Vikulokin

2. maí 2009

Þátturinn „Í vikulokin” var í útvarpinu áðan, gestir þáttarins voru þau Gylfi Arnbjörnsson, Gísli Tryggvason og Jórunn Frímannsdóttir, ýmislegt athyglisvert kom fram í umræðum þeirra og umfjöllun um málefni líðandi stundar.

 

Talsvert var fjallað um tillögu Gísla Tryggvasonar sem hann setti fram nýlega varðandi uppkaup húsnæðislána og kynnti í Sjónvarpi og víðar nýlega. Tillagan er talsvert keimlík tillögu Framsóknarflokksins sem sett var fram í aðdraganda kosninganna og gekk út á að fella niður fimmtung af skuldum jafnt yfir og þótti æði mörgum, sem vonlegt var, að bæri keim af ýmsum öðrum tillögum þeirra sem settar hafa verið fram í kosningabaráttu og ekki þótt standast vitræna skoðun. Ein þeirra hlaut meira að segja brautargengi með fulltingi Sjálfstæðisflokksins, þ.e. tillagan um 90% lán til húsnæðiskaupa. Aðrar hugmyndir framsóknarmanna hafa sem betur fer ekki fengið undirtektir að neinu marki og er full ástæða til að fagna því, nógu slæmar voru afleiðingarnar af 90% ruglinu.

 

Gylfi Arnbjörnsson benti á í umræðunni að húsnæðislánin væru fjármögnuð að langmestu leiti með fjármunum lífeyrissjóðanna og því yrði það sjóðunum dýrt ef hugmyndir Gísla næðu fram að ganga. Jafnframt virtist hann hafa eðlilegar efasemdir um að rétt væri að slá striki yfir skuldir þeirra sem hefðu til þeirra stofnað til kaupa á hjólhýsum og annarri fjárfestingu af því tagi. Sjónarmið sem flestir geta líklega tekið undir: Því, af hverju að skerða kjör lífeyrisþega til þess að þurrka út skuldir sem stofnað var til vegna slíkra fjárfestinga og síðan hafa verið færðar yfir á húseignir sem veð. Sighvatur Björgvinsson skrifaði grein í Fréttablaðið um tillögur Gísla og niðurstaða hans var að þær væru ekki mikils virði.

 

Í máli Jórunnar komu fram viðhorf sem vert er að benda á og var það fyrst og fremst tvennt sem ég hnaut um. Hin unga kona greindi frá því, að hún ætti nærri 12 ára dóttur og stúlkunni þætti ekki gott að þurfa að hlusta á fréttir af Ameríkuflensunni sem nú gengur yfir heiminn og var svo að skilja, að hún væri þeirrar skoðunar að börn hefðu ekki gott af að heyra allar þær neikvæðu fréttir sem nú berast inn á heimili landsmanna. Er víst að þetta sé rétt, að best sé að halda börnunum utan við það sem á gengur, vernda þau frá öllu því óþægilega sem á dynur? Ég er ekki viss um það, held að það geti verið gott fyrir börnin að fylgjast með, en vel að merkja, hinir fullorðnu verða vitanlega að vera til staðar til ábendingar og upplýsingar um fréttirnar, tilbúnir að leiðbeina og hjálpa börnunum til að skilja hvað er um að ræða. Fram kom í máli Jórunnar, að hún sér margt jákvætt í tilveru okkar íslendinga og lagði hún áherslu á að við gleymdum ekki því jákvæða og að teknu tilliti til þeirra orða, held ég að henni sé ekki neinn sérstakur vandi á höndum, hún er örugglega fullfær um að upplýsa dóttur sína og leiðbeina, er fréttir berast.

 

Annað það sem Jórunn vakti máls á var, að hún ætti erfitt að skilja hvers vegna stjórnarsáttmáli hefði ekki verið tilbúinn milli Samfylkingar og Vinstri grænna fyrir kosningar og lýsir það afar litlum skilningi á málinu. Fyrirfram er ekki hægt að vita hvað kemur upp úr kjörkössum, könnunum er engan vegin að treysta og sannaðist það einmitt mjög vel í nýafstöðnum kosningum, þar sem að í stað þess að Sf. og VG. yrðu nánast jöfn, kom í ljós að mun fleiri treystu Samfylkingunni en einangrunarsinnunum í Vinstri grænum. Staða flokkanna eftir kosningar er allt önnur en skoðanakannanir höfðu bent til og hvernig í ósköpunum hefði átt að vera hægt að búa tilsáttmála sem gerði ráð fyrir öllum hugsanlegum niðurstöðum. Ljóst er að himin og haf skilur á milli flokkanna í ESB málum og reyndar fleiri, en vonandi ná menn niðurstöðu og hafa þroska til að taka rökum, þjóð sinni til hags.