórnvöld“ í Úkraínu er líka hægt að gera sér að áhyggjuefni en þar munu sækjast sér um líkir o.s.frv.

Nú eru Holllendingar búnir að losa sig við hrunkröfur á Ísland til hrægammasjóða og er það að vonum, þar sem fyrir liggur að ekki er hægt að eiga uppbyggileg samskipti við núverandi stjórnvöld á Íslandi.

Við þurfum hins vegar ekki að hafa áhyggjur af því.

Það er vegna þess, eins og flestum mun kunnugt, að við búum svo vel að vera með starfandi forsætisráðherra, sem vefur ,,hrægömmum“ auðveldlega um fingur sér og vindur úr þeim auð eftir þörfum.

Blasir við þegar skoðaður er árangurinn við fjármögnun svokallaðrar ,,leiðréttingar“.

Að þessu athuguðu, þá getum við víst bara verið nokkuð róleg og áhyggjulaus.

(Þá sleppum við að vísu öllum öðrum smáatriðum eins og væntanlegu eldgosi, gjaldþroti þjóðarinnar, hruninu í heilbrigðismálunum, skólunum, fjárhag heimilanna, forsetaembættinu, DV, 365, Rúv. og öllu hinu sem allt of langt mál yrði upp að telja.)