ESB o.fl.

Margur hefur nefnt í umræðunni að undanförnu, að ríkisstjórnin eigi að standa við loforðið um skuldaniðurfellinguna og er það að vonum.

Í því sambandi er vert að hafa í huga að loforðið um skuldaniðurfellingu var aldrei annað en lygavefur, búinn til í þeim eina tilgangi að komast til valda. Hægt er að hafa ýmsar skoðanir á því hve smekklegt það sé, að halda því að fólki sem er í vandræðum, að til sé einföld og þægileg lausn á vandanum. Lausn sem ekki muni koma neins staðar niður, nema þá hjá ,,vondum“ eigendum gömlu bankanna.
_ _ _

Því hefur verið haldið fram að nú sé svo komið, að umræðan um Evrópusambandið sé orðin ,,þreytt“ og rétt sé að hvíla hana og ræða frekar um efndir á loforðunum fyrrnefndu, en þá er á það að líta að ESB málið snýst um það hvort hér verði búandi til framtíðar fyrir ungt og vel menntað fólk.

Horfast þarf í augu við það að Íslendingar eru landflótta í þúsundavís og svo verður til frambúðar, ef ekki tekst að uppræta það úr þjóðarsálinni að ekki megi um annað hugsa, þjóðinni til framfæris, en sjávarútveg, landbúnað, stóriðju og það nýjasta, ferðaþjónustu.

Þessi naumhyggja, í hugsun um atvinnumál, hangir eins og klafi á íslenskri þjóðarsál.

Hafi þau þökk sem ruddu brautina fyrir nýrri hugsun með nýrri von um að unnt yrði að hugsa málin upp á nýtt og reyna að koma þjóðinni út úr heimóttarskapnum og minnimáttarkenndinni.

Umsóknin um inngöngu í Evrópusambandið var og er, gott innlegg í það að snúa ofan að innhverfri hagsmunagæslupólitík sem hefur skaðað íslenskt þjóðarbú um áratugi.

Höfum líka í huga að sú tíð er liðin að hægt sé að lifa á sníkjum frá stórveldum; seinni heimstyrjöldinni er löngu lokið, eftirstríðsárunum líka og bandaríski herinn fór þegar honum hentaði, hvað sem íslenskir ráðamenn þusuðu og belgdu sig.

Þangað verður ekki, a.m.k. ekki um sinn, sótt hermangsfé, þótt einhver kynni að hafa til þess ríka löngun.