Vinstri græna hnotan

28. júlí 2010

Að undanförnu hefur verið mikil umræða um svokallað Magma mál. Málið snýst um það hvort kanadískum manni með bjartsýnisblindu á íslenskt hagkerfi sé heimilt að kaupa meirihluta í HS Orku á Suðurnesjum af kröfuhöfum banka, sem, er á reyndi, var ekkert annað en froða, enda stóð hann á grunni hins íslenska hagkerfis. Kerfis sem afar fáir vilja setja traust sitt á, nema vera annað hvort Vinstri grænir og/eða kvótagreifar til lands eða sjávar á Íslandi.

 

Að þessu sögðu verður að taka það fram að svo virðist að forstjóri Magma og félagar, hafi peningavit. Þeir munu hafa haft rænu á að kaupa svokallaðar aflandskrónur fyrir lítið í útlöndum og ætla síðan að nota þær til að greiða fyrir Geysi-græna góssið sem ævintýramenn úr íslenskri pólitík voru fyrir nokkrum árum búnir að einkavinavæða. Þetta hljómar ekki vel fyrir Vinstri græna, né aðra þá sem haldnir eru útlendingafælni og því eru taugar þeirra þandar. 

Að til skuli vera menn, búsettir í Kanada, sem hafi trú á að hægt sé að reka fyrirtæki á Íslandi, það þykir þeim ekki gott. Þau vilja nefnilega ríkisvæðingu á sem flestum sviðum og ef það er ekki hægt, t.d. vegna þess að ríkissjóður Íslands á ekki íslenska eðalkrónu, hvorki með gati né heila, þá finnst þeim bara alveg upplagt og sjálfsagt að ráðstafa fjármunum lífeyrissjóðanna til að klekkja á hinu kanadíska bjartsýnissvíni sem þau telja vera að ryðjast inn í hið heilaga íslenska samfélag. Bjartsýni hins kanadíska hefur sem sé smitað svo út frá sér að Steingrímur J.  telur fjármagni lífeyrissjóðanna best borgið í áhætturekstri á borð við HS Orku! 

Fólkið sem vill hafa allt sitt á þurru og ekkert gera, helst aldrei, hefur sem sagt fundið það út af visku sinni, að peningum annarra sé best borgið með því að spila með þá. Þarna sést inn að beini í Vinstri grænum. Fólkið sem vill hafa helst allt á vegum ríkisins, telur sjálfsagt að ,,hinir” borgi brúsann af  ríkisvæðingarhugmyndum þeirra. 

HS Orka, er sem stendur í eigu útlendinga, þó ekki sé almennt vitað nákvæmlega hverjir þeir eru og það er útlendingur sem er að reyna að kaupa fyrirtækið. Verði honum meinað um kaupin verður félagið bara áfram í erlendri eigu, hugmyndir um eitthvað annað eru bara vinstri grænir draumórar. Stjórnendur Magma hafa sýnt það viðskiptavit að kaupa íslenskar krónur fyrir lítið til að nota til kaupa á fyrirtækinu HS orku. Það sýnir að mennirnir hafa peningavit, nokkuð sem sárlega skortir í íslensku viðskiptalífi. 

Að Vinstri grænir skuli hafa allt á hornum sér varðandi kaup Magma á HS Orku, ætti eitt og sér að vekja fólk til umhugsunar um hvort ekki sé verið að gera eitthvað rétt varðandi fyrirtækið. Þegar Atli, Guðfríður, Ásmundur, Ögmundur og félagar hafa allt á hornum sér varðandi eitthvert mál, þá er allt eins líklegt að menn séu á réttri leið. 

Að stinga rannsóknarsnuði upp í hina vinstri grænu órólegu deild er bara gott og klókt, ekki er nema gott eitt um það að segja að flett verði ofan af því hvernig þessi hringekja fór af stað. Þau einu sem geta verið á móti slíkri rannsókn eru þau sem voru í ríkisstjórn þegar einkavæðingin hófst. Hér er nefnilega á ferðinni enn eitt dæmið um einkavinavæðingu þá sem stunduð var í boði Sjálfstæðisflokks og Framsóknar.  

Sjónvarp allra landsmanna brá á það ráð að hafa eingöngu listamenn í Kastljósinu miðvikudagskvöldið 28. júlí og var það einkar vel til fundið. Kvöldið áður hafði þjóðin nefnilega horft og hlustað á fjármálaráðherrann í sama þætti og ekki átt gott með að greina hvort þar fór Steingrímur J. Sigfússon, Georg Bjarnfreðarson eða bara hinn gamli og góði kunningi Ragnar Reykás.  

Hnotan sem Jóhanna varpaði í fang órólegu deildarinnar fór í flækju sem vonlegt var, það hefur aldrei gefist vel að hleypa köttum í hnotur; allt fer í flækju og enginn botnar neitt í neinu. Gerir kannski ekki svo mikið til þegar alvöru kisur eiga í hlut, en verður dálítið snúnara þegar þykjustunni kisur af vinstri grænu gerðinni eru gerendurnir.

Í hinu ríkisstyrkta ,,Bændablaði” sem kom út fimmtudaginn 8. júlí er heil blaðsíða lögð undir viðtal við Bjarna Benidiktsson formann Sjálfstæðisflokksins. Viðtalið er vitanlega í tilefni af því að Sjálfstæðisflokkurinn hélt Landsfund þar sem m.a. var samþykkt tillaga um að aðildarumsóknin að ESB yrði dregin til baka. Tillaga sem er svo barnaleg að ekki hefði hún komið á óvart ef að hefði staðið svokölluð ,,Hreyfing”.

  Hreyfingin er sem kunnugt er afsprengi Borgarahreyfingarinnar, þeirrar sem bauð fram í síðustu alþingiskosningum, fékk fjóra fulltrúa á þing, en var ekki fyrr komin þar inn að hún klofnaði í tvennt, einn hélt áfram að vera ,,borgari”, en hinir þrír sem eftir voru ákváðu, að því eð virðist, að vera á hreyfingu og þangað sækja þau víst nafnið.

  Bjarni stillir sér upp til myndatöku með krosslagðar hendur á brjósti sem, af sumum er talið vera til merkis um að búið sé að loka fyrir nýja strauma og það verður að segjast, að eftir lestur viðtalsins læðist að manni grunur um að það sé tilfellið. Þvergirðingsleg sjónarmið eru allsráðandi og vitanlega er það skýringin á, að einmitt þetta blað hampar hinum endurkosna formanni svo mjög.

  Flestum er ljóst að samþykktin hefur málað Sjálfstæðisflokkinn út í horn í málinu og að ástæða þess að hún var gerð er að á þinginu var samankomin hópur þeirra sem verja vilja hið gamla kvótagreifakerfi. Þeir hinir sömu og standa að Bændablaðinu og þar liggur skýringin á hinni takmarkalausu hrifningu blaðsins á Sjálfstæðisflokknum þessa dagana. Vinstri grænir hafa fram að þessu notið þess vafasama heiðurs að vera í uppáhaldi blaðsins, en nú er það breytt og hrifningin nær orðið til Sjálfstæðisflokksins líka.

  Líkt og barn sem óttast um að nammidagurinn verði ekki virtur, spyr blaðamaður hvort ekki sé nú alveg öruggt að ekki verði hvikað frá samþykktinni um að draga umsóknina til baka, ef Sjálfstæðisflokkurinn myndi nýja ríkisstjórn með Vinstri grænum og Framsókn. Bjarni svarar skýrmæltur að vanda: ,,Jú, við myndum setja það mál í forgang.[…]…teljum við að þetta sé röng forgangaröðun”. Formaðurinn ætlar sem sagt að draga umsóknina til baka, en á greinilega dálítið erfitt með að segja það skýrt og greinilega vitandi að ef hann stæði frammi fyrir því að þurfa að taka ábyrga afstöðu sem ráðherra, þá er málið ekki svona einfalt, en gott að gaspra meðan engin ábyrgðin!

  Bændablaðið er orðið að viðhengi Morgunblaðsins og eflaust skýrir það aðdáun blaðsins á Sjálfstæðisflokknum að hluta. Helsta ástæðan er þó eflaust sú að hagsmunir kvótagreifablaðanna tveggja falla saman. Bæði blöðin eru að gæta hagsmuna forréttindaaðalsins á Íslandi, en alls ekki hagsmuna þjóðarinnar. Það er flestum ljóst að landbúnaður og sjávarútvegur taka ekki við vinnuafli framtíðarinnar nema að litlu leyti, það skiptir hins vegar hagsmunaklíkurnar engu máli. Það eru hagsmunir kvótagreifanna bæði til sjávar og sveita sem eru aðalatriði í málflutningi blaðanna beggja.

  Þeim sem finnst gaman og gott að borga verðtryggða og himinháa vexti, búa við ónýtan gjaldmiðil sem enginn tekur mark á og greiða fyrir aðföng til rekstrar á margföldu verði miðað við nágrannalöndin – berjast fyrir óbreyttu ástandi. Þau sem vilja reyna að breyta þessu og fleiru, styðja aðildarumsóknina að Evrópusambandinu, en ef ekki, þá að benda á eitthvað annað, því það hlýtur að vera hverjum manni ljóst að það ástand sem ríkt hefur, ekki bara frá Hruninu, er nýjum kynslóðum ekki bjóðandi.

  Börnin okkar eiga annað og betra skilið en samfélag kolkrabba, smokkfisks, kvótagreifa og spilltra viðskiptamanna, að ógleymdum stjórnmálamönnum sem telja sitt æðsta hlutverk vera að gæta hagsmuna peningaaflanna. Aflanna sem steyptu þjóðinni fram af hengifluginu og eru þess algjörlega vanbúin að gera nokkuð til að mýkja lendinguna – gera ekkert annað en gaspra og stunda lýðskrum.

  Í Sunnlenska fréttablaðinu því sem út kom í síðustu viku er lítill greinarstúfur eftir þingmanninn Unni Brá Konráðsdóttur. Vonandi er að sem flestir hafi haft tækifæri til að lesa ritsmíðina, þó ekki sé nema vegna þess hve einlæg og opinská hún er.

  Í umræðunni að undanförnu hefur oftar en ekki komið fram að óskað er eftir ,,gegnsæi” og að helst allt sé uppi á borðinu. Flestir hafa eflaust talið að átt væri við í stjórnsýslunni, en nú er ljóst að til er a.m.k. einn þingmaður sem lítur svo á að rétt sé að opinberaðar séu bæði leyndustu hugsanir og þrár.

  Í pistlinum upplýsir Unnur hvers vegna hún hafi gengið til liðs við Sjálfstæðisflokkinn. Það sé vegna þess hve ,,karakter” flokksins sé góður og það er hinn margnefndi ,,karakter” sem ,,heillaði” og vegna hans er hún gengin til liðs við Sjálfstæðisflokkinn.

  Ekki kemur fram hjá Unni hvaða ,,karaktereinkenni” það eru hjá flokknum sem hrifu hana svo mjög á sínum tíma. Var það til að mynda afstaða hans til yfirgangs Bandaríkjanna er þau fóru eldi og eimyrju yfir fátækt Asíuríki? Var hún svona hrifin af stuðningi flokksins við innrásina í Írak, hermanginu, eða bara stjórn flokksins á efnahagsmálum þjóðarinnar? Stjórnsnillinni sem leiddi af sér hrunið svo sem alkunnugt er.

  Að sögn Unnar felst hinn einstaki ,,karakter” Sjálfstæðisflokksins í því að hann er ,,traustsins verður”, en ekki er víst að allir deili þeirri skoðun með henni. Ástæða er til að setja spurningarmerki við hve traustur flokkurinn sé nú um stundir. Formaðurinn nýtur ekki nema rétt rúmlega 60% fylgis á landsfundinum, fundi sem kallaður var saman til að kjósa nýjan varaformann, en eigi að síður þótti rétt að kjósa til öryggis um formanninn líka, svona eins og til að fá úr því skorið hvort flokksmenn mundu vefja sig um hann allir sem einn. Það gerðu sem sagt ekki nema sex af hverjum tíu.

 Unnur er afar hrifin af að flokksfundurinn skyldi álykta um að aðildarumsókn að ESB skyldi dregin til baka. Sem vonlegt er þá telur hún greinilega að slík samþykkt sé mikið afrek og verður að segja það eins og það er, að þar hefur hún rétt fyrir sér. Hafi markmið fundarins verið það helst að kynna flokkinn sem afturhaldsaman og þröngsýnan þjóðrembuflokk, þá tókst það vissulega mjög vel. Þjóðinni má nú ljóst vera að í Sjálfstæðisflokkinn verður ekki leitað eftir víðsýni, framsýni, né viðleitni til að leita eftir nýjum hugmyndum.

  Það er miður, að staðan í stjórnmálum þjóðarinnar skuli vera sú sem hún er. Er ekki nóg fyrir íslenska þjóð að sitja uppi með afturhaldsflokkinn Vinstri græn í ríkisstjórn, þó ekki bætist við annar enn verri afturhaldsflokkur í stjórnarandstöðu?

  Unnur Brá játar trú sína á sjálfstæði Íslands og telur að það verði best tryggt með yfirráðum yfir auðlindum þjóðarinnar. Hún segir hins vegar ekkert um hverjir eiga að fara með þessi yfirráð. Á landsfundinum alræmda voru hins vegar mættir fulltrúar kvótagreifa til lands og sjávar og hin makalausa samþykkt ber þess merki og því hlýtur að mega draga þá ályktun að þannig vilji Unnur hafa það: Auðlindirnar í höndum handvalinna einkavina.

  Þingmaðurinn lýsir hrifningu sinni á ,,karakter” Sjálfstæðisflokksins og trú á ,,sjálfstæði Íslands”. Hvernig það fer saman er hins vegar óupplýst og vægast sagt vandséð.