Hnykill í flækju

9. mars 2010

Haft hefur verið á orði að flækjustig Vinstri hreyfingarinnar græns framboðs sé með hærra móti. Ekki að ófyrirsynju, því a.m.k. þeim sem ekki eru þar lausmúraðir og innblessaðir sýnist sem svo að þar sé hver höndin upp á móti annarri. Steingrímur J. hefur fremur litla stjórn á liði sínu, enda er það örugglega ekki auðvelt verk, þó ekki sé nema vegna þess að svo virðist sem flokkurinn samanstandi af þeim einum sem allt vita best. Flokki þar sem allir vilja ráða en enga ábyrgð bera. Hugsjónaeldurinn brennur á hverri sál í flokknum, kreddufestan er algjör og af því leiðir að getan til að stunda málamiðlanapólitík er afar lítil.

Þessu hafa þeir áttað sig á bæði Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn og nýtt sér afar vel. Þeir hafa leikið sér að VG líkt og tveir kettir væru að leika sér með bandhnykil og nú er svo komið að hnykillinn sá er allur kominn í flækju og vandséð hvort úr því verður hægt að greiða. Ögmundur Jónasson hefur til að mynda verið í afar sérkennilegum leiðangri, svo ekki sé meira sagt. Ekki síst eftir að hann hrökklaðist út úr ríkisstjórninni eftir að hafa ekki getað horfst í augu við hin ömurlegu verkefni sem við honum blöstu sem heilbrigðisráðherra. Eftir flóttann virðist sem hann hafi þá hugsjón helsta að koma foringja sínum í sem mest vandræði og þar með ríkisstjórninni. Þetta gerir hann undir því yfirskini að efnt skuli til samstöðu, einkanlega í Icesave málinu og um þetta tuðar hann í tíma og ótíma og lætur sem hann trúi því að stjórnarandstaðan muni vera tilkippileg í því efni.

Auðvitað veit Ögmundur jafnvel og allir aðrir að á þeim bæjum er ekki neinu slíku til að dreifa. Þar eru menn fyrst og fremst með hugann við hvernig hægt sé að koma ríkisstjórninni fyrir kattarnef. Þau sömu kattarnef sem að undanförnu hafa hamast í flokknum hans með þeim árangri að hann er nú orðinn tættur og togaður þannig að nánast engin mynd finnst á honum lengur. Þar hefur þeim gengið vel, aðferðin hefur lukkast að þeirra mati svo sem best má verða og því telja þau best að halda áfram á sömu braut og Ögmundur og félagar leggja þeim lið með framkomu sinni.

Allt er þetta gert undir því yfirskini að vanda þurfi til verka: Icesave þvælan skuli rædd út í það óendanlega væntanlega í þeirri auðtrú að með nógu miklum kjaftagangi muni koma að því að það takist að kveða drauginn niður. Sumir hinna Vinstri grænu trúa þessu vafalaust, en hrunsmiðirnir vita betur. Þau vita vel að Hollendingum og Bretum liggur ekkert á. Þeir eru hvort eð er ekkert að fá aurana neitt á næstunni. Hrunsmiðunum  gengur það eitt til að halda ríkisstjórninni í gíslingu Icesave-málsins og til þess eru VG-ingar einkar heppilegir. Þrátt fyrir að formaður þeirra hafi valið að fara þá leið að gefa Brussel viðmiðunum langt nef í þeim tilgangi að gera málið lystugra í augum félaga sinna, þá dugar það ekki til, þar eru svo margar skoðanir á lofti og undir þeirri sundrung kyndir stjórnarandstaðan.

Nýjasti bandamaður þeirra sem öllu vilja halda í frosti í íslensku hagkerfi er svo hesta- og skíðamaðurinn, bóndinn á Bessastöðum, sem farinn var að finna fyrir vinsældatapi vegna tengingarinnar við útrásarvíkingana svokölluðu, sem fékk alveg kjörið snilldartækifæri til að snúa taflinu sér í hag. Það gerði hann og vísaði bullinu til þjóðarinnar sem vitanlega sagði nei, þ.e. meirihluti þeirra sem á annað borð nenntu á kjörstað til að taka þátt í vitleysunni. Annað en nei kom tæpast til greina af ýmsum ástæðum: Nei við að borga óreiðuskuldir annarra, nei við að borga vexti, nei við að borga eftir samningi sem í raun var ekki lengur til, nei við Steingrímsleiðinni og síðast en ekki síst: Nei við stjórnarandstöðunni svo órökrétt sem það kann að virðast að reyna að nota tækifærið til þess.

Ekki er allt rökrétt sem sagt er og gert er nú um  stundir, til dæmis berast þær fréttir að nú sé svo komið að ekki nema þriðjungur þjóðarinnar æski inngöngu í ESB. Einkennileg afstaða í meira lagi þar sem samningaviðræður við Sambandið eru ekki einu sinni hafnar, en tónar vel inn í hugmyndarheim Heimssýnarliðsins. Þeirra hugarheimur virðist fyrst og fremst ganga út á að annað hvort einangra Ísland frá umheiminum, eða breyta því í heimsveldi. Hvorug hugmyndin er sérstaklega geðsleg, báðar hafa verið reyndar áður, sú seinni á afar ómarkvissan hátt til forna, en sú fyrri kom til af kringumstæðum sem enginn kærði sig um aðrir en hið erlenda vald sem þá ríkti.

Það innlenda vald sem sækist eftir því nú, er síst betra en það vald sem þá var ríkjandi. Ef eitthvað, þá er það einungis enn undirförlara, ósvífnara og óþjóðhollara og mun ekki geta makað krókinn á hermangi og helmingaskiptum nú eins og áður fyrr. Hvert halda menn að næringin verði þá sótt annað en til alþýðu landsins og því ríður á að hún láti ekki hafa sig að leiksoppi enn einu sinni.  



Lokað er fyrir ummæli.