Kviðristan

17. júlí 2009

Í gær fór fram atkvæðagreiðsla á þingi um hvort sækja ætti um inngöngu í Evrópusambandið. Kosningunni var sjónvarpað og átti undirritaður þess kost að fylgjast með útsendingunni. Hér á Suðurlandsundirlendinu, þar sem undirritaður býr, skein sól í heiði, varla bærðist hár á höfði og hitinn var rétt innan við 20 stigin. Við hér í Flóanum höfum stundum á orði þegar hitamælirinn er farinn að sýna stigin þetta mörg, að nú sé tæpast vinnuveður; enda er það svo að flestum verður erfitt að vinna líkamlega vinnu í miklum hita og sól.

 

En í sjónvarpi allra landsmanna var myndavélinni beint inn í þingsalinn við Austurvöll og hafi verið heitt í Flóanum, þá var það ekkert annað en hrímkuldi  miðað við það sem virtist vera í fundarsalnum. Þar var hiti í mönnum og það svo mikill að mér var hugsað til þess að vonandi færi nú ekki svo að einhver dytti niður úr hitaslagi, þarna í beinni útsendingu. Atkvæðagreiðslan fór þannig fram að haft var svokallað nafnakall, sem felst í því að nöfn manna eru kölluð upp og viðkomandi spurður hvort hann eða hún segi já eða nei og oftar en ekki kemur viðkomandi upp í púlt og gerir grein fyrir atkvæði sínu, svona eins og til afsökunar á því að hann greiði atkvæði á þennan eða hinn veginn.

 

Allt gekk þetta nokkuð vandræðalaust fyrir sig, utan hvað einstaka var svo heitt í hamsi að orðin þvældust fyrir þeim, komu ekki í þeirri röð sem viðkomandi hefði kosið og í einu tilfelli upplýsti þingmaður í algjöru hugsunarleysi hvernig hlutirnir ganga fyrir sig á hans heimili, það er að segja flokknum og nefndi í því sambandi bæði svipuhögg og handjárn. Orð þessi hittu vitanlega hann sjálfan fyrir, ekki síst vegna þess að margir félagar hans höfðu algjörlega snúið við blaðinu í mörgum efnum. Í dag vildu þeir hafa þjóðaratkvæðagreiðslur, svo margar að varla varð tölu á komið um viðkomandi mál, en eins og flestir muna hafa þær verið mikið eitur í beinum Sjálfstæðisflokksins fram að þessu. Skemmst er að minnast er forseti lýðveldisins hafnaði því að staðfesta svokölluð fjölmiðlalög, að þá máttu þeir ekki til þess hugsa að þjóðin greiddi atkvæði um lögin. Þá verður því heldur ekki neitað að marga rámar í hve mótfallnir þeir voru öllum breytingum á stjórnarskránni sem til umræðu voru fyrir síðustu kosningar, en þær voru einmitt hugsaðar til að auðvelda slíkar atkvæðagreiðslur. Héldu þeir á þeim tíma margar ræður til að hindra slíka ósvinnu, einar 600 að sögn og drógu hvergi af sér. Nú eru þeir sem sagt annarrar skoðunar í þeim efnum sem öðrum og vilja hafa slíkar kosningar sem flestar og þeir í Flokknum sem áður vildu ólmir ganga inn í ESB- ið eru nú skyndilega búnir að missa allan áhuga á því.

 

Borgarar eru þeir kallaðir á þingi sem illu heilli komust fjögur á þing í síðustu kosningum. Þáttur þeirra í sýningunni var all sögulegur svo ekki sé meira sagt. Þau voru á sínum tíma kosin á þing m.a. vegna afstöðu sinnar til ESB; höfðu lýst sig fylgisfólk þess að Ísland gengi inn í samband Evrópuþjóðanna, en höfðu algjörlega óvart gleymt að gera kjósendum sínum grein fyrir því að þau meintu ekkert með því, né væntanlega neinu öðru sem þau höfðu boðað í kosningabaráttunni. Nú var atkvæði þeirra til sölu hæstbjóðanda á vettvangi stjórnmálanna, með þeirri undantekningu þó að Þráinn Bertelsson var trúr sinni sannfæringu og greiddi atkvæði samkvæmt eigin sannfæringu eins og flestir höfðu líklega búist við af honum. Flokkssystir hans skaut sig hins vegar í fótinn er hún hafði á orði að þetta allt saman væri ógeðslegt; orð sem nær einmitt ágætlega yfir framkomu Borgaranna í þessu máli. Nú eru þau búin að fremja einhverja þá svakalegustu pólitíska kviðristu sem sést hefur á pólitískum vettvangi, rúin öllu trausti og orð þeirra að engu hafandi.     

Viljinn til að hylja

5. júlí 2009

Undanfarnar vikur hefur verið hægt að fylgjast með því hvernig þörfin til að komast hjá því að horfast í augu við afleiðingar stjórnartímabils Framsóknar- og Sjálfstæðisflokks hefur þjakað þá þingmenn sem sitja í nafni þessara flokka. Engu er líkara en þeir hafi ekki verið á nokkurn hátt meðvirkir í að búa til það umhverfi efnahagsmála sem svo illa hefur reynst og valdið að stórum hluta hruninu sem yfir hefur dunið. Afneitunin er slík að er foringinn, hinn eini og sanni, sá sem allt veit, allt getur og gerir betur en annað fólk, að eigin áliti, fer frammúr sér með yfirlýsingar og vaðal sem í raun gerir ekki annað en opinbera ábyrgð hans á hvernig komið er, þá dettur þeim ekki í hug að koma honum til hjálpar og segja sem svo: Við berum nú líka ábyrgð á hvernig komið er, þetta er ekki allt þér að kenna. Nei, hann er látinn sitja einn uppi með skömmina, sem hann finnur reyndar ekki á eigin skinni, þannig að líklega er ofætlan að gera því skóna að félagar hans finni til sinnar ábyrgðar.

 

Stjórnarandstaðan er ekki með í spilinu í dag og virðist ekki heldur hafa verið með áður en ósköpin dundu yfir. Vissulega er það hlutverk stjórnarandstöðu að veita aðhald, stíft, málefnalegt og helst af öllu uppbyggilegt. Á það hefur nær ætíð skort og er núverandi andstaða ekkert einsdæmi í því sambandi, en núna eru engir venjulegir tímar, því frá lýðveldisstofnun hefur annað eins eða sambærilegt ekki yfir dunið. Á slíkum tímum hefði verið hægt að búast við að stjórnmálamenn væru ekki í hinu gamla fari, að þeir kæmu fram af meiri yfirvegun og reyndu að láta gott af sér leiða. Því er ekki að heilsa, því miður og við getum ekki reiknað með að stjórnarandstaðan bæti það upp sem á vantar hjá stjórnarliðum. Að minnsta kosti er ekki hægt að sjá að þinglið andstöðunnar sé í nauðsynlegu jafnvægi til að geta starfað þannig; þar eru hróp, frammíköll og svívirðingar það sem þau helst hafa til málanna að leggja.

 

Hvers vegna? Hvað veldur þessari framgöngu? Hafa þau eitthvað að fela, er eitthvað sem þau vilja ekki að upplýsist og komi upp á yfirborðið? Óttast þau kannski að rannsókn mála leiði í ljós ábyrgð þeirra á því hvernig komið er, að víða leynist fiskur undir steini varðandi hvernig stjórnsýslunni var hagað í tíð þeirra. Það sem upplýst var fyrir kosningar um risaframlög til flokkanna var ef til vill aðeins toppurinn á ísjakanum.

 

Við erum mörg sem teljum að svo sé, en ekki er víst að núverandi stjórnarandstaða deili með okkur áhuganum á að allt komi upp á borðið sem miður hefur farið. Kannski það sé ástæðan fyrir framgöngu þeirra, að þau vilji allt til vinna að sundra núverandi ríkisstjórn og setjast sjálf við stjórnvölinn og geta þar með verið í betri aðstöðu til að hylja og sópa undir teppið. Það getur hins vegar reynst skammgóður vermir, því á endanum kemur sannleikurinn í ljós. Þau ættu að leiða hugann að því að oft er best að ljúka óþægilegum málum af og byrja að nýju með hreint borð.