Því var haldið fram í síðasta pistli þessa bloggara að eflaust yrði hægt að finna Svörtuloftum (Seðlabankahúsinu) verðugra hlutverk en það sem þau hafa gengt til þessa eftir að Seðlabankinn hefur sungið sitt síðasta vers. Það er þegar Íslenska krónan verður horfin á vit feðra sinna og aflóga stjórnmálamönnum hefur verið fundið eitthvað þarfara að gera en að fremja heimskupör á kostnað þjóðarinnar.

 

Það verður hins vegar að viðurkennast að ekki liggur í augum uppi hvernig nær gluggalaust, dökkt og forljótt peningamusteri getur orðið til gagns, en í gær kom vinur minn í heimsókn og laumaði að mér svo snjallri hugmynd að ég bara get ekki látið hjá líða að koma henni á framfæri. Hugmyndin gengur út á það að húsinu verði komið til gagns á alveg nýjan og frumlegan hátt, í stað þess að þar verði sýslað með einskis verðar Ísl. krónur þá verði sýslað með fólk, fólk sem fram að þessu hefur átt undir högg að sækja og nær hvergi átt höfði sínu að halla.

 

Hugmynd vinar míns gengur sem sagt út á að í stað þess að musteri Mammons verði rifið, jafnað við jörðu og eytt svo sem hugur margra gæti hugsanlega staðið til, þá verði það aldrei þessu vant nýtt þjóðinni til gagns og fyllt af fólki. Þannig hagar nefnilega til að í þægilegu göngufæri við þessa stofnun, sem lengst af hefur verið notuð til dagvistunar á úr sér gengnum stjórnmálamönnum, eru tvær stofnanir sem með beinum og óbeinum hætti munu falla afar vel að hinu nýja hlutverki Seðlabankahússins.

 

Stofnanirnar sem um er að ræða eru annars vegar Héraðsdómur Reykjavíkur og hins vegar Hæstiréttur Íslands. Hugmynd hins glögga vinar míns gengur sem sagt út á það að breyta Svörtuloftum í fangelsi fyrir það fólk sem ekki er talið hæft til að vera innan um íslenskan almenning, hvort heldur er um stundarsakir eða til framtíðarvistunar. Helstu og bestu rökin fyrir þessu telur vinur minn vera þó nokkur, fyrir nú utan það að byggingin sé í miðbænum miðjum. Eitt það fyrsta sem hann taldi henni til tekna, ef af yrði að hún fengi þetta nýja hlutverk, var að ekki myndi þörf á að byrgja glugga með rimlum, eins og svo sjálfsagt þykir að gera í slíkum mannvirkjum allmennt. Ég held raunar að þetta sé ekki alveg rétt hjá vini mínum, þ.e. að engir gluggar séu á húsinu, en geri alls ekki ráð fyrir að það verði neitt vandamál að leysa úr því, íslenskir járniðnaðarmenn geta vafalaust smíðað brúklega rimla á kumbaldann.

 

Útlit er fyrir að mikla og góða nýtingu á húsnæðinu ef af þessu verður, því nægt framboð er á glæpamönnum í íslensku samfélagi. Þeir eru til af öllum gerðum og stærðum og ef eitthvað vantar uppá þá er bara hægt að flytja þá inn eins og gert hefur verið með góðum árangri undanfarin ár og ekki má gleyma  því að við erum  frá öndverðu landflótta lýður sem á sínum tíma hefur víst ekki verið talin par fínn í Noregi. Því eru allar líkur á að framboð gistivina verði yfrið og húsið verði nánast ætíð fullsetið.

 

Það er svo aftur á móti allrar skoðunar vert fyrir til þess bæra sérfræðinga, hvernig á því stendur að sumir Íslendingar hafa ómælda þörf fyrir að flaðra upp um Norðmenn nútímans og helst af öllu fá þá til að bæta fyrir þá skömm sem ákveðin afsprengi íslensks frjálshyggjuátrúnaðar hafa valdið þjóðinni á erlendum vettvangi. Þar virðist vera á ferðinni einhverskonar röksemdafærsla á þá leið að betra sé að skammast sín mikið gagnvart einni þjóð heldur en minna gagnvart mörgum og sannast það hið fornkveðna: Að rökfestu og hugsnilli hinnar íslensku þjóðar eru engin takmörk sett.



Lokað er fyrir ummæli.