Þangað leitar klárinn sem hann er kvaldastur segir máltækið, ef ég man rétt. Ó hve mér leið vel eftir að hafa séð Davíð í Kastljósinu, sagði sjálfstæðismaður um daginn og bætti því við að hann svæfi svo miklu betur eftir að hafa horft á leiðtogann (fyrrverandi?).  Hjarðeðlið er slíkt að minnir á höfrungahjarðirnar sem fyrirfara sér í stórum stíl án þess að sýnileg ástæða sé fyrir því. Það sem hins vegar kemur á óvart í þessu tilfelli er að nú er ekki augljóst hver foringinn/leiðtoginn er. Flokkurinn er í upplausn, stefnu vantar til framtíðar, nema að það sé stefna í sjálfu sér að  hafa enga stefnu í þeim málum sem einhverju skipta.

  Til stendur að halda landsfund og ræða málin, rétta upp hendur á réttri stundu, klappa þegar það á við, því að sögn kunnugra, innvígðra og innmúraðra, þá er umræða og ákvarðanataka á samkomunni hvorki þróuð, né í raun annað en sýndarmennska. Ekki gott ef satt er.

  Hvað um það, Flokkurinn, hinn eini og sanni, að áliti þeirra sem vilja halda í óbreytt ástand, er lagstur í innhverfa íhugun og fróðlegt verður að fylgjast með hvað út úr því kemur, en ekki rétt að búast við miklu.

  Það er nefnilega þannig, að best er að hafa allt eins og það er, ekki gott að segja hvað breytingar geta haft í för með sér, best að sofa dálítið lengur og vona að það sem við blasir sé bara martröð.



Lokað er fyrir ummæli.