Einn helsti fréttaskýringaþátturinn í fjölmiðlaflórunni mun teljast ,,Silfur Egils” og þar er iðulega tekið tali fólk  sem býr yfir yfirgripsmikilli þekkingu. Ýmist er um það að ræða að fólk skiptist á skoðunum, á því sem Egill kallar ,,vettvang dagsins” , eða fólk er tekið tali og fjallað um sérstök mál sem það hefur sérþekkingu á. Oftar en ekki tekst Agli að velja saman til skoðanaskipta hópa sem túlkað geta ýmis sjónarhorn á því sem um er rætt og verður þá stundum snörp orðræða sem út úr því kemur.

 

Að undanförnu hefur Egill lagt sig fram um að fá til viðtals ýmsa spekinga utan úr heimi og er svo að sjá sem hann telji þá því betri, því minna sem þeir kunna í Íslensku. Nú er það auðvitað þannig að gott getur verið að leita út fyrir landsteinana – glöggt er gests augað – og allt það, en óneitanlega er stundum dálítið pínlegt að horfa uppá Egil er hann ræðir við þetta fólk, þegar það bunar út úr sér almæltum sannindum sem engum ættu að koma á óvart og ekki síður þegar bunan stendur útúr viðkomandi og augljóst virðist að um algjöra firru er að ræða. Hér verða einungis tekin til tvö dæmi, annað þegar stillt var upp við hlið Evu Joly náunga sem taldi sig hafa samið lög sem samþykkt voru sex árum áður en að hann kom til sögunnar. Hitt tilfellið sem ég tiltek er þegar Egill fékk ,,sérfræðing”, - því allt eiga þetta að vera miklir sérfræðingar - til að upplýsa það að ekki væri gott að taka meiri lán en menn þyrftu á að halda, né gætu staðið í skilum með. Óhætt mun að álykta sem svo að íslenska þjóðin viti fátt betur eftir þær hremmingar sem gengið hafa yfir undanfarna mánuði, en að ekki er gott að taka of mikil lán. Engin þörf er á að flytja inn ,,sérfræðinga” til að upplýsa það. Það hlýtur að vera jafn vitlaust að telja allt vit koma að utan eins og að líta svo á að ekkert vit sé að hafa nema innanlands, Meðalhófið hlýtur að vera best í þessu efni sem öðru og engin þörf er að flytja inn útlendinga til að segja okkur almælt sannindi, en hins vegar full þörf á að leita þekkingar. Vandinn er að velja og hafna.

 

Annað tilfelli af furðulegum fréttaflutningi (eða átti það að vera tilraun til fréttaskýringar), var þegar Sigmar tók Árna Pál félagsmálaráðherra, í viðtal í Kastljósi Sjónvarpsins. Viðtalið átti samkvæmt kynningu að fjalla um fyrirhuguð áform um að koma skikk á innheimtuaðferðir fjármögnunarfyrirtækja vegna bílakaupa landsmanna. Svo sem sagt hefur verið frá í fjölmiðlum hafa þau, mörg hver, gengið afar hart fram í innheimtunni og það svo, ef fréttir eru sannar, að dæmi munu vera um að fólk sé krafið um margfalt andvirði bílanna þegar svo er komið að þeir eru teknir af skuldurunum. Ekki var annað að heyra á Sigmari en að helsta áhyggjuefnið væri að, ef farið væri í aðgerðir til að taka á þessum málum, þá væri hætta á að þeir sem hann kallaði ,,auðmenn” gætu hagnast á gjörningnum. Það mætti sem sagt ekki gera neitt í málinu af ótta við að einhverjir óskilgreindir auðmenn gætu hugsanlega grætt á öllu saman og þá var svo að skilja, að engu skipti þótt hinir væru margfalt fleiri sem ekki teldust til auðmanna sem hefðu hag af að umræddum reglum væri breitt.

 

Stundum er það svo að ,,maður sér ekki skóginn fyrir trjám” og hér er þörf að staldra við. Hvað hefur Sigmar fyrir sér í því að umræddur hópur muni hagnast svo  á gerðinni að ástæða sé til að hafa slíkar áhyggjur? Getur ekki alveg eins verið að þeir, sem hann nefnir ,,auðmenn”, hafi í mörgum tilfellum einfaldlega snarað út fyrir kaupverði lúxusbílanna? Er ekki komið í ljós að þeir höfðu að því eð virðist ótakmarkaðan aðgang að lánsfé hjá bönkunum sem þeir þóttust eiga? Að lokum hverju skiptir það fyrir heildardæmið þótt einhverjir ,,auðmenn” kunni að hagnast? Er ekki aðalatriðið að koma þeim til hjálpar sem hjálpar eru þurfi og er það eitthvað nýtt að með í slíkum aðgerðum fljóti þeir með sem ekki þurfa. Undirritaður hefur til dæmis horft uppá það alla tíð að tryggingakerfið hefur verið misnotað af óvönduðum. Engum hefur samt dottið í hug í nokkurri alvöru að leggja það niður. Þannig er það og hefur alltaf verið, að þegar komið hefur verið upp kerfi/kerfum til aðstoðar þeim sem hjálpar eru þurfi, þá koma ýmsir á eftir og finna sér leið til að misnota aðstöðuna sér til hagsbóta. Það hins vegar réttlætir ekki að gefist sé upp og látið skeika að sköpuðu, verkefnin eru endalaus og mannskepnan breysk. Þannig er það og hefur alltaf verið og mun vafalaust alltaf verða.     



Lokað er fyrir ummæli.